Thieves Like Us (1974)
Allemaal Altman (10)

26 september 2010 · · Allemaal Altman + Kritiek

Drie bankovervallers, Bowie, T-Dub en Chicamow, komen tijdens hun overvallen in contact met de baas van een benzinestation en de dochter daarvan, Keechie, wordt verliefd op Bowie. Hij weigert de misdaad op te geven en zij geeft met moeite toe. De bankovervallers komen in de problemen wanneer de politie een prijs op hun hoofd zet, dat voor gedonder binnen de relatie van Keechie en Bowie zorgt. Werk en privé blijken moeilijk te scheiden en het leven van een gangster blijkt in Thieves Like Us minder heldhaftig, roemrijk en rooskleurig dan aanvankelijk gedacht.

Keechie wordt vertolkt door Shelley Duvall, die wederom bewijst een ondergewaardeerd actrice te zijn. Haar chemie met Keith Carradine draagt de film. De relationele problemen van het koppel boeien en geven een hart aan de film die verder een actiegericht plot kent. De heldenstatus van de gangster, zoals bij bijvoorbeeld Bonnie en Clyde, wordt door Altman ontkracht, want wederom loont misdaad niet. De weg daar naartoe gaat hier ook niet over rozen en de film rekent dan ook af met de glorificatie van de gangster in de gemiddelde misdaadfilm.

Verder geeft Thieves Like Us wel een authentiek tijdsbeeld. De auto’s, de kleding en de accenten grijpen allemaal terug op de gangsterfilm van de jaren dertig, al is hier het stadsleven vervangen door het plattelandsleven en het leven op de weg. Dit onderscheid geeft de film een eigen sfeer mee, een sfeer die Altman ondersteunt met prachtig gebruik van licht. Het schilderachtige licht van de olielampen wordt in voor Altmans doen relatief rustig camerawerk gevangen en ook de zooms zijn minder prominent dan elders. Ook afwezig is een traditionele muziekscore: de muziek is allemaal diëgetisch.

Je zou kunnen zeggen dat deze film een minder typische Altman is, maar dat is niet waar. Net als in de andere Altman-films ligt de focus meer op ontwikkeling van de personages dan op plot, is de dialoog naturel en de sfeer realistisch. Altman’s personages maken zijn films de moeite waard. Hij neemt de tijd ze uit te diepen en de actie is bijzaak. Uniek in de op plot gerichte Amerikaanse cinema.


Onderwerpen:


1 Reactie

  1. Rik Niks

    En toch, je laatste alinea ten spijt, als je me vraagt welke Altman-personages me nog echt voor de geest staan… ik kom niet veel verder dan Marlowe en de dames uit 3 Women. Je zou zeggen dat zijn objectiverende filmstijl ideaal is om de personages op de voorgrond te stellen en dat dit dan vast wel automatisch diepgang oplevert. Toch ervaar ik dat die objectiverende houding zich meer richt op een totaalbeeld; hetzij van een bepaald milieu, hetzij van een bepaald genre, hetzij beiden. De personages zijn onderdelen die tot dat totaal optellen; het gaat niet zozeer om wat er achter die personages steekt, maar om hoe ze zich tot elkaar en hun milieu verhouden; gezamelijk dat milieu vormen. Je hebt gelijk dat plot bijzaak is, het is het smeermiddel waarbinnen de interactie tussen de personages plaatsvindt. Maar afgezien van 3 Women ken ik vermoedelijk geen film waarin ik getroffen werd door de diepgang of de ontwikkeling die de personages doormaken.


Reageer op dit artikel