IFFR 2012: Dag 8

3 februari 2012 · · IFFR 2012

Het is een wit IFFR. Sneeuw en ijs zorgen ervoor dat je letterlijk van de ene bioscoop naar de andere glijdt. Festivalgangers gaan onderuit op het schouwburgplein, waaromheen het festival plaatsvindt. Even een kop koffie halen tussen twee films door is een avontuur, maar wat smaakt zo’n warme drank lekker als je de kou uit stapt. Er wordt zelfs erwtensoep geschonken, en dat is een welkome afwisseling op de tientallen koppen koffie die er doorheen gaan.

Monsieur Lazhar (2011)

De UPC Publieksprijs, die gaat naar de film die het hoogst gewaardeerd wordt door de bioscoopbezoekers, gaat dit jaar hoogstwaarschijnlijk naar Monsieur Lazhar. Deze film, die sterk doet denken aan Etre et Avoir, werd reeds genomineerd voor de Oscar voor Best Foreign Language Film, hetgeen ook de Q&A met de regisseur overheerste. Een schoolklas wordt getraumatiseerd door een lerares die zich ophangt, nota bene in het klaslokaal. De vervangende docent, meneer Lazhar, probeert de kinderen te helpen. Zelf is hij echter een Algerijnse vluchteling, en zo spelen er nog veel meer zaken op de achtergrond. Tegengehouden door de strikte regels van het schoolbestuur en de bemoeienis van de ouders wordt het hem onmogelijk gemaakt iets werkelijk voor elkaar te krijgen.

Monsieur Lazhar is een prachtige film, en zowel een terechte publieksfavoriet als Oscargenomineerde. Een subtiele film over trauma’s, omgaan met de dood en kritiek op de wijze waarop scholen omgaan met dergelijke zaken. Het acteerwerk van de kinderen is fenomenaal. Regisseur Philippe Falardeau benoemde vooraf al dat hij, in tegenstelling tot veel andere regisseurs, werken met kinderen als een voorrecht beschouwt – en dat werpt zichtbaar zijn vruchten af.

★★★★½

A Simple Life (2011)

Een andere publieksfavoriet is het Chinese A Simple Life. Over een vrouw die het grootste gedeelte van haar leven vervuld heeft in dienst van een familie, die haar werk verruilt voor een bejaardentehuis. De zoon van de familie neemt de zorg op zich. Het is een prachtig verhaal, over een vrouw die werkelijk niets meer heeft dan de familie voor wie zij werkte. Toch is het geen trieste film; het werk van de vrouw is haar leven geworden en de dankbaarheid en liefde die uit de film spreekt is werkelijk diep ontroerend. Het leven is simpel en ongecompliceerd, er zijn geen onderliggende trauma’s en niks wordt gedramatiseerd – A Simple Life is niets meer dan een mooi verhaal en dat is in dit geval genoeg om de kijker te raken.

★★★★☆

Living (2012)

Een van de Tigers dit jaar is Living, een Russisch drama dat zich bezighoudt met de dood, het onvermogen dat te accepteren en de rouw die daarop volgt. Het is een door en door depressieve film, geen sprankeltje hoop wordt de kijker gegund. Er worden lijken opgegraven, er wordt zelfmoord gepleegd, er wordt een kind mishandeld en bij dit alles worden continu limonadeglazen wodka gedronken. De film slaagt erin de kijker de troosteloosheid en ook hopeloosheid van de personages weer te geven, maar vervalt helaas in de tweede helft in het uitvoerig laten zien van de manier waarop de personages met de dood om gaan. Een symbolischer, of in ieder geval subtieler einde had wat mij betreft beter gewerkt. Zoals ik het ervoer: Living is depressiever dan Biutiful en heeft meer eindes dan Return of the King.

★★½☆☆

Kotoko (2011)

De horrorverhalen over Kotoko vielen mij op in de wandelgangen, maar niks was minder waar. Kotoko is een horrorfilm die zijn best doet een gewone film te zijn, over een vrouw die door haar waanbeelden onmogelijk haar kind kan opvoeden. De horror is dan wel aanwezig, in de waanbeelden, maar deze is nooit overtuigend of eng. Helaas is de film ook niet geslaagd als drama, daarvoor zijn de horrorelementen veel te afleidend. De film heeft zijn momenten, maar over het geheel genomen is het vlees noch vis – enkel een matige film.

★★☆☆☆

De Jeuves a Domingo (2012)

De Jeuves a Domingo is de eerste film die mij even in slaap deed vallen. En dat is knap, na de hoeveelheid koffie die ik elke dag tot mij neem om dit te voorkomen. Een stel reist met hun kinderen ergens heen, en in de auto lopen de spanningen op. Zonder echt iets uit te spreken zien we hoe de twee ouders steeds meer uit elkaar gedreven worden. De opnames in de auto zijn bijzonder mooi, evenals de beelden van het Chileense landschap. Het is echter jammer dat het drama nergens echt boeiend wordt. De kijker weet niks over de personages, er wordt ons geen moment drama gegund en het geheel is dan ook totaal niet boeiend. Subtiliteit zorgt in dit geval voor een doodsaaie film – ik liet mijn oogleden liever even zakken.

★★☆☆☆


Onderwerpen: , , , ,


1 Reactie

  1. Bram Ruiter

    Toegegeven, de cappuccino’s van dit jaar waren opmerkelijk lekker.


Reageer op dit artikel