The Princess and the Frog

9 februari 2010 · · Kritiek

In mijn artikel over The Censored Eleven, een reeks racistische animatiefilmpjes, vroeg ik me al af waarom tegenwoordig nog steeds niet opgekeken wordt van stereotypes zoals deze plaatsvinden in The Princess and The Frog. Deze observatie was slechts op basis van de trailer, waarin de donkere hoofdpersone, een unicum voor Disney, verandert in een kikker. Oordelen is erg makkelijk zonder de gehele film gezien te hebben, en met een mix van goede moed en frisse tegenzin stapte ik de zaal binnen. Mijn voorgevoelens werden bevestigd, maar
over het geheel gezien bleek het nog enigzins mee te vallen.

New Orleans, de jaren dertig. Tiana is een hardwerkende serveerster die spaart voor haar eigen restaurant. Op een feestje van een rijke, blanke, vriendin ontmoet ze Prins Naveen. Prins Naveen is een kikker, althans, dat werdt hij nadat hij door een voodoo-tovenaar bedonderd werd. Tiana kust de prins om hem van zijn vloek te bevrijden, maar verandert zelf in een kikker. Door een ongeluk belanden beiden in de moerassen buiten New Orleans, en met behulp van een Cajun-sprekende vuurvlieg, een trompetspelende alligator, en een 197 jaar oude, blinde voodooheks proberen de twee weer mens te worden en thuis te komen.

Naast de negatieve connotatie van een donkere vrouw die verandert in een amfibie bevat de film meer kwalijke maar ook minder kwalijke stereotypes. Aan de kwalijke kant hebben we de twee voodoo-magiërs, die het aloude stereotype van de wilde, occulte, dicht-bij-de-natuur-staande “toverneger” in stand houdt. Zeker problematisch is dat de oerslechte Dr. Facilier nog het meest getekend is volgens het stereotype Afro-Amerikaanse uiterlijk en de helden, voornamelijk Prins Naveen, meer caucasische uiterlijke kenmerken meekrijgen. Ook goedbedoelde stereotypes komen langs want Tiana heeft uiteraard fantastische kookkwaliteiten. Prins Naveen wordt dan weer neergezet als een luie levensgenieter, een ander gedateerd stereotype, maar dat wordt “gerechtvaardigd” door zijn koninklijke afkomst.

Het is jammer dat een film zo’n luie aanpak heeft tegenover stereotypes, en dat de eerste donkere prinses (na eerder al een arabische, native american en aziatische prinses gehad te hebben) zich bevind in een film die verder bol staat van (onbedoelde) stereotypes. Gelukkig (of helaas) beperken de stereotypes zich niet alleen tot de Afro-Amerikaanse gemeenschap van New Orleans (die verder alleen gebruikt wordt als achtergrondorkest), maar ook de Cajun op de hak genomen worden, en de rijke blanke vriendin een overdreven blond, dom en schreeuwerig meisje is. Want naast de behoorlijk stereotype rolbezetting valt er genoeg te genieten van The Princess and the Frog. Zelfs uit de problematische voodoostereotypes komen heerlijk grimmige, maar tegelijkertijd kleurrijke scènes voor, waarbij de voodoopoppetjes groteske dansen uitvoeren die doen denken aan de Silly Symphonies-klassieker Skeleton Dance.

Over zang en dans gesproken; de muziek is een onweerstaanbare mix van jazz, gospel, dixieland, cajun en blues. De muziek is van Randy Newman, die de muziek voorziet van simpele, rechttoe rechtaan-teksten, waardoor de muziek zich in je hoofd nestelt. Het is een populistische versie van deze ouderwetsche genres, maar juist de mix met Disney geeft de muziek net dat beetje tijdloosheid en de film net dat beetje pit. De film is een opeenvolging van muziekscènes, die met kleurrijke en geometrische vormen alá Busby Berkeley kracht wordt bijgezet. De welbekende “I Just Can’t Wait To Be King”-scène uit The Lion King wordt in deze film vaker, en beter herhaald, en de film ademt een energie die de magie van ouderwetse Disney terughaalt.

Zelfs de humor is leuk, en een van de meest leuke personages uit The Princess and the Frog, de cajunvlieg Ray heeft zelfs een paar ontroerende momenten. The Princess and the Frog is een film met een aantal erg leuke momenten maar wordt onderuit gehaald door de stereotypes. Het overgrote deel van het publiek zal het echter vreten als gelderse kookworst, aangezien deze film in de problematiek nauwelijks verschilt van Aladdin. Aladdin is een van Disney’s meest geliefde klassiekers, maar kent een behoorlijk orientalistisch beeld van de Arabier. Wanneer men geen problemen heeft met Aladdin zal men ook weinig problemen ondervinden in The Princess and the Frog. Het is dezelfde onweerstaanbare mix van muziek, humor, kleur en animatie, met een onbedoeld racistisch nasmaakje.


Onderwerpen: , ,


Reageer op dit artikel