Miller beteugeld: The Dismissal (1983)
Malen over Miller (3)

The Dismissal

In 1975 bevond Australië zich in een parlementaire crisis. Deze constitutionele problemen uitten zich uiteindelijk, na veel ingewikkelde omwegen, in het ontslag van minister-president Gough Whitlam van de Australian Labor Party, door gouverneur-generaal John Kerr. Het land lag, voor en na deze situatie, lange tijd overhoop, en de ruzie tussen Kerr en Gough zorgde voor veel onvrede bij burgers en leiders. De ruzie, de aanloop en de nasleep van het oneervolle ontslag van Gough staat centraal in de miniserie The Dismissal die in 1983, amper 8 jaar later, op de Australische televisie verscheen.

De serie werd geschreven door George Miller, Phillip Noyce en Terry Hayes, en één van de zes afleveringen, de eerste, werd ook geregisseerd door George Miller. Dit is Millers regieklus waar het idealisme, wat in al Millers werk doorschemert, het meest op de voorgrond treedt. Zijn sympathie ligt duidelijk bij linkse mensen zoals Jim Cairns, wiens oneervolle ontslag vlak voor de val van het kabinet een van de belangrijkste stappen was op weg naar de problemen. George Miller schetst, in het eerste uur wat hij voor zijn rekening mag nemen, op zeer gedetailleerde wijze de gebeurtenissen die voorafgaan aan het ontslag van Jim Cairns. Hoe zijn rol uiteindelijk meewerkt in een reeks gebeurtenissen die leiden tot de ontregeling van de gehele Australische regering wordt niet getoond door Miller, maar door andere regisseurs, al is ook in de rest van de serie sprake van een uiterst nauwkeurige reconstructie.

Die reconstructie leunt uiteindelijk wel erg sterk op een voice-over, wat de dramatiek van de gebeurtenissen ondermijnt. Het helpt wel mee om voor de leek precies duidelijk te maken hoe de vork in de steel zit, wat zeker voor niet-Australische kijkers erg handig is. De stijl van Miller’s segment, is vergeleken met zijn eerdere en latere werk wel erg droog, ondanks dat hij het dramatische effect van dolly’s en rijders op een zeer effectieve manier weet neer te zetten. Zijn visuele kruit verschiet hij echter al in de eerste tien minuten, waarbij found-footage beelden, zwart-wit-opnames, hyperactieve editing en zeer sterke cross-cutting op de klanken van een countrynummer een beeld schetsen van de staat van Australië voor al het politieke gekonkel begon.

Uiteindelijk toont The Dismissal dat Miller, met goed bronmateriaal, een zeer effectief dramatisch regisseur is. Zijn stijl is hier meer ingehouden, wat past bij de materie. De film is daardoor droger, maar dat is soms wel een welkome afwisseling binnen de hyperkinetische halsbrekende toeren van Miller. De kracht van het script benadrukt ook een zwakte van Miller. Dit script is mede zo sterk doordat de gebeurtenissen allemaal voor Miller te traceren waren en te rangschikken in een dramatisch verhaal. Wanneer Miller zelf zijn verhaal mag verzinnen, zonder zich te moeten houden aan de wetten van de realiteit, zwiert zijn script alle kanten uit. Miller is een kind in een snoepwinkel, die alles wil, door elkaar heen en zo snel mogelijk. Wanneer hij echter een klus moet klaren, zoals het reconstrueren van de werkelijkheid, worden zijn unieke stilistische en plottechnische tendensen beteugeld. Wat uiteindelijk een sterkere, doch minder vermakelijke film oplevert.


Onderwerpen: , , ,


Reageer op dit artikel