Trick ‘r Treat (2008)
De nieuwe Halloween-traditie.

31 oktober 2009 · · Kritiek

Dit artikel is het eerste artikel van dit Halloweekend. Morgen verschijnt er een artikel met daarin de top vijf horrorfilms van de verscheidene redactieleden. Prettig Halloween!

Halloween-avond wordt in Amerika traditioneel gevierd op 31 Oktober, en de Amerikanen pakken uitgebreid uit met de pompoenen, en de verkleedpartijen en de spannende verhalen. Kinderen gaan langs de deuren en jongeren gaan helemaal los. In Nederland wordt Halloween nauwelijks gevierd, en tot voor kort vond ik dat niet jammer. Na het zien van horror-anthology Trick ‘r Treat verlang ik echter naar het snijden van een pompoen, het vertellen van spannende verhalen en scheermesjes verstoppen in het snoep. Tradities zijn er om gehouden te worden. Trick ‘r Treat draait om deze tradities en vertelt vijf verhalen over een groep mensen die allemaal krijgen wat ze verdienen op Halloween. Daar zorgt Sam wel voor. Sam is een kleine jongen met een jutenzak-masker. Sam is de symbolische geest van Halloween, wat oorspronkelijk bekend stond als Samhain. En zo zit de film vol met verwijzingen naar deze traditionele Amerikaanse feestdag.

Er zijn niet veel horrorfilms over Halloween, aangezien het moeilijk is om op te wegen tegen John Carpenter’s Halloween, die meteen een filmische traditie zette voor die dag, en omdat de sfeer van luchtige traditie en gezonde griezelingen moeilijk te treffen is zonder te kinderlijk of te goor te worden. Horror-anthology’s zijn ook vaak niet heel erg sterk, waarbij voor elke eerste drie fragmenten wel een slecht vierde fragment is. Debuterend regisseur Micheal Dougherty (ook bekend van scripts voor X-Men 2 en Superman Returns) bewijst echter een groot talent te zijn die alle vijf de verhalen ongeveer even sterk maakt, en die de sfeer van Halloween goed weet te treffen door in elk verhaal een ander aspect van zowel Halloween als de horrorfilm uit te lichten. Zoals bij elke sprake Anthologyfilm is er sprake van een moralistisch verhaal, waarin een slecht mens zijn verdiende loon krijgt. Dougherty gooit echter alle verhalen door elkaar heen, in een Altman-achtige structuur, waarbij het goed opletten geblazen is. In sommige verhaallijnen komt namelijk pas als terzijde de moralistische les van een ander verhaal. De vijf losse verhalen spelen zich allemaal af in dezelfde stad, en parallellen worden dus steeds duidelijker. De film is dus een compilatie van vijf korte verhalen die echter als een mozaiekstructuur in elkaar grijpen.

De proloog is zo’n verhaal, waarin een vrouw zich niet houdt aan de regels van Halloween, en dankzij het overtreden van die regels te maken krijgt met een geheimzinnige stalker. Het tweede verhaal vertelt over een schoolleraar, gespeeld door Dylan Baker, die daarnaast bijklust als seriemoordenaar, en in ware halloweenhorrorspirit een jochie vermoordt met een scheermes in zijn snoep. Het lijk wegwerken geeft echter meer problemen dan gedacht. En dan is er nog een leuke twist. In het tweede verhaal komt Sookie Stackh… eh Anna Paquin, in aanraking met een mysterieuze gemaskerde man. Ook hier is niets wat het lijkt, en Paquin’s roodkapje kostuum blijkt zeer toepasselijk in effectief uitgebuitte stalkscènes. Nog een ander verhaal vertelt over kinderen die, onder het mom van een weddenschap en een spookverhaal, zich in het gevaar begeven, en een bang autistisch meisje die hierdoor in de problemen komt. Veel kan niet gezegd worden over de twists in dit fragment, maar dit verhaal komt mooi samen met een ander fragment, het laatste, waarin Brian Cox een Halloween-versie speelt van Ebenezer Scrooge. Hoe minder gezegd wordt over de fragmenten hoe beter, want de twists maken de film zeer vermakelijk.

Wat sterk is aan de film is dat alle clichès rond Halloween opgediend worden: de verhalen van bezorgde ouders, van pranks onder jongeren, van overmatig alcoholgebruik, van bizarre Urban Legends, van tradities rondom het pompoensnijden, van het de straat opgaan zonder de ouders, van wilde feesten, van chagerijnige oude mannetjes die doen of ze niet thuis zijn, van het ’s nachts kijken van griezelfilms. Zoals ik al zei, helaas missen we dat in Nederland een beetje. Sint Maarten of Foekepotterij is het toch niet helemaal, en wordt ook slechts in bepaalde delen van het land gevierd. Maar niet Halloween wordt in deze film in alle facetten uitgeplozen. Ook alle elementen uit de horrorfilm zijn aanwezig. We hebben de klassieke Universal-monsters, de bovennatuurlijke geesten/zombies, de wat-gij-niet-wil-dat-u-geschied-moraal, de serial killer, de damsels in distress, de verwijzingen naar oude sprookjes, de koppeling van seks en dood, de monstermovie. Sterker nog, de film schakeert tussen humor en horror, tussen suspense en surprise, tussen spanning en gore. Het is de ultieme opsomming van Halloween en horror, en geen enkel fragment is slecht. Voor wie eens een keer geen Carpenter of Craven wil opzetten met Halloween, voor wie Romero te afgezaagd vind, voor mensen die eens een keer iets anders willen dan elk jaar Hammer, Amicus of Universal is er nu Trick ‘r Treat. En nu maar hopen dat het een traditie wordt.


Onderwerpen: ,


1 Reactie

  1. HenkMul

    Ik ben eigenlijk anderhalve maand te laat om deze film te gaan kijken, maar ik ben het volmondig met je opsommingen eens. Nergens wordt het echt spannend of grappig – twee extremen waar een gelijkaardige film als Drag me to Hell wel in weet te slagen -, maar de mozaïekstructuur en de vele momenten waarop hard met kijkersverwachtingen wordt gespeeld, maken het tot een vermakelijke kortfilm. Met 75 minuten is het namelijk wel erg compact!


Reageer op dit artikel