Het beste van 2011 volgens Christiaan

6 januari 2012 · · 2011

Goede films waren er genoeg in 2011. Teveel zelfs, althans om een top tien mee te vullen. Er was werk van grote auteurs, eveneens twee van mijn favoriete, Lars von Trier en Terrence Malick. Het zal mij niks verbazen als zowel Melancholia als The Tree of Life dé films zijn die wij ons, in de toekomst, uit 2011 kunnen herinneren. Beide zijn groots van opzet en daarnaast lijken zij tezamen bijna een tweeluik te vormen. Malick schept de wereld – Von Trier maakt hem kapot.

Toch was Melancholia niet een van mijn toppers dit jaar. En zo waren er meer potentiële favorieten die de top 10 niet haalden. Somewhere van Sophia Coppola bijvoorbeeld, dat een aangename kleine film was, maar niet echt wist te beklijven. Of de ode aan de stomme film, The Artist, dat dan wel een van de leukste bioscoopervaringen was, maar nooit meer werd dan een charmante ode.

10. Super 8

Dat eren van oude films deed J.J. Abrams met Super 8 een stuk beter. Een fijne mix van Steven Spielberg en allerlei jaren ’80 jeugdfilms, maar op zichzelf ook nog eens een verfrissende en spannende film. Een waardige mix van E.T., The Goonies en Close Encounters. Genieten dus, uit nostalgie, maar ook omdat Super 8 gewoon een onwijs leuke film is.

9. Les Amours Imaginaires

Over Les Amours Imaginaires liepen de meningen sterk uit een. Style over substance en inhoudsloos wordt de film vaak genoemd. En dat is allemaal terecht – de film is style over substance. Een Godard-esque stijl wordt gehanteerd, als de Nouvelle Vague zonder het gedachtegoed. Les Amours Imaginaires is als een duik in een soort veel te hip modeblad. Natuurlijk hoort daar een verhaal met een driehoeksverhouding bij. Style over substance dus, maar style is in dit geval genoeg voor de toplijst, al is het alleen al voor de volgende scène:

8. Carnage

Roman Polanski’s zwartkomische Carnage is de grappigste film uit mijn lijst. Over twee stellen die een akkefietje omtrent hun zoons op proberen te lossen, ontaardend in een verschrikkelijk pijnlijke situatie, waarin ieders idee van moraal, etiquette en relaties op straat komt te liggen. Alles loopt uit de hand, de situatie wordt volkomen opgeblazen en niemand weet eigenlijk meer waar het werkelijk om gaat. Tussen al het visuele geweld uit deze lijst is de toneelverfilming Carnage een hilarische, maar confronterend eerlijke film.

7. A Separation

Het Iraanse A Separation is de eenzame niet-Westerling uit de lijst, maar biedt een geweldig interessant drama omtrent het geloof en menselijkheid. Een film waarin iedereen tegen elkaar wordt uitgespeeld. Een subtiel, maar krachtig drama, dat zeker voor een film die binnen de grenzen van Iran is gemaakt zeer interessante vragen oppert.

6. Black Swan

Aronofsky’s Black Swan was wat mij betreft de onprettigste film van het jaar. Een zenuwslopende film, waarin de gekte – de paranoia – steeds meer de overhand neemt. Het Zwanenmeer in extreme – alle audiovisuele lades worden opengetrokken. Black Swan gaat onder de huid zitten en is in ieder geval zeer geslaagd in het neerzetten van een nare kijkervaring.

5. Midnight in Paris

Wie niet kan genieten van de wijze waarop Allen het Parijs van de jaren ’20 in beeld brengt, heeft waarschijnlijk een hart van steen. Met Owen Wilson als inspiratieloze schrijver Gil, die plots in de jaren ’20 terecht komt, waar hij met mensen als F. Scott Fitzgerald en Hemingway in aanraking komt. Charmant, grappig en de beste Woody Allen sinds een hele lange tijd.

4. Never Let Me Go

De beste en verrassendste science-fiction kwam er in de vorm van Never Let Me Go. Zogenaamd een historisch drama, waarin de historie anders geschreven wordt. Het verhaal, over een kostschool die er toe is ingericht kinderen op te leiden tot het volledig zijn van orgaandonor, is simpelweg briljant. De vrij conventionele filmstijl draagt bij aan de vervreemding, en dankzij geweldig acteerwerk wordt je als kijker daadwerkelijk geschokt door een fictieve historie.

3. Incendies

Reeds aan het begin van het jaar, tijdens het IFFR, was er een grote verassing in de vorm van Incendies. De film werd daar, zeer terecht, de publieksfavoriet. Over een verscheurde familie, waarvan de kiemen liggen in een conflict ergens in het Midden-Oosten. De grote kracht van de film zit hem in het niet plaats- en tijdgebonden zijn. Incendies is een hartverscheurende film, die dankzij die universaliteit niemand onberoerd zal laten.

2. Drive

Een hele film lang op het puntje van de bioscoopstoel – het gebeurde bij Drive. De beste film tot op heden van de talentvolle regisseur Refn, die met Drive meditatieve stiltes combineert met uitbarstingen van expliciet geweld, met als resultaat een ijzingwekkend spannende misdaadthriller. Daarnaast is de film ook nog eens prachtig geschoten en is ook de soundtrack van enorm belang – de pompende synthesizerklanken houden continu vaart in de film en zorgen voor een zenuwslopende trance.

1. The Tree of Life

De beste film van het jaar was Terrence Malick’s The Tree of Life. Malick maakt een film over de grote vragen van het leven en pakt daarbij ook groots uit. Het ontstaan van de wereld, van dinosauriers tot een familiedrama, gebracht met bombast door de klassieke muziek. Een ambitieus project, dat wat mij betreft geslaagd is. De film kent werkelijk de prachtigste beelden en Malick’s typische stijl vindt zijn plaats in de poëtische aard van de film. De ultieme trip, van het kaliber 2001: A Space Odyssey.



3 Reacties

  1. Bram Ruiter

    Grappig, ik vond Les Amours Imaginaires echt verschrikkelijk, maar de scene die jij nu als voorbeeld pakt vond ik dan wel weer fantastisch. Maar nou ben ik sowieso wel redelijk fan van Club Scenes. Black Swan had er dit jaar ook eentje, en die was best goed. Maar niets overstijgt die scene uit Babel.

    Verder een mooie lijst.

  2. Verhoeven

    Hmm, zo te lezen heb ik dus een hart van steen in het kwadraat (Incendies & Midnight in Paris).

  3. Olaf K.

    Les amours imaginaires is absoluut geen style over substance. En dat verdedig ik hier:

    http://www.subjectivisten.nl/de_subjectivisten/2011/02/les-amours-imaginaires-xavier-dolan-2010.html


Reageer op dit artikel