Peter Pan en zijn vliegende Lost Boys on drugs: Mad Max Beyond Thunderdome (1985)
Malen over Miller (5)

Mad Max Beyond Thunderdome: Mad Max en zijn tribe van Lost Boys

George Miller begon aanvankelijk vol goede moed aan Mad Max Beyond Thunderdome. Na het script geschreven te hebben, en midden in de pre-productie, gooide het lot echter roet in het eten. De producer, en goede vriend van Miller, Byron Kennedy overleed op slechts dertigjarige leeftijd toen zijn helikopter verongelukte tijdens het zoeken naar filmlocaties. Voor een script dat grotendeels draait om een vliegtuigcrash erg ironisch, maar natuurlijk ook enorm verdrietig voor George Miller. Deze zag al zijn zin in de film vervagen, en besloot zijn handen van het project af te trekken. Uiteindelijk werd toch besloten dat George Miller mee zou werken aan de regie, zij het enkel voor de actiescènes. Alle scènes zonder stunts, gevechten en explosies zijn afkomstig van regisseur George Ogilvie, de vecht en stunt-scènes van George Miller. Vreemd genoeg bevatten ook de rustiger scènes typische Miller-shots en regiekeuzes.

Peter Pan

Dat kan mede liggen aan de hand van George Miller binnen het script. Het script is typisch Miller, vol absurde elementen, waanzinnige ideeën en politieke thema’s. Het is even wisselvallig als later werk. Miller heeft er een handje van het verhaal totaal andere kanten op te sturen, waarbij regelmatig eerdere ideeën worden verlaten voor nieuwe, zonder dat deze een goede eenheid vormen. Mad Max 3 is tekenend voor deze tendens, want ook hier belooft het begin iets heel anders dan de uiteindelijke film. De film begint met onze held die terechtkomt binnen Bartertown, een stad waar een rivaliteit heerst tussen Master-Blaster (een dwerg en zijn zwakzinnige bodyguard) en Aunty Entity (een ijskoningin met het uiterlijk en acteerwerk van Tina Turner). De stad heeft arbitraire regels, die er uiteindelijk voor zorgen dat Mad Max verbannen wordt achtergelaten in een met straling besmette woestijn. Daar ontmoet Mad Max een clan van achtergelaten kinderen en verandert de film in een bizarre Peter Pan-fabel. Dit uit zich onder andere in de rol van Mad Max als leider van een groep weeskinderen, de obsessie met vliegen en de bijna religieuze kwaliteiten die deze “Lost Boys” toedichten aan hun nieuwe vaderfiguur.

The Lost Boys

Dat de twee verhaallijnen aan het eind op nogal ongemakkelijke wijze vermengd worden is jammer, maar gelukkig levert het prachtige stuntscènes op. Miller toont zich een koning in actie; ook al in het brute gevecht tussen Blaster en Max, dat niet voor niets een iconische knokscène is geworden.
Ook interessant is hoe Mad Max door de wendingen in het verhaal een ander soort icoon wordt. Is hij in deel 1 een vigilante uit een typische neowestern en in deel 2 een messiaanse wreker, daar is hij hier letterlijk een soort goddelijk vaderfiguur voor de koters, die zijn duistere kanten achter zich laat om zich als beschermer op te werpen. Waar Mad Max 2 met het wilde kind al hintte naar de zachte kant achter de getraumatiseerde wreker, daar is Max hier een zachte man met harde vuisten.

I believe I can fly

Niet alleen de helende rol van kinderen is een thema dat voortgezet wordt vanuit Mad Max 2, ook de rol van helikopters en vliegtuigen lijkt geïnspireerd door deel 2. In deel 2 is een helikopter een iconisch, zeldzaam object, dat in wordt gezet als een goddelijke redding. In deel 3 krijgt het vliegtuig een nog iconischer status, waarbij de kinderen zelfs een sektarische cultus met eigen rituelen en mythologie hebben geschapen rondom deze objecten.

Surrealisme en expressionisme

Er zijn meer absurde elementen die gelden als typisch Miller. Miller houdt van onverwachte wendingen en shots, en dat krijgen we zeker wanneer we Mad Max met een hoofd van papier-maché op een paard zien rijden. Ook de verwijzing naar de documentaire The Atomic Cafe is ongewoon voor wat in wezen een veredelde familiefilm is.

Miller heeft ook een handje naar scènes die afwijken van de rest in sfeer: denk aan bijvoorbeeld de zwart-wit-sequenties in Mad Max 2 en Happy Feet 2. Ook deze film kent een zo’n scène. Dat is de introductie van Bartertown, die vrijwel dialoogloos wordt gedaan, en waarbij een zwevende camera ondersteunt wordt door een mechanische soundtrack van machines. Het is een sfeerimpressie die qua stijl en beeld compleet afwijkt van de rest van de film, geholpen door het expressionistische gebruik van geluid. Een scène die, samen met het gevecht in de Thunderdome, het hoogtepunt vormt van een wisselvallige film.


Onderwerpen: , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel