De postmoderne horrorfilms van Christopher Smith

27 februari 2010 · · Beschouwing

Vorig jaar besteede Imagine (voorheen het Amsterdam Fantastic Film Festival) aandacht aan een stroom van nieuwe britse horrorfilms. Een van de grote afwezigen was Christopher Smith, die zichzelf op de kaart zette met Severance, daarvoor de minder goed ontvangen film Creep maakte, en onlangs succes boekte met Triangle. In dit artikel bespreek ik in chronologische volgorde de drie films, die elk op een geheel andere manier horror bekijken.

Creep is een op en top britse horrorfilm, die zich afspeelt in de metrogangen. Franka Potente speelt Kate, die in de metrogangen verkracht dreigt te worden door een collega. Voordat dit gebeurt wordt de collega aangevallen, en Kate weet te vluchten. Voor ze het weet zit echter de onbekende aanvaller ook achter haar aan, en met hulp van een paar crackheads probeert ze de nacht te overleven.

Creep heeft een aantal goede aspecten, maar helaas ook veel minder goede. De isolatie van de metrogangen wordt zeker in de eerste akte goed uitgespeeld, en de film speelt effectief met de kille setting, het tl-licht en de donkere metrotunnels. Ook de toevoeging van de crackheads maakt de film een stuk realistischer. Helaas gaat het op de helft van de film mis. De achtervolger blijkt een matig ontwerpen mutant die in de weer is met doktersmesjes om onbestemde redenen. De afwikkeling van het plot is vrij belachelijk, en de onthulling van “het monster/de moordenaar” haalt alle spanning compleet uit de film. Christopher Smith houd zich niet aan de Jaws-regel: iets is enger als je het niet tevaak toont.

In Severance werkt de horror al beter, al is dit horror van een geheel andere soort. Er is hier sprake van menselijke moordenaars, een groepje collega’s van de adminastratie van een wapenhandelbedrijf op werkuitje, een afgelegen Oost-blok-omgeving en een ironische blik. Deze film is realistische qua setting, maar vreemd genoeg absurder dan zijn voorganger. Dit komt door een flinke knipoog en een plot dat hier doelbewust zich richting het belachelijke ontwikkelt.

Waar Creep een ode was aan An American Werewolf in London, daar put Severance uit vele bronnen. Er zijn verwijzingen naar Duits-expressionistische horrorfilms als Nosferatu, er is een zeer groot gedeelte slasher en terrorhorror met verwijzingen naar The Texas Chainsaw Massacre, er is verwijzing naar survivalhorror en naar Hammerhorror, maar de uiteindelijke slotakte leent vooral bij exploitation. De aanblik van een schaarsgeklede oostblokprostituee die in een legerjasje met een mitrailleur het opneemt tegen een plaatselijke creep met vlammenwerper doet terugdenken aan pure exploitation uit de jaren 70. Pulp ja, maar de genremix in Severance is verrassend genoeg een eenheid. Leuke film.

Dit jaar keerde Christopher Smith terug met Triangle, een film die geen ironische kijk heeft op horror, maar wel weer twee genre’s met elkaar vermixt. De combinatie van scifi en slasher levert een onweerstaanbare mindfuck op, die het publiek lekker laat puzzelen. Het gezelschap dat strand in de bermudadriehoek en opgepikt wordt door een verlaten stoomschip blijkt geen al te grote houdbaarheidsdatum te hebben. Nadat het gezelschap op de helft van de film al flink is uitgedund volgen er een aantal plottwists die de film een originele insteek meegeven. Survivalhorror is dan niet meer het voornaamste, maar de puzzel maakt dan de film de moeite waard.

Dat de film volledig bekeken wordt vanuit een personage maakt dat de kijker constant informatie mist, en dat maakt de film een leuke afwisseling tegenover rechttoe rechtaan-horror van de laatste jaren. De plottwists zorgen ook voor een aantal zeer nachtmerrieachtige beelden, waar Carpenter en Cronenberg trots op zouden zijn. De laatste twists zorgen ervoor dat het tot dan toe redelijk verklaarbare verhaal meer richting metaforisch verschuift. De fanboys zijn er op los aan het speculeren, en een wat minder ambigue einde was logischer geweest. Het is niet zo dat de laatste twist de angel uit Triangle haalt, maar deze twist zorgt er wel voor dat de film op een geheel andere manier bekeken dient te worden. Of het einde je nu wel of niet bevalt, de reis op het stoomschip maakt de eindbestemming de moeite waard.Volgend jaar komt Christopher Smith op de proppen met Black Death, een historische horror met Carice van Houten. Als hij de stijgende lijn voortzet wordt dat een zeer mooi filmpje.


Onderwerpen: ,


4 Reacties

  1. Bram Ruiter

    Hoewel ik Smith alleen ken van Severance, dat ik overigens echt een briljante film vond, ben ik het roerend eens met de ‘in het zonnetje zetten van’ gehalte in jouw woorden. Binnenkort maar eens Creep uitzitten en Triangle opzoeken.

  2. theodoor

    Ik denk dat Triangle je wel bevalt.

  3. Ricardo Berentsen

    Ik had werkelijk geen idee dat deze drie films van eenzelfde regisseur kwamen. Creep heb ik indertijd nog in de bioscoop gezien en ik kan je mening alleen maar ondeschrijven. Qua sfeer leek het allemaal prima in orde, maar vanaf het moment dat bekend was, wie of wat de ‘creep’ was, viel de spanning als een mislukte cake in elkaar.

  4. Pascal

    Creep vond ik belachelijk slecht (al was ik in de tijd dat ik hem zag helemaal niet van de horror), het begin was inderdaad wel oké. Ik ben nu wel erg benieuwd naar Serverance en Triangle (staan beide klaar op mn harde schijf).


Reageer op dit artikel