IFFR 2012: Dag 1 & 2
Le Havre (2011), The Invader (2011), Les Géants (2011), Stilleben (2011) & Totem (2011)

28 januari 2012 · · IFFR 2012

Het 41e IFFR is begonnen en inmiddels in volle gang. Alles verloopt goed, zelfs het nieuwe ticketsysteem werkt, op wat incidenten na, een stuk beter dan het oude. Maar hoe rustig het festival zelf dan ook begon, de eerste geruchtmakende zaak heeft het IFFR al te pakken. Voorafgaand aan de film Le Havre kwam regisseur Aki Kaurismäki voor een zogenaamde ‘Big Talk’. Hij kwam twintig minuten te laat. Hij was stomdronken, hij kon amper lopen en praten. Het eerste wat hij deed toen hij eindelijk zat (op de grond, en niet op de daarvoor bestemde stoelen) was een sigaret opsteken. Na wat cynische opmerkingen werden er nog twee drankjes besteld – de interviewster probeerde er maar in mee te gaan – maar Kaurismäki werd inmiddels uitgejoeld door het publiek. Gelukkig was zijn film wél de moeite.


Le Havre (2011)

De regisseur mag dan wel een verschrikkelijke man zijn – zijn film is geweldig. Over een kleine gemeenschap in Le Havre, die een illegaal jongetje uit de handen van ‘de inspecteur’ probeert te houden. Een schoenenpoetser neemt de zorg voor de jongen op zich, met uiteindelijk doel de jongen op de boot naar Londen te zetten. Kaurismäki’s zo kenmerkende droogkomische stijl is alom tegenwoordig, als ook de emotieloos acterende personages (a la Bresson), maar desondanks heeft Le Havre de charme van een Franse film. Een fijne film, met enkel leuke personages en hilarische situaties. Eigenlijk lijkt de Kaurismaki uit het interview zelf een blauwdruk van de film te zijn – er wordt aan de lopende band gedronken, de film zit vol ironie, maar het geheel is uiteindelijk zeer charmant.

★★★★★

The Invader (2011)

In de openingsscene van The Invader zien we een naakte zwarte man, aangespoeld op een strand vol blanke naaktheid. Deze scène is prachtig, in slow-motion zien wij zich een drama afspelen op het naaktstrand, prachtig geschoten ontvouwt zich hier reeds het verhaal van de film. De man, Amadou, is een illegaal, op zoek naar werk en geluk. Zijn Westerse dromen lopen vrijwel direct mis. Hij stopt met werken en slaapt in een nachtelijk Brussel op bankjes langs de weg, hij valt voor een rijke, getrouwde vrouw en hij duikt het nachtleven in. De rol van Amadou wordt geweldig ingevuld, met een charmante glimlach krijgt hij veel voor elkaar, maar op de achtergrond sluimert zijn verleden dat zich langzamerhand ontpopt in wraakzuchtigheid. De beeldvoering van Provost is fenomenaal, de benauwde situatie van Amadou wordt benadrukt door een intense soundtrack en beelden die sterk doen denken aan het experiment uit de korte films van Provost (waaronder het gebruik van een spiegeleffect).

★★★★☆

Les Géants (2011)

Opnieuw een Belgische film. Een verhaal over kinderen die van huis weglopen. De vergelijking met Stand By Me gaat maar tot een zekere hoogte op. Les Geants is veel schrijnender; de kinderen zijn totaal alleen, niemand heeft aandacht voor ze en ze groeien op in een omgeving met enkel drank en drugs. De film voelt echter als een jeugdboek, en in die ambivalentie zit de kracht van Les Géants. Een kleine film, die door de naïviteit die het uitstraalt kinderlijk onschuldig lijkt, maar waarvan het werkelijke verhaal zeer tragisch is.

★★★★☆

Stilleben (2011)

Een jongen ontdekt dat zijn vader een prostituee bezoekt en haar Lydia noemt, naar zijn dochter. De vader blijkt zijn lusten bot te vieren op foto’s van zijn dochter. Dit gegeven laat hun hele gezin uit elkaar vallen en legt de troosteloosheid ervan bloot. De film doet denken aan de films van Michael Haneke, qua stijl en verhaal, maar nergens slaagt de film er echt in om de morele kwesties interessant te maken. In potentie zou de film kunnen werken, maar de personages zijn zo vlak en vervelend dat het niemand echt wat kan schelen. Een mislukte poging om een interessante film te maken.

★★☆☆☆

Totem (2011)

Een collectieve teleurstelling. Na een lofzang voorafgaand aan de film kon het eigenlijk alleen nog maar tegenvallen, maar dit sloeg werkelijk alles. Een soort Harmony Korine, of in ieder geval een film over rare randfiguren, maar dan zonder alles wat een film van Korine wel leuk maakt. Totem schuurt tegen het surreële aan, maar roept nergens ook meer enige emotie op. Daarvoor is de film niet shockerend genoeg, niet grappig genoeg en ook niet mooi genoeg – of wat het dan ook is wat voor effect met deze film beoogd wordt.

★☆☆☆☆


Onderwerpen: , , , ,


1 Reactie

  1. Camera Obscura

    Kaurismaki is altijd dronken. Al dertig jaar. Op ieder festival, voor ieder interview. Da’s gewoon zijn schtick, moet je een beetje doorheen kijken.


Reageer op dit artikel