Treme: Shallow Water, Oh Mama
(aflevering 6, seizoen 1)

Zoals mijn zeer gewaardeerde collega Kaj vorige week al vermeldde, is het voor hem niet mogelijk zijn kritische blik over de afgelopen aflevering van Treme te laten schijnen, dankzij een tripje naar St. Louis. Om toch te voldoen aan de wekelijkse Treme dosis, neem ik deze week het stokje over.

Een aantal critici hebben vanaf het begin lichte kritiek gehad op de toon van de serie. Ik schaar mij daar onder. Vaak voel ik me inderdaad iets te veel op afstand gezet; New Orleans is te ‘cool’ voor buitenstaanders zoals ik. En ook al blijf ik hopen dat dit gevoel minder wordt, aflevering zes heeft daar niet aan meegedragen.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben enthousiast over de serie als geheel, alsmede de episode in het bijzonder, maar dat juist de enige buitenstaander, Sonny, verandert in een vrouwen slaande, drugsverslaafde rat, maakt de afstand niet kleiner. Aan de andere kant ben ik blij dat Treme eindelijk minder ‘likeable’ karakters ontwikkelt. Want hoewel Batiste zijn nare trekjes heeft wat betreft vrouwen, werd extra duidelijk dat hij geen enkele kwaad in de zin heeft, toen hij zijn nieuwe ‘bone’ aan een oude trombone-speler gaf die de zijne kwijt raakte in de overstromingen.

Ik hoop trouwens nog altijd dat het spreekwoord ‘stille waters hebben diepe gronden’ gaat gelden voor Lambreaux, aangezien we deze aflevering opnieuw zagen hoe ingehouden woede er uit ziet. Lambreaux die een enkele nieuwe, en vooral tijdelijke, woonruimte kreeg aangeboden door een triomfantelijke ambtenaar, terwijl hij in de vorige aflevering praktisch smeekte om vaste woonruimte voor onder andere zijn bandleden, werd zelfs ongemakkelijk om te zien. In de goede zin van het woord.

Bij Davis begint politiek een grotere rol te spelen dan bij Lambreaux. Het begin is een typisch Davis-moment als hij met een grote pick-up door de straten rijdt, terwijl zijn vorige week opgenomen single over de speakers galmt; Davis’ campagne is begonnen. Hij krijgt deze aflevering een extra laag mee, wanneer hij er op gewezen moet worden dat hij, op zijn eigen manier, daadwerkelijk serieuze onderwerpen aan de kaak kan stellen in zijn campagne. Dat besef kwam op mij dusdanig over als een eureka-moment dat het mij niets zou verbazen als dit een ommekeer betekent voor zijn campagne en Davis daadwerkelijk in de raad belandt.

Naast dat we in deze aflevering zien dat er iets knapt in Toni’s voorheen rotsvaste geloof dat handelen via de legale kanalen het beste resultaat oplevert (wat trouwens prachtig naar voren komt als ze uiteindelijk toch als sperma-cel meedoet aan de parade), weet Simon via haar van een overheid die niets goed kan doen toch weer een menselijke kant te laten zien. Als Toni de agent vindt die Daymo oppakte op de dag van de orkaan, vertelt hij hoe de meeste agenten die dagen, letterlijk dagen achter elkaar werkten en vanuit hun auto leefden. Hier werd in de vorige aflevering ook al naar gehint in een aardige gastrol van David Morse, maar de wanhoop op het gezicht van de agent die zijn post verliet geeft zijn bekentenis uit deze aflevering extra kracht.

Creighton’s youtube-filmpjes beginnen, zoals ik had verwacht, ook zijn negatieve kanten te vertonen. Hoewel hij de afgelopen episodes behoorlijk in zijn nopjes was met alle aandacht (want egostrelend), wil zijn uitgever nu inspraak in het creatieve proces en vraagt hem duidelijker paralellen aan te brengen tussen overstromingen in de jaren ’20 van de vorige eeuw en orkaan Katrina. Ik verwacht dat die filmpjes problematischer gaan worden.

Had Janette vorige week nog een uitstekende dag, deze week kwam Kaj’s voorspelling uit; de kleine opsteker van vorige week valt in het niet, wanneer ze steeds meer leveranciers niet meer kan betalen. De situatie is zelfs zo nijpend dat Janette voor een onmogelijke keuze wordt gesteld; of haar werknemers niet uitbetalen of de tent voor onbepaalde tijd dicht gooien. In een emotionele scene kiest ze voor het laatste en de gevolgen voor haar emotionele welzijn worden mooi gecontrasteerd met Batiste’s optreden op een gala. Dat is precies waar New Orleans om draait; een stad van diepe dalen en enorme hoogtes.


Onderwerpen:


1 Reactie

  1. Kaj van Zoelen

    Ontzettend bedankt nog voor het inspringen. Ik ben het echter niet helemaal eens met je interpretatie op sommige punten. Is Annie niet evengoed een buitenstaander als Sonny? En zijn die ouders van Davis, die hun zoon vernoemden naar de president van de Confederatie, duidelijk inwoners van de stad, bijvoorbeeld lovenswaardig?

    En is Toni niet juist bereid om mee te doen aan de parade omdat ze via haar weg een overwinning heeft behaald?


Reageer op dit artikel