Nederlanders en hun bedverhalen
Nederland volgens Terstall (2): Sextet

Sextet2

In het vorige week door mij beschreven Simon liet Eddy Terstall al zien hoe vrij Nederlanders volgens hem om kunnen gaan met seks en seksualiteit. De omgangsvormen met betrekking tot dit thema en de ruimdenkendheid rondom bijvoorbeeld het homohuwelijk kwamen ruimschoots aan bod. Ondanks dat vond de regisseur het nodig een gehele film rondom deze thematiek te maken. Zoals hij tijdens de openingscredits al aangeeft heeft de filmmaker een duidelijke mening over seks in films ten opzichte van bijvoorbeeld geweld: “In Amerika mogen geen geslachtsorganen in beeld, wapens en oorlogstuig mogen dat wel, iets wat leven geeft niet, iets wat leven neemt wel.” In retrospect levert Terstall met Sextet zijn op afstand slechtste film uit het drieluik (en mogelijk uit zijn gehele oeuvre) af. Dit ligt hoofdzakelijk aan een weinig subtiele en te expliciete boodschap naast een zeer fragmentarische opzet.

Zoals de titel al impliceert zet Terstall zes verschillende verhaallijnen uit die hier en daar met elkaar kruisen maar nergens een geheel lijken te vormen. We trappen af met een Belgische filmdocent die een college over slecht filmmaken geeft en ons met deze insteek de film presenteert. Achtereenvolgens worden de diverse sequenties semi-overlappend afgewikkeld. We beginnen met een broer en zus die vechten om een nieuwe kamer. Als weddenschap stelt de broer dat zijn knappe zus (Tara Elders) het niet voor elkaar zal krijgen 2 blauwtjes in één weekend te lopen hoe debiel ze zich ook gedraagt. Mannen willen haar toch wel volgens hem. Verder zien we een seksuologe en haar vriend, een halfbloed potentiële zaaddonor voor twee lesbiennes die Joegoslaven inhuren als ‘hulpstukken’ en bevooroordeeld tegenover hun moslimburen staan. De halfnegroïde man wordt gezien als ideale donor, aangezien vuilnisbakkenrasjes ook altijd ouder worden dan rashonden. De toon, waar we al een prettige kennismaking mee hadden in Simon, is weer gezet.

Later zien we nog twee situaties rondom één en hetzelfde meisje genaamd Rozemarijn (Esmarel Gasman) die als aanbidder van een charismatisch schrijver (Jan Mulder) na een signeersessie met hem het bed deelt en tevens zien we hoe een nietszeggende acteur verliefd op haar wordt. Ondertussen is zij getrouwd met een nietsvermoedende oudere donkere man, die voor zijn gevoel, los van seksuele beslommeringen, tegen vooroordelen en stigmatisering betreffende zijn ras op moet boksen.

Sextet1

Bovenstaande synopsis presenteert de twee grootste zwakheden van de film. Allereerst is Sextet door zijn fragmentarische raamvertelling chaotisch en vooral ongebalanceerd. Daar waar voorganger Simon juist door een sterke karakterontwikkeling een een slimme lach-traan formule sterker en sterker wordt maakt Sextet nergens indruk en is een scène of situatie al ten einde voordat deze interessant kan worden. Terstall probeert de film terug te brengen naar een metaniveau via de filmdocent die geen goed woord voor dit werk over heeft. Deze keuze komt de balans absoluut niet ten goede, integendeel. De pauze die de docent inlast en waar Terstall kiest voor een animatiesequentie is wat mij betreft het dieptepunt van de film. Met het zelfbewust gebruik van verschillende stijlen en de zelfkritiek lijkt Terstall risico’s uit de weg te willen gaan. Ook is het door Belgen naar de Nederlandse cultuur laten kijken weinig effectief aangezien er nou niet echt sprake lijkt te zijn van een enorme cultuurkloof met onze zuiderburen, zeker niet betreffende dit specifieke thema.

Ten tweede probeert de regisseur zijdelings raciale en culturele vraagstukken aan te stippen wat zeker in het tweede deel van de film erg slecht uit de verf komt. De ontmoeting tussen de bevooroordeelde en vooringenomen lesbiennes en hun moslimburen is wel aardig gedaan, zeker omdat de buren bijzonder tolerant zijn en Terstall dit weer nuanceert door een andere moslimbuur hun deur te laten bekladden. Terstall nuanceert, maar oordeelt nergens. Het vooroordeel klopt niet, maar toch ook wel. Een scène daarvoor echter, wanneer de twee vrouwen topless in het park liggen te ageren, lijkt de boodschap, net als de dames zelf, onverpakt en weinig subtiel te gaan worden: “Het is in Nederland niet aan de vrouw om zich zedig te kleden, maar aan de man om zijn poten thuis te houden”.

Dat Terstall niet altijd moraliseert begint in Sextet licht tegen hem te werken. Er wordt namelijk vreemdgegaan bij de vleet. Net als dat er in Simon terloops in hasj gehandeld wordt lijkt met name ontrouw in Sextet de normaalste zaak van de wereld. Dit, in mijn ogen nog altijd immorele gedrag, wordt nergens echt in twijfel getrokken of bekritiseerd door de filmmaker. Het buiten-de-deur-geneuk wordt juist als plotmechanisme gebruikt en niet zozeer als thema op zich. Dit geldt eigenlijk alleen voor het ‘geneuk’. Door de nadruk zo op één thema te leggen zonder het in een overkoepelend en onderhoudend verhaal te gieten maakt het nergens indruk. Als geheel komt de film dan ook vrij nietszeggend over, simpelweg omdat deze geen indruk maakt.

Sextet kent enkele grappige situaties, maar weet absoluut niet de impact van zijn voorganger in dit drieluik te benaderen. Waar in Simon de thematiek door zijn vanzelfsprekendheid en subtiliteit krachtig overkwam geldt hier exact het tegenovergestelde. In mijn ogen een overbodige film in een verder interessant drieluik waarvan ik volgende week het laatste deel, Vox Populi, onder de loep zal nemen.


Onderwerpen: , , ,


Reageer op dit artikel