Treme: Katrina Tour
"Right Place, Wrong Time" (Aflevering 3, Seizoen 1)

Laat ik maar meteen beginnen over waar elke andere criticus, blogger en forumgebruiker het over schijnt te hebben: de laatste scène en de reactie die deze oproept. Ik had namelijk een hele andere ervaring dan die ik de afgelopen dagen veel heb teruggelezen. Daar waar de meesten zich op de een of andere manier toch identificeerden met de mensen in de bus, voelde ik me eerder verbonden met de verontwaardigde mensen uit New Orleans. Niet alleen omdat hier een nogal gewichtig ritueel op ruwe en beledigende wijze werd verstoord en de mensen als beesten in een dierentuin te kijk werden gezet door een stel toeristen met flitsende camera’s, maar omdat de totale immersie in de belevingswereld van de inwoners van New Orleans nu juist de kracht van Treme is. Die toeristen mogen weggestuurd worden, wij zijn meer dan welkom naar mijn gevoel.

Daarnaast sloot het einde thematisch helemaal aan op de rest van de aflevering waarin woede tegenover ‘de ander’ en verschillende niveaus van authenticiteit voortdurend ter discussie stonden. Davis was boos op zijn buren vanwege de manier waarop zij de buurt veranderen en ontdoen van haar karakter. Dat ze in hun ogen even goed New Orleans zijn als hem doet er voor hem niet eens toe. En de enige echte god is niet de Christelijke, Islamitische of Buddha, maar Professor Longhair. ‘Fess voor intimi. Zijn woede en frustratie over hoe ‘zijn’ stad is verandert door de storm doet hem zelfs in de gevangenis belanden. Als Dr. John “Indian Red” speelt in de studiosessie deze week merkt hij op dat er bepaalde mensen zijn, waaronder Albert Lambreaux, die het niet vinden kunnen dat hij dat doet. Een handige zet trouwens om via het sessiewerk van Delmond verschillende locale grootheden week na week op te voeren, hoewel ik deze studiosessies tot nu toe eigenlijk steevast tot de mindere muzikale momenten van de serie vind behoren.

LaDonna barst ondertussen ook van de woede jegens haar dakdekker, en van minachting tegen haar schoonfamilie omdat ze ervan overtuigd is dat zij op haar neer kijken omdat zij uit een betere buurt komen dan haar. In een van mijn favoriete scènes van de aflevering legt ze het verschil haarfijn uit: “My husbands family… they into that 7th Ward Creole shit like they a different fucking race. Never missed a chance to remind me I ain’t one of ’em. They the people pulling strings, getting shit done. People like us, my mother, me, my brother… we just folks from around the way. We get shit done to us.” Khandi Alexander was wat mij betreft sowieso de ster van deze week. Na haar geweldige rol in The Corner werd haar talent jarenlang in C.S.I.: Miami, fijn om te zien dat ze nog steeds fantastisch gebruik maakt van haar ogen en gezichtsuitdrukking. De scène waarin ze haar schoonbroer opbelt in de bar is ook een hoogtepunt.

Een andere prachtige scènes is die waarin een dronken Antoine op straat Sonny en Annie tegenkomt en spontaan een nummertje meezingt. Had niet gedacht dat Wendell Pierce zo een mooie zangstem zou hebben. Van Clarke Peters in de slotscène verbaast het me dan weer niets. Sonny worstelt overigens ook met zijn eigen authenticiteit, zowel als persoon als muzikant. Ik ben zelf geen muzikant, maar het schijnt erg pijnlijk te zijn om je muzikale wederhelft met een competentere musicus te zien werken. Dan nog ben ik van mening dat hij zich op Annie’s verjaardag als een klootzak gedraagt. Maar goed, misschien moeten we rekening houden met het feit dat hij een junkie was die gedwongen afkickte door een gebrek aan bevoorrading, een interessante onthulling. Antoine’s pijn over het niet uitgenodigd worden voor het benefietconcert kan ik overigens beter begrijpen. Ik hoop dat hij zijn ‘bone’ niet kwijt is, want dan zijn zijn problemen pas echt begonnen.

Overige observaties
– Klik hier voor een uitgebreid essay over de geschiedenis en betekenis van de Mardi Gras Chiefs en hun ‘tribes’.
– De echte Davis heeft overigens pianoles gegeven aan David Simons zoon, inclusief “Tipitana”. En hij schreef ook ooit het grappige nummer “Strippers” waar Steve Zahn een stukje van speelde. Het schijnt dat hij ook een perfecte imitatie doet van Felicia “Snoop” Pearson.
– Wat betekende volgens jullie de gezichtsuitdrukking van Antoine in de openingsscène? Had hij nou wel nog wat over voor de moeder van zijn kind of juist niet?
– Albert Lambreaux zijn verleden blijft een mysterie, maar dat hij niet zomaar mensen in elkaar sloeg vroeger blijkt wel uit zijn (goed verborgen) emoties in die scène waarin zijn buurman met hem praat over de jongen die in het ziekenhuis geslagen is. Misschien was het eerder wel een impuls dan een actie die hij gewend was.
– Tel dat op bij het lijk dat hij vindt en de verstoorde wake en hij heeft niet bepaald een goede week. Maar goed dat hij (nog) geen weet heeft van Dr. Johns studiosessie.
– Toni Bernette doet dienst als verbinding tussen personages en verhaallijnen, maar wordt zelf ook nog eens goed uitgewerkt. Opvallend dat haar man en Davis meteen zo slecht met elkaar kunnen omgaan, gezien hoezeer zij op elkaar lijken.



Reageer op dit artikel