Top vijf cameo's.

21 augustus 2010 · · Lijst

Deze donderdag kwam The Expendables uit, een ode aan de actiehelden uit de eighties. De trailers stonden bol van hyperbolen en liepen zwaar te wapperen met een tweetal cameo's. Naar verluidt maken zowel Arnold Schwarzenegger als Bruce Willis hun opwachting in een scène. Het schoolvoorbeeld van een cameo (een verrassend gastoptreden van een beroemdheid), ware het niet dat het belangrijkste aspect van een cameo het element van verrassing is. Bij The Expendables kunnen we beter spreken van een goedkope marketingtechniek. Maar toch, ter ere van The Expendables volgt nu een top vijf (plus een eervolle vermelding) van mijn favoriete cameo's.

Eervolle Vermelding: Peter Falk Der Himmel Über Berlin.

Deze cameo van Peter Falk is een twijfelgeval, aangezien er ook gesproken kan worden van Peter Falk in een bijrol als zichzelf. Het is vooral de grootte van de rol die er voor zorgt dat het woord cameo niet meer van toepassing lijkt te zijn. Toch, als ik denk aan fantastische gastoptredens van acteurs denk ik eerst aan deze film. Peter Falk blijkt een belangrijk onderdeel van het plot te zijn en krijgt de grote eer om Damiel naar de aarde te lokken. Het leukste van deze cameo is dat Peter Falk wordt geportretteerd als ex-engel, waardoor zijn rol in Columbo nooit meer hetzelfde zal zijn. Een mooi voorbeeld van een liefdevolle zelfpersiflage, wat misschien wel de essentie is van een cameo.

5: Julia Roberts & Bruce WillisThe Player.

Altman is niet vies van een potje meta-geklooi en The Player zit dan ook vol met sterren die zichzelf spelen. De leukste cameo's zitten echter in een van de laatste scènes. Voor elke film, die gepitcht wordt bij hoofdpersoon en filmproducent Griffin Mill, wordt er gesuggereerd een Bruce Willis/Julia Roberts-achtig type te nemen. Een van de gepitchte projecten is een drama over de dodencel, wat onder begeleiding van Griffin Mill verhaspeld wordt tot het drakerigste drama mogelijk. We zien Julia Roberts (uiteraard) in de gaskamer zitten terwijl de ruimte zich langzaam vult met gas. Op dat moment stormt (uiteraard) Bruce Willis binnen die het glas stukslaat met een brandbijl. “What took you so long?”. – “Traffic was a bitch”. Het is een getuigenis voor zowel Bruce Willis als Julia Roberts dat ze deze zelfpersiflerende scènes met een stalen gezicht vertolken. Moedig en hilarisch.

4: Julia Roberts & Bruce Willis- Ocean's Twelve

Zijn ze weer… (wat heeft Bruce Willis met gastrolletjes?). Waarschijnlijk is de doelbewuste scène waar de cameo in plaats vindt een ode aan het einde van The Player, want Steven Soderbergh is niet vies van een robbertje Altman. In ieder geval heeft deze scène een onderscheidende factor: Julia Roberts speelt Tess, die zich voordoet als Julia Roberts, en even later maakt Julia Roberts zelf ook nog haar opwachting. Jawel, we krijgen een dubbelrol van Julia Roberts als zichzelf en een filmpersonage uit het eerste deel, en Bruce Willis (als zichzelf) lijkt de enige te zijn die door heeft wat er aan de hand is. Cameo's zijn van zichzelf al behoorlijk meta, maar Steven Soderbergh tilt het naar grotere hoogte, in een film die nog het beste gelezen kan wor

buy cialis

den als één groot spel met imago. Meer 'meta' dan dit is niet mogelijk.

3: Stan BrakhageCannibal! The Musical

Deze cameo kwam compleet uit de lucht vallen. In de eerste film van Trey Parker en Matt Stone (Southpark) trekt een groep cowboys de bergen in op zoek naar goud, voor de situatie uit de hand loopt in één groot kannibalistisch vreetfestijn. Stan Brakhage speelt een naamloze cowboy die een handjevol zinnen heeft bij het afscheid van de groep voor ze de bergen in vertrekken. Stan Brakhage is uiteraard bekend van zijn avant-garde-experimenten en lijkt nu niet de meest voor de hand liggende keus voor een gastoptreden in een komedie-musical-western over kannibalisme. Deze onverwachte samenwerking kwam tot stand doordat Parker en Stone studenten waren aan de universiteit waar Brakhage les gaf. Grootste troef in een discussie met een onwetende die Stan Brakhage een humorloze elitist noemt.

2: Stan Lee

Nu komen we bij de grote namen, twee non-acteurs die berucht zijn geworden om hun hoeveelheid cameo's. De nummer 1 zal geen verrassing wezen, maar op twee vinden we Stan Lee. Stan Lee is de god van het Marvel-universum, een schrijver die tientallen superhelden creëerde en verantwoordelijk is voor onder andere X-Men, Fantastic Four, Iron Man, The Hulk, Thor en Spider-man. In elk van de Marvel-verfilmingen duikt hij wel een keer op, zij het vrijwel altijd in kleine rolletjes. Opvallendste voorbeelden zijn Spider-man 3, waarin hij een nodige oppepper geeft aan Peter Parker, The Fantastic Four, waarin hij het door hem gecreëerde karakter Willie Lumpkin vertolkt en The Incredible Hulk, waarin hij (off-screen) transformeert in een monster na het per ongeluk drinken van Bruce Banner's bloed. Beste cameo is echter die in Mallrats, waarin Stan Lee zichzelf speelt en Brodie Bruce een uitgebreide speech geeft over de liefde en Brodie's obsessie met superhelden-penissen. Held.

1: Alfred Hitchcock

Alfred Hitchcock is de koning van de cameo's, een popcultureel item dat hij vrijwel eigenhandig groot bracht. Befaamd zijn zijn gastoptredens, vaak in het begin van de film. Het zijn ook de enige cameo's die ik me kan bedenken waarover academische theorieën bestaan. Over de cameo's in North by Northwest en (voornamelijk) Marnie zijn verschillende ideeën in de omloop. Mijn favorieten zijn echter Topaz en Rear Window.

In Topaz speelt Hitchcock opzichtig met zijn cameo door een opvallende grap uit te spelen. Hij zit in een rolstoel geduwd door een zuster, stapt uit de rolstoel, geeft een man een hand en loopt weg. Het is een uiterst opvallende gebeurtenis, te opvallend, en het lijkt alsof Hitchcock wil zeggen: “fuck die zoekplaatjes, je wilt een cameo zien? Let's get it over with! En dan nu de rest van de film…”

De andere favoriet is Rear Window waarin Hitchcock een klokkenreparateur speelt die in een van de bespiede appartementen bezig is. Hitchcock – wiens oeuvre bol staat van de voyeurs – is nu zelf het bespiedde object. Een mooi idee dat de regisseur, die zichzelf altijd verschuilt achter de lens, nu zelf het bekeken object wordt. En is dat niet het doel van een cameo? Een zelfbewust grapje, een zoekplaatje, een opvallende knipoog naar de kijker, meta-gemuts tussen maker en publiek? Niet een veredelde marketingstunt die een mooi trailermoment oplevert.

zp8497586rq


1 Reactie

  1. Ludo

    Mafste cameo was toch wel de verschijning van Eminem in Funny People. qua tekst, maar vooral hoe hij eruitzag, net een wassen beeld.