Treme: Time Is On My Side
"I'll Fly Away" (aflevering 10, seizoen 1)

De laatste aflevering van Treme alweer, tenminste van het eerste seizoen, waarmee ook een einde aan deze reeks artikelen komt. Net als de pilot duurde dit slot bijna anderhalf uur en was naar mijn mening toch wel de beste aflevering. Maar dat komt vooral doordat het de laatste is en de emotionele afwerking van het verhaal hierin plaatsvindt – verder is het eigenlijk toch een beetje raar om een aflevering als ‘beste’ te bestempelen, net als het maf is om van een hoofdstuk uit een boek te zeggen dat dat het beste hoofdstuk is. Treme dient vooral als geheel gezien te worden, en ook zo beoordeeld te worden. Nu pas is het ook mogelijk om te reflecteren op de het hele seizoen. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat er niets over deze aflevering te zeggen valt.

In The Wire liet Simon in de slotaflevering altijd zien hoe weinig de dingen veranderd waren in Baltimore, soms door zaken te spiegelen aan die uit de eerste aflevering. In Treme laat hij nu juist zien hoe de dingen fundamenteel veranderd zijn na Katrina, o.a. door middel van de lange flashback naar vlak voor de storm en hoe ieders leven er toen uitzag. Toni is haar man kwijt, LaDonna haar broer (in het begin geloofde ze nog dat hij leefde), Janette haar restaurant en veel mensen hun huis (en levensstijl, in het geval van o.a. Antoine). Hoe sommige mensen kunnen beweren dat er niets gebeurd in deze serie begrijp ik niet.

David Simon trouwens ook niet, zoals hij in dit interessante interview over het eerste seizoen aangeeft, dat ik ten zeerste aanraad. Daarnaast weerlegt hij onder andere de kritiek die in het begin van het seizoen kwam op Davis en Creighton als onsubtiele prekers die het standpunt van Simon zouden weergeven, en geeft hij een kleine vooruitblik op wat hij en Eric Overmeyer in seizoen twee willen behandelen.

Een van de vrolijkere onderdelen van het slot is de laatste dag in New Orleans van Janette, verzorgd en gepland door een onzelfzuchtige Davis die eigenlijk al weet dat hij haar niet meer kan overtuigen. Vooral het begin met een serenade van John Boutté, de zanger van het themanummer van de serie, is erg mooi. Als Davis aan het eind Annie tegenkomt op zijn veranda en zich afvraagt waar hij dat aan verdient heeft, weten wij waaraan. Dat Annie zich eindelijk helemaal heeft losgemaakt van Sonny juich ik alleen maar toe.

Het enige echte element van de serie dat namelijk niet helemaal werkte voor mij was Sonny. In het begin vond ik hem nog wel interessant als een beperkte muzikant die zijn kost verdient met het spelen van covers, maar veel meer dan dat en een verslaafde werd hij gedurende dit seizoen niet echt. Als hij op het laatst uit frustratie zijn keyboard kapotmaakt, gloort er echter toch nog hoop aan de horizon: misschien wordt hij volgend seizoen toch nog interessant, want veel dieper dan nu kan hij niet zakken en dus moet er iets anders met hem gebeuren.

Iemand die zelf minder meemaakte dit seizoen is Antoine, die toch ook niet veel meer deed dan muziek spelen, taxichauffeurs en zijn vriendin bedriegen. Dankzij de charmante Wendell Pierce verveelt dit echter nooit, en in deze aflevering leukt hij ook nog eens een studiosessie met echt bestaande artiesten op, misschien toch een tweede aspect van de serie dat ik niet zo geweldig vond, tot deze aflevering tenminste. Beide studioscènes waren deze keer geweldig, vooral de eerste vanwege de prachtige overgang van het “I love you” in Creightons briefje naar de vele I love you’s in het vrolijke nummer – geeft een hele andere lading aan de woorden en het nummer.

Eerder gaf ik al aan hoe zeer ik het acteren van Khandi Alexander waardeerde, maar ook Melissa Leo verdient lof. Haar genuanceerde werk was altijd sterk, maar maakte op mij vooral indruk nu ze zelf haar eigen drama had – het gracieuze verdriet van Toni raakte mij meer dan de dood van Creighton vorige week. Gelukkig zagen we weinig van de reactie van de voorheen vrolijke dochter, want ik denk dat dat mijn hart zou breken. Maar het is niet alleen verdriet dat we zien, Toni’s emoties zijn veel complexer – onbegrip en een groeiende woede maken daar ook deel van uit, gezien haar beslissing om hem geen second line begrafenis te geven (“He fucking quit… Can’t dance for him when he quit.”), en het dilemma hoe dit aan haar tienerdochter te presenteren. De tranen stonden me meerdere malen in de ogen.

Mooiste moment – en Treme in een notendop – is het stukje van de second line begrafenisstoet waarin Toni en LaDonna naast elkaar allebei met hun eigen verdriet omgaan. Sowieso is die hele, vrijwel dialoogloze scène ijzersterk, maar het is dit moment dat er uitspringt. Toni, die eventjes licht glimlacht als ze ziet hoe LaDonna in de muziek opgaat – vreugde, verdriet en muziek allemaal in één. Het thema, of wat volgens mij hét thema van de serie is, hoe mensen in New Orleans (na Katrina) doorleven met pijn en moeite terwijl men geniet van de muziek en de kleine momenten, is nooit sterker naar voren gekomen dan in deze scène.

Als geheel is Treme wat mij betreft een overtuigende stap in een nieuwe richting voor Simon en co., een prestatie van formaat die nu al een mooie plek in zijn oeuvre neemt naast The Wire, Generation Kill en The Corner. Enige nadeel is misschien dat nog meer dan die andere series Treme alleen als geheel werkt en dus elke keer van begint tot eind moet gekeken worden. Dat is echter geen probleem gezien hoe rijk de ervaring is, en zal blijven. Ik kan in ieder geval niet wachten tot de DVD uitkomt, ook om de serie met anderen te kunnen delen. En wacht natuurlijk met smart op seizoen twee, met het volste vertrouwen dat Simon en Overmeyer dezelfde lijn van kwaliteit zullen voortzetten. Voorlopig is dit mijn favoriete serie van 2010. Wat vonden jullie van de laatste aflevering en het eerste seizoen in geheel?

Overige observaties
– Dit is niet de eerste keer dat ik geen plek voor Albert Lambreaux en zijn familie kon vinden in mijn verhaal, hoe geweldig de scènes met hem in zijn Indianenpak en de bijbehorende parade ook waren. Dit komt toch doordat zijn verhaal volkomen losstaat van de rest van de personages, ondanks dat er thematische parallellen zijn. Typisch Simon is ook weer hoe deze rituelen bijna geheel zonder uitleg worden gepresenteerd. Wil je daar toch meer over lezen, lees dan dit artikel.
– Het mooie nummer dat je aan het eind over de aftiteling hoort, is “This City” van Steve Earle, dat Earle speciaal daarvoor schreef. Eerder in de aflevering zie je zijn personage er met Annie aan werken.
– Nadat vorige aflevering een stripper een uitvoering van een nummer van Irma Thomas ten gehore bracht, kregen we deze keer de échte Soul Queen of New Orleans te zien en te horen met een prachtige uitvoering van haar “Time Is On My Side”.
– Goed om te zien dat de dakdekker uit Texas een plek in New Orleans heeft gevonden en mogelijk een grotere rol gaat spelen in de toekomst van Treme, wederom een bewijs dat de criticasters die zijn rol in twee afleveringen wat loos vonden misschien eens wat vaker zouden moeten wachten tot het plaatje rond is bij Simon en co.


Onderwerpen:


Reageer op dit artikel