Final Girl Interrupted: Halloween II (2009)

16 oktober 2012 · · Beschouwing + The Horror

Rob Zombies sequel op de eveneens door hem gemaakte remake van John Carpenter’s Halloween, simpelweg Halloween II genaamd, heeft een slechte reputatie. Het is geen evenwichtige film, maar wat mij betreft doet Rob Zombie iets unieks in deze slasher. Waar de gemiddelde slasher zich bevindt aan een simpele oppervlakte duikt Halloween II dieper, de krochten van de geest in.

Een gemiddelde slasher kent één formule: een moordenaar doodt een reeks tieners, al dan niet vanuit seksuele frustratie. De vrouwelijke maagd in de groep overleeft het tot aan het eind, ontneemt de killer zijn wapen en doodt hem. Boeken zijn vol geschreven over de seksuele connotaties van deze formule: van het wapen als fallussymbool, tot de seksuele band tussen dader en de zogenaamde “final girl”, tot de misogyne lading van veel slashers. Vooral Carol J. Clovers Men, Women, and Chainsaws: Gender in the Modern Horror Film is een aanrader voor liefhebbers van academische boeken over horror. Hoewel deze connotaties bekend en veelbesproken zijn, zijn zijn er weinig slashers die de psychoseksuele context van de moordenaar en zijn slachtoffer doelbewust verkennen. Afgezien van Halloween II.

Halloween II richt zich voornamelijk op de seksuele psychoses van Michael Myers. Michael Myers werd in de vorige films neergezet als een gefrustreerde jongen met moorddadige en latente incestueze neigingen. De seksuele subtext bleef immer dat, subtext. Weinig van de films gingen er op in waarom hij zo nodig zijn zus wou doden. In plaats daarvan richtten de films zich op bizarre elementen als voodoo. In Rob Zombies Halloween II duiken we in de psyche van Michael Myers die moordt omdat hij op die manier “samen wil zijn met zijn familie”. De freudiaanse houding richting zijn familie wordt verkend door middel van psycho-analytische symboliek. Een wit paard komt veelvuldig langs (symbool voor onderdrukt geweld), net als de “engelachtige demonische moeder”. Rob Zombie zou Rob Zombie echter niet zijn als hij deze symboliek voornamelijk in zou zetten in bizarre en hyperactieve sequenties.

Mooi is vooral de manier waarop Zombie visueel in de historie van de horrorfilm duikt om een link te leggen met de psychologische symboliek van de slasher. We zien onder andere een door het Duits-Expressionisme geïnspireerd banket vol pompoenwezens. De labiele droomwereld van het Duits-Expressionisme verkende horror alsof deze voornamelijk voortkwam uit de labiele geest. De droomsequenties in Halloween II linken de slasher aan deze oudere traditie. Ook de seksuele overschrijding tussen man en vrouw (om het plat te zeggen: de final girl die het mes overneemt van de slasher valt te zien als een vrouw die de penis van de man overneemt en hem daarmee doodt), keert terug in Halloween II. Het is veelzeggend dat de kostuums van de hoofdpersonages tijdens een halloweenfeestje afkomstig zijn uit The Rocky Horror Picture Show, een horrormusical die gaat over travestieten uit de ruimte.

In Halloween II wordt de freudiaanse versnelling nog een tandje hoger gezet door de pervertering van familie. Laurie (de final girl) en Michael (de moordenaar) zijn broer en zus, en aan het einde is hun rol inwisselbaar. Maar eerder al wordt een gezellige familiemaaltijd door dwarsmontage gelinkt aan Michael Myers die een hond opeet. Familie is niet veilig in Rob Zombie’s visie. Maar het dapperste en origineelste aspect ligt in de behandeling van Laurie. Regelmatig heb ik me afgevraagd waarom de final girl aan het einde van een gemiddelde slasher opgelucht ademhaalt. Ze heeft moorden gezien die haar zwaar hadden moeten traumatiseren, maar in plaats daarvan eindigt de film meestal eind-goed-al-goed met de dood van de moordenaar. Zelden duiken we in de psyche van een meid die figuurlijk de hel om zich heen heeft gezien.

Dat is anders in Halloween II. Na de slachtpartij van Halloween I is Laurie zacht gezegd nogal van de kaart. Ze heeft driftbuien, heeft waanideeën, maakt geen emotionele binding meer met mensen, is manisch-depressief en heeft nachtmerries. Deze nachtmerries blijken vol van dezelfde symboliek als die van Michael. Al snel wordt duidelijk dat Laurie en Michael lijden aan dezelfde gektes en kwalen. De gehele film Halloween is visueel en plotmatig een duik in de donkere krochten van Lauries ziel. Halloween II begint waar de meeste slashers ophouden, met de neerwaartse spiraal in de waanzin van de hoofdpersoon, en eindigt niet met een makkelijke conclusie. Rob Zombie ontregelt de personages, de slasher en de kijker en de hoon die over hem heen kwam, lijkt een navenant effect van deze ontregeling. Het wordt tijd voor een herwaardering.


Onderwerpen: , , , , , ,


Reageer op dit artikel