Het zomergastendilemma

18 augustus 2010 · · Column

Het is zomer. De tijd van zon, vakanties en zeeën vrije tijd. Te warm om film te kijken; de zon te fel om ontspannen een boek te lezen… Het is komkommertijd. Voor mijzelf – vandaar dit weinig inhoudelijk stuk -, maar ook voor de media. Op de zondagavond na, want elke zomer vond op die avond, de afgelopen twintig jaar, Zomergasten plaats. Zo’n beetje het enige goede programma op de Nederlandse televisie – andere jaargetijden inbegrepen. Het programma is wellicht minder interessant hier te bespreken, maar, om ook op Salon Indien eens lekker interactief bezig te zijn, de zomergastenfilm is wel degelijk een interessant vraagstuk.

Wellicht voor niet elke zomergastenkijker het interessantste van de avond, maar de zomergastkijkende cinefiel zal het zien als het ultieme uitgekozen fragment. Wat zou jij doen als jij welke film dan ook mocht kiezen om te laten zien, na een drie uur durend interview over jezelf? Ga je voor diepgaand? Voor obscuur of voor die ene klassieker? Het is een vraagstuk waar ik mijzelf al vaker hoofdbrekens over heb bezorgd; want, wat een eer het ook moet zijn om een ‘zomergast’ te zijn: waar kies je voor? Maak je een statement of kies je iets wat dichter bij jezelf ligt? – zoals onlangs Annett Malherbe, die na een avond praten over haar obsessie met ontberingen en eten, koos voor La grande bouffe.

Ik heb me er hoofdbrekens over bezorg

online pharmacy no prescription

d, vele, nare, diepe hoofdbrekens. Aan de ene kant neig ik naar interessantdoenerij, gaan voor die ene obscure Russische film die slechts enkelen maar zullen waarderen. Maar een beetje crowdpleasen is wellicht ook niet verkeerd; je wordt er immers aan herinnerd. Het is de film die jij uitkoos op dat ene moment. Films als maatschappijkritische statements zijn al helemaal uitgesloten. Dat zal snel gezien worden als egotrippend of überhaupt niet begrepen worden. Ayaan Hirsi Ali’s keus voor Submission zal bij iedereen nog op het netvlies staan, en, eerlijk is eerlijk, dat was een grote aanfluiting op alle filmische fronten.

Ik heb er dus over nagedacht wat ik laat zien mocht ik één film laten zien aan de wereld. We kunnen er niet vanuit gaan dat de wereld op dezelfde intellectuele frequentie zit als jij, waarmee jouw/mijn favoriete film al is uitgesloten. Ik kies ervoor te crowdpleasen met een kleine, makkelijke film, die ik desondanks erg hoog inschat. Geen kritische noten op de maatschappij, geen moeilijkdoenerij, niet de allerbeste film, maar gewoon iets leuks. Zo zou ik die avond invullen.

Iets van Linklater wellicht: Waking Life of Before Sunrise. Maar dat is misschien toch net iets te mainstream en is iets obscuurders toch toepasselijker. Met een schijt-aan-alles mentaliteit een vervreemdende Brakhage collage laten zien, waarbij de gemiddelde mens gillend de huiskamers uit zal rennen, is waarschijnlijk toch de betere keus.

zp8497586rq


5 Reacties

  1. theodoor

    Ik zou Waking Life toch niet bestempelen als een makkelijk tv-avondje en mainstream. Het kan makkelijker en veel mainstreamer.

    Zelf zou ik waarschijnlijk kiezen voor een film die past bij de onderwerpen waar ik het veel over zou hebben mocht ik een avond vollullen: smaak en wansmaak, kunst, religie, racisme, seksualiteit, hypocrisie, moraliteit, trippy visuals, originaliteit, waanzin, opvoeding, de seventies, horror, musical en de tweede wereldoorlog. Als je al die verscheidene fragmenten met één film zou moeten samenvatten kom je toch snel uit op iets van Ken Russell. De films die ik dan zou kiezen zouden dan zijn wat controversiëlere en wansmakelijkere films zijn, want je moet wel de kijkers voor het hoofd stoten. The Devils, Lisztomania of Altered States zou het dan waarschijnlijk worden. Tommy is te mainstream, en de meeste van zijn andere componisten films zijn te lief. Ik wil tegen schenen schoppen, verdulleme (ik gebruik een bastaardvloek i.p.v GVD om de lezers niet tegen de schenen te schoppen).

  2. Rik Niks

    In een opvoedkundige bui zou het iets worden als Smultrönstallet of Persona (eindelijk eens Bergman op tv), Twelve Angry Men of Sunset Blvd. (oud is niet traag en oubollig) of Ikiru (iets dat raakt is niet aan tijd of cultuur gebonden). Wil ik de kijker na 3 uur oninteressante opmerkingen en fragmenten (van o.a. Gimme Shelter en de 7-Up serie) verpletteren dan ga ik voor Come and See, of anders Underground. Voor wat lucht een Altman: The Long Goodbye. De perfecte balans tussen niet te hoogdrempelig/te weinig gezien door het grote publiek/persoonlijke keuze zou iets worden als In the Mood for Love.

    Zijn er eigenlijk ook praktische restricties?

  3. Erwan

    Gezien het feit dat Zomergasten een persoonlijke geschiedenis vertelt van de gast op basis van geziene TV-fragmenten vind ik dat de facto de film ook dat moet belichamen. Dus dan geen Bergman of Brakhage als je dat niet toen hebt meegemaakt qua generatie of bioscoopbezoek. Ik vind wat dat betreft Paul Verhoevens keus nu al geniaal, ik zou me nu al goed kunnen voorstelllen dat “Vera Cruz” op hem destijds een geweldige impact heeft gehad en wellicht zelfs een van die films is die hem ertoe heeft toe doen bewegen om films te maken.

    Ik zou, als ik puur zou gaan op het persoonlijke verhaal, kiezen voor “Trainspotting” aangezien die film heel veel voor mij betekende tijdens die verrotte puberteit. Uit jeugdsentiment zou ik gaan voor “Explorers” en als ik dan toch een “obscure” keuze zou moeten maken en die ook de tot nog mooiste tijd uit mijn leven belichaamt, dan zonder enige twijfel “Inland Empire” die ik meerdere malen in de bioscoop zag toen ik in Parijs woonde.

    Maar als echte Zomergast vind ik dat je er pas echt een zinnig antwoord op kan geven als je al een stevig leven erop hebt zitten, eigenlijk minstens 40, liever 50 jaar.

  4. Bram Ruiter

    Verwacht bij mij veel fragmenten uit Empire Strikes Back, Jurassic Park, Jumanji, Toy Story (1+2), Aladdin, Lion King, Ace Ventura, The Mask, Liar Liar, Total Recall, The Naked Gun, Loaded Weapon, The Neverending Story en Space Jam. Als dan mijn jeugd voorbij is zal ik uitweiden over mijn liefde voor Malick, Godard, Kubrick, PTA, Cassavetes en Weerasethakul. Mijn keuzefilm zou dan of Sang Sattawat of The New World of Alphaville worden.

    Maar nu heb ik het programma nog nooit gezien en heb ik zodoende geen idee wat er van me wordt verwacht. Misschien zondag toch eens kijken.

  5. Christiaan

    Paul Verhoeven is zondag aan de beurt, dus dat lijkt me een must om te zien, Bram.