Dodelijk verlangen in Italië
Liefde en angst (1/4): Ossessione (Visconti, 1943)

15 november 2012 · · Beschouwing + In Beeld + Liefde en angst

Opvallend aan de vele bewerkingen van James M. Cains The Postman Always Rings Twice is hoe stilistisch verschillend ze allemaal zijn. Visconti’s versie, Ossessione, vaak gezien als het eerste voorbeeld van Italiaans neo-realisme, is aards, korrelig en misschien visueel gezien zijn gematigdste film. In contrast met het uitgekiende set design van de iets jongere Garnett adaptatie, benadrukt Visconti’s techniek de gruizige levensomstandigheden van de personages. Clara Calamai, een gevestigde filmster destijds, verschijnt zonder make-up in saaie, vuile kleren en met warrig haar. Deze onglamoureuze presentatie verhoogt de lading van de realistisch gefilmde seksscènes en geeft hen elektrische energie.

Renoirs invloed op Visconti is het duidelijkst in dit debuut, vooral in de manier waarop Visconti nadruk legt op het leefmilieu van de personages als op henzelf. Bijzonder memorabel zijn de scènes tijdens een straatcarnaval waarin de zwerver een affaire met een jongere vrouw begint en dit wordt afgezet tegen een achtergrond van menigtes, ballonnen en ijsverkopers die door de straat bewegen. Men stelt zich voor dat dit slechts één van de vele gedoemde kleine proletarische drama’s is dat zich in het stadje afspeelt.

Dit is het eerste deel in een reeks beeldrecensies waarin de visuele stijlen van verschillende adaptaties van The Postman Always Rings Twice door de jaren heen uit verscheidene landen met elkaar worden vergeleken.


Onderwerpen: , , ,


Reageer op dit artikel