IFFR 2012: Dag 4
Lena (2011), Hemel (2012), Four Suns (2012), L’Ultimo Terrestre (2011) & La leggenda di Kaspar Hauser (2012)

30 januari 2012 · · IFFR 2012

Het ritme begint erin te komen. Vaak genieten, soms doorbijten. De kou buiten maakt het in ieder geval aanlokkelijk om in een bioscoopzaal te zitten, liefst van ‘s ochtendsvroeg tot ‘s avonds laat. De kwaliteit van de films bevalt tot nu toe goed, al zijn er nog geen echte positieve uitschieters, maar ook zag ik amper nog echt slechte dingen. De organisatie verloopt ook nog altijd goed, al was het geluid bij een enkele film niet in orde (een ruisende speaker, slecht geluid en ook nog eens veel te zacht). Maar daar kijken we gewoon doorheen.

Lena (2011)

Christophe Van Rompaeys nieuwe film is Lena, waarvan het verhaal zich afspeelt in Rotterdam, wat een 1-0 voorsprong betekent op het festival. Lena is een wat dikkig meisje, dat notabene linedancet, en verliefd wordt op het verkeerde vriendje. Zij heeft een moeilijke relatie met haar moeder en besluit daarom bij het vriendje en zijn nogal introverte vader in huis te gaan wonen.

Het klinkt als een weinig bijzondere opzet voor een standaard Nederlands drama, maar Lena ontpopt zich tot een van de betere van de laatste tijd. Het verhaal neemt af en toe bizarre wendingen, die het geheel naar een hoger niveau tillen. Daarnaast is het camerawerk sterk, met mooie, grauwe plaatjes van Rotterdam. Het veelgehoorde woord ‘on-Nederlands’ is hier niet van toepassing, het is namelijk een op en top Nederlandse film (de cliché’s: veel naakt en matig acteerwerk), maar wel één met een ijzersterk en verfrissend verhaal.

★★★½☆

Hemel (2012)

Het IFFR had dit jaar een ‘Wereldsneak!’, maar deze bleek helemaal niet zo werelds – de film is dan wel voor de Berlinale geselecteerd, maar Hemel is zo Nederlands als het maar kan zijn. Hemel is een jonge vrouw, met een obsessie voor seks. Haar vader, met wie zij een innige band heeft, is ook niet even standvastig met zijn relaties. Al deze verhoudingen verlopen natuurlijk niet goed, met aan het einde een nogal uit de lucht vallende plottwist tot gevolg. Het verhaal is niet slecht, maar komt totaal niet over. De film verzandt qua cinematografie en pretentieuze vertelwijze in interessant-doenerij. Dat het acteerwerk dan best aardig is en sommige dingen best mooi in beeld gebracht worden, dat doet er dan niet zoveel meer toe.

★½☆☆☆

Four Suns (2012)

Een Tsjechische film, van de, naar het schijnt, gerespecteerde regisseur Bohdan Sláma. Een enorm prettige film, en geen neerslachtig Oostblok-drama zoals verwacht. Binnen een klein dorpje, waar iedereen elkaar kent en vrienden met elkaar is, lopen de gemoederen steeds meer op. De gemeenschappelijke vrienden van een vader en zijn veel jongere zoontje laten hem meeblowen en drinken, waardoor er spanning ontstaat binnen de gemeenschap. Daar tussendoor loopt steeds de spirituele guru Karel, die door een steen in zijn hand te houden altijd in verbinding met de aarde staat. Dankzij drank- en drugsgebruik, ontrouw en egoïsme van eigenlijk alle personages worden vriendschappen en het huwelijk op de proef gesteld. Ondanks deze soms zware thematiek heeft de film uiteindelijk een zeer positieve nasmaak.

★★★★☆

L’Ultimo Terrestre (2011)

Een van de grappigste films van het IFFR tot zover. In een plaatsje in Italie zijn aliens op komst. Het wordt verkondigd op de radio en het dagelijks leven wordt er steeds meer door beïnvloed. Het hoofdpersonage, een wat knullige en lelijke man, droomt er elke nacht van. Bij zijn vader landt een alien in de tuin, waarna zij de plaats van zijn overleden vrouw inneemt. De alien kookt, maakt de tuin in orde en zorgt dat de oude man weer gelukkig is. Het is echter wachten totdat de rest komt.

Het fijne aan de film is dat deze aandoet als een Italiaanse klucht, soms plots om slaat naar heftig drama, compleet onlogisch in elkaar steekt en de aliens duidelijk kinderen in een pak zijn. Het klinkt als een ramp van een film, maar het tegendeel is waar. L’Ultimo Terrestre is enorm leuk, hoe raar het allemaal ook is. Een soort Italiaanse Paul (2011), maar dan wél geslaagd.

★★★★☆

La leggenda di Kaspar Hauser (2012)

Dat het de vreemdste film van het festival zou worden, dat stond van tevoren al vast. Het verhaal van Kaspar Hauser krijgt een nieuwe draai; de jongen spoelt hier aan op een eiland, met een koptelefoon om z’n nek, wordt opgevoed/uitgebuit door de sheriff (Vincent Gallo) en de andere bewoners, om uiteindelijk als DJ aan de bak te moeten. Maar dat is niet alles, de film neemt talloze rare uitstapjes, waarbij de logica soms ver te zoeken is. Daarnaast ligt het tempo dermate laag en zit er zo veel herhaling in dat het enorm oplucht als de film weer vervalt in de heerlijke muzikale scenes, begeleid door een pompende soundtrack van Vitalic. Het idee of belang van de film is me niet helemaal duidelijk, maar als de insteek was een vervreemdende, spacende film te maken, dan is dat in ieder geval geslaagd.

★★★☆☆


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel