De blinde zijde van de rassenhaat
The Blind Side

11 maart 2010 · · Column

Racisten, wees niet getreurd! De rassenhaat is weer booming business. Blank racisme, zwart racisme; we zijn van alle markten thuis. Ik heb het hier over The Blind Side, een film die niet in de Nederlandse bios verschijnt, maar wel op andere wijzen te bekijken is. Het wrange? The Blind Side werd genomineerd voor een Oscar, en Sandra Bullock kreeg er, alsof de nominatie voor Beste Film niet al schandalig genoeg was, een voor beste actrice. Niet dat haar acteerprestatie slecht was (kuch), maar elk reclamebord voor het wanstaltige product dat deze film is, is er een teveel.

De film is niets meer dan een stukje blanke schouderklopperij dat niet meer van deze tijd is. Deze schouderklopperij gaat namelijk ten koste van een Afro-Amerikaans jongetje, dat ‘vanzelfsprekend’ een erg zwaar leven achter de rug heeft. Achter de rug heeft, juist, want Sandra Bullock komt tussen hem en zijn verleden staan, reddende engel die zij is. Deels uit eigenbelang (alsof ‘deels uit eigenbelang’ al niet erg genoeg is) en deels omdat ze het waarlijk een zielig zwart jongetje vindt, mag hij bij deze rijke familie inwonen. Jongen blij, maar ook het blanke gastgezin blij, want hij blijkt briljant in rugby – een sport waarbij de familie flink wat vingers in de pap heeft.

En de moraal van dit verhaal? Die is krom. De blanke vrouw, die deels uit eigenbelang een zwarte jongen van geld voorziet en hem zo gelukkig maakt, is naar mijn bescheiden mening verkeerd bezig. Het is als liefdadigheid. Geld voor de armen, om het eigen geweten weer schoon te vegen. Dat het allemaal waar gebeurd is, lijkt een excuus te vormen om de film hier niet op af te rekenen. Maar eigenlijk maakt dat het allemaal veel erger. Deze blanke vrouw wordt immers ook in het echt een heldin genoemd omdat zij de zwarte jongen blank van binnen heeft gemaakt. Dit soort verhalen zijn er niet om groots verteld te worden. Jongetjes, ongeacht huidskleur, red je niet om er mee te koop te lopen. Die red je uit liefde, en anders laat je ze lekker lopen.

De film verschijnt hier niet in de bioscopen, omdat de film niet genoeg potentie zou hebben. De thematiek zou niet inslaan in een land als het onze. De vraag rijst op waarom wij zo bang zijn voor dit stukje blanke schouderklopperij? Zou dat niet perfect passen bij het politieke klimaat van vandaag de dag? Bij het debat op straat? Of anders bij het roemruchte verleden?

Maar misschien is de film wel echt te Amerikaans. Kortzichtig, met een superioriteitswaanzin. Dat wij, de blanken, onszelf schouderklopjes geven ten koste van de zwarten, en het vervolgens bekronen met wat extra schouderklopjes in de vorm van een Oscar, is dat ethisch wel helemaal juist? Het is recht praten wat krom is. Daarom: The Blind Side. Het restje racisme dat we maar niet onder ogen willen komen.


Onderwerpen:


3 Reacties

  1. Verhoeven

    Kan die gast (op de foto) nog normaal lopen?!

  2. Christiaan Boesenach

    Alleen aan de ketting.

  3. Jordi

    Volledig mee eens Chris! De film werd mij voorgeschoteld in het vliegtuig naar New York, en tja, zie dan maar eens weg te komen… Ik werd teruggesleept naar mijn stoel door twee potige stewardessen van Delta Airlines op het moment dat ik met mijn cirkelzaagje tekeer trok op mijn raampje. Grmbl.


Reageer op dit artikel