† Dennis Hopper (1936-2010)

30 mei 2010 · · Beschouwing

Dennis Lee Hopper werd op 17 mei 1936 geboren te Dodge City, Kansas. In 1955 ontmoette hij James Dean op de set van Rebel Without A Cause, iets dat naar eigen zeggen zijn leven veranderde. Dean sprak tegen hem de magische woorden: “Don’t act drinking from the glass just drink!” En Hopper besloot dit als lijfspreuk aan te nemen. Hij leek dit het beste toe te passen op zijn rol als Frank Booth in Blue Velvet waarover hij regisseur David Lynch vertelde dat hij Booth niet speelde, maar hij Booth was. Hopper was de rebel die conservatief Hollywood nodig had om te kunnen veranderen en was zo zeker van zijn zaak dat hij tijdens een etentje tegen regisseur George Cukor zei: “You are old Hollywood and we’re the new. We are going to BURY YOU”. Hopper nam geen blad voor de mond, speelde dankzij zijn vastberadenheid in meer dan honderd films en wist in bijna al zijn rollen wel even het scherm volledig het zijne te maken. Gisteren liet hij het leven na een extensieve worsteling met prostaatkanker. Vandaag salueren wij zijn iconische aanwezigheid en spreken onze affiniteit uit over deze regisseur, acteur en beeldend kunstenaar.

Bram over Dennis Hopper
Dennis Hopper staat mij bij als een onderdeel van de Amerikaanse film: het maakt niet uit welke film je kijkt, je hebt altijd de kans dat hij plotseling het beeld in loopt en zijn ronde maakt. Hoewel ik er nog nooit aan ben toegekomen om eindelijk eens Hollywood-gamechanger Easy Rider te bekijken en niet overdreven veel van zijn oeuvre te hebben gezien, kan ik zoals elke cinefiel wel spreken over een bepaalde affiniteit met de man. Frank Booth staat zeker bovenaan de lijst, zonder twijfel, echter maakte zijn rol als doorgedraaide burgemeester Land of the Dead enigszins behapbaar en was ik ook erg verrast toen hij plotseling het beeld in liep tijdens de slotscènes van Apocalypse Now. Toegegeven, zijn fotograaf personage was onwijs vervelend, maar zelfs vervelend zijn deed hij met furore. Echter, mijn op Frank Booth na favoriete rol van Hopper was Mickey Wayne in Abel Ferrara’s The Blackout, de geflipte porno regisseur die video behandelt als zijn nieuwe liefde en onze protagonist voorziet van drugs en verwarring. Het volgende monoloog wordt met zoveel overtuiging gebracht dat ik tijdens elke productie die ik doe sowieso wel eens aan Mickey Wayne moet denken. Hij spreekt voor mij de waarheid en dat is de kracht van Hopper. Hij speelt Wayne niet, hij IS Wayne.
”There are some times with [me], man, when you have to be silence! Because we’re shooting some serious shit here too man. […] Since film was too expensive for us and we videoartists, as we like to call ourselves, are gonna reach in and rape the world and pay for our own filmvideo’s, you know what I mean? Vidiots as we are! Freaks of the light, freaks of the light! Freaks that record record our own image […]”

Theo over Dennis Hopper
Als zelfverklaard liefhebber van schlock, pulp en cult kan ik niet om Dennis Hopper heen. Hopper was een grootheid die alles wat hij deed naar een hoger niveau tilde. Hij was geen acteur die een slechte film kon redden, maar wel een acteur die zich zelf in een barslechte film altijd adequaat staande hield. Vaak was hij het enige kijkbare aspect van de film. Maar klikte hij met het materiaal dan was het vuurwerk. Zijn eigen leven was gestoorder dan zijn werk, en dat aspect treed zelfs binnen zijn subtielere rollen soms onverwacht naar voren. De verhalen over de door drugs beïnvloede acties van Hopper zijn berucht, maar even berucht zijn fantastische rollen als Frank Booth in Blue Velvet en zijn rol in Easy Rider en Apocalypse Now. Naast Frank Booth is voor mij zijn meest memorabele rol een nogal bizarre: als kwaadaardige schildpad-mens-hybride King Koopa in Super Mario Bros. Ook memorabel is zijn bijdrage aan niet-filmisch muziek-project Gorillaz, waarbij zijn spoken word op Fire Coming Out of A Monkey’s Head het hoogtepunt was van het album Demon Days. Kijk en geniet nog een laatste keer van deze heerlijke mafkees:

Kaj over Dennis Hopper
Een laatste keer? Absoluut niet! Dennis Hopper zal altijd voort blijven leven in zijn werk, waar ik ongetwijfeld ook na vandaag nog vaker van zal genieten. Voor mij blijft Hopper de iconoclast die met zijn succesvolle onafhankelijke productie Easy Rider samen met Peter Fonda het definitieve duwtje in de rug gaf aan New Hollywood, waar hij zelf dankzij de rampzalige ontvangst van The Last Movie, zijn impopulariteit in Hollywood dankzij zijn ongemanierde gedrag en zijn groeiende drugsverslaving niet van kon genieten. Hopper is voor mij de grootste rock & roll ster van Hollywood, ondanks dat hij na de jaren ’70 vooral aan de bak kwam als schurken in B-producties. Maar als hij de kans kreeg zijn talent in een kwaliteitsfilm te laten zien, was het resultaat bijna altijd magnifiek. En niet alleen als hij de schurk speelde zoals in Blue Velvet of Speed, maar ook steelt hij bijvoorbeeld de show van Gene Hackman als de beschaamde alcoholist in Hoosiers, en wie kan zijn kleine bijrol in True Romance vergeten, waarin hij samen met Christopher Walken in één scène de rest van de film in hun schaduw zet? Ik was al van plan om na mijn reeks over Treme een artikel aan Hoppers beste werk te wijden, in de hoop hem voor zijn dood nog in het zonnetje te kunnen zetten. Dat lukt niet meer, maar het artikel komt er wel nog steeds aan waarin ik uitgebreider in zal gaan op de rollen en zijn werk als regisseur waar hij voor mij het meest in zal voortleven.

Ricardo over Dennis Hopper
Het motto ‘over de doden niets dan goeds’ doet mij vrij weinig. Zo ook met Hopper. Ik heb zijn pareltjes nooit mogen aanschouwen (dat zal heus ter zijner tijd wel komen), en zodoende staat mij vooral Speed en Ticker nog bij. De eerste is natuurlijk een vreselijk leuke actiefilm met een prachtige rol van Hopper, maar de laatste staat min of meer symbool voor waar Hopper de laatste jaren mee bezig was; het vervullen van stereotype badguys in even zo stereotype en abominabele films. Hierdoor heeft een screenperformance van Hopper nooit de impact gehad die het op mijn collega’s had en hoewel het natuurlijk altijd jammer is wanneer iemand overlijdt, zal ik er zowel op professioneel als persoonlijk gebied geen traan om laten. Misschien komt dat later.

Rik over Dennis Hopper
Scrollend door de filmografie beleef ik verschillende ‘o ja’ momenten, films waarvan ik haast al weer vergeten was dat hij er een rol in vervulde. Eerlijk gezegd, zo’n acteur was het lange tijd voor mij. Save bet voor de rol van bad guy. Met het verdiepen in film, ging de persoon achter de acteur ook steeds meer leven en kregen daarmee de rollen meer reliëf voor mij. Zijn werk in de vroege films met James Dean viel op, maar vooral de verrassing dat het een van de aanjagers van de revolutie in Hollywood eind jaren 60 was. Het boek Easy Riders & Raging Bulls doet er kleurrijk verslag van, waarbij de quote in de inleiding over Cukor de compromisloze houding typeerde. En dan was er nog een mooi geschreven relaas van Joost Zwagerman in Transito over de acteur ten tijde van Blue Velvet. Een tragisch figuur met zelfvernietigingsdrang waarvan het met terugwerkende kracht verbaast dat hij de 74 haalde: “You have to let me play Frank Booth. Because I am Frank Booth!” was zijn commentaar op Lynch’ script. Het is zijn meest markante rol, maar met terugwerkende kracht is zijn rol als verkreukelde vader in Coppola’s Rumble Fish mogelijk de ontroerendste. In ieder geval een van zijn spaarzame dramatische rollen, een kleine smet op het oeuvre van een fascinerende acteur. Noot aan mezelf: zijn werk als regisseur ontdekken.



Reageer op dit artikel