Darkman (1990)

31 december 2011 · · Kritiek

Ooit wou Sam Raimi een film maken over The Shadow. The Shadow is een personage dat bekend werd via vervolgverhalen in de krant en hoorspelen, later bekend werd via comics, en uiteindelijk werdt verfilmd door Russell Mulcahy met Alec Baldwin in de hoofdrol. The Shadow is een in een regenjas gekleed personage dat vecht tegen de misdaad en via psychische krachten zichzelf onherkenbaar maakt voor vijanden. Raimi had dus de rechten tot The Shadow op het oog, maar dit mislukte. Ten gevolge creëerde hij zijn eigen superheld, Darkman. Darkman is een in een regenjas gekleed personage dat vecht tegen de misdaad en zich via latex maskers onherkenbaar maakt voor vijanden.

Liam Neeson speelt Peyton Westler, een wetenschapper die bezig is met het maken van een artificiële huid. Peyton wordt slachtoffer van een criminele multinational, die zijn lab opblaast en Peyton voor dood achterlaat. Peyton overleeft het ongeval, zwaar verbrand en door kapotte zenuwen ongevoelig voor pijn. Peyton maakt daarna gebruik van de artificiële huid en vermomd zich als meerdere mensen om binnen te kunnen dringen in het bolwerk van de multinational. Wat de zaak compliceert is dat Peyton’s vriendin, die hem dood waande, inmiddels date met de eerder genoemde multinational.

Sam Raimi laat zich in Darkman overduidelijk inspireren door andere superhelden. Het economische gekonkel binnen de misdaad is grotendeels afkomstig uit de Batman-comics, de aankleding van Darkman is geïnspireerd door The Shadow, en ook de vele maskers zijn geen nieuw idee. Raimi smeed ze echter samen tot een nieuwe superheld die blijft staan vanwege het uitstekende acteerwerk van Liam Neeson.

Wat Darkman onderscheid van andere superhelden is het contrast binnen de film. Aan de ene kant is de film meer geworteld in de realiteit, en daarmee een voorloper van films als Batman Begins. Darkman‘s krachten zijn wetenschappelijk verklaarbaar, en de grote schurk is baas van een multinational, wat de film een realistische achtergrond geeft. Aan de andere kant is de film bizar en grotesk. De maskers lijken een inspiratiebron voor Brian De Palma’s Mission Impossible, en Peytons brandwonden komen zo terecht uit Phantom of the Opera. Phantom of the Opera lijkt ook een grote inspiratiebron voor Darkman vanwege de agressie die Peyton’s transformatie met zich meebrengt, wat de film ook weer elementen geeft van Dr. Jekyll and Mr. Hyde.

Darkman is dan wel een film die in 1990 gemaakt is, qua stijl doet de film veel meer aan als een terugkeer naar ouderwetsche universal-horror, met eerder genoemde verwijzingen als Phantom of the Opera, en laten zien dat Sam Raimi de horror niet verleerd is. De actiescènes zelf maken knullig gebruik van het groene scherm, wat de film heerlijk gedateerd maakt. Deze combinatie van horror, jaren 50-pulp-serials, jaren 80-actie en een vleugje jaren 70 crime-exploitation maakt van Darkman een snufje campy, maar voornamelijk heel erg vermakelijke en tijdloze actiefilm. Een van de interessantste superhelden, en het bewijs dat een goede superheldenfilm geen comic als bronmateriaal hoeft te hebben.


Onderwerpen:


1 Reactie

  1. Bram Ruiter

    De verwijzing naar Universal Horror is echt spot-on. Daar had ik nog niet eerder over nagedacht. Maar het is een bijzondere film die niet zo goed weet wat ie wil. Ik heb me er mee vermaakt, maar tegen het einde aan kon het me allemaal niet meer zo boeien jammer genoeg.

    Wel maakte het me benieuwd naar de rest van Raimi’s output buiten Evil Dead en Spider-Man om.


Reageer op dit artikel