Sleeping Beauty

11 juli 2012 · · Kritiek

Sleeping Beauty (2011)

Een studente heeft te weinig geld en is daardoor genoodzaakt een andere baan te zoeken. Als een moderne Assepoester wordt ze door haar huisbazen uitgekafferd en om haar huur gevraagd. Ze vlucht weg in een omgeving waar vrouwen in een monumentaal pand oudere mannen vermaken. Ze doen daar de catering, maar wel schaars gekleed. Ze doet haar werk daar naar behoeve, en wordt gevraagd voor een speciale klus. Als een Doornroosje wordt zij in soort coma gebracht, waarna de oude mannen om beurten bij haar in bed komen liggen om daar alles met haar te mogen uitspoken (maar penetratie is uit den boze).

Het klinkt als het plot voor een pornofilm en zoveel meer is het eigenlijk niet. Schrijfster Julia Leigh lijkt vooral een interessant concept voor ogen te hebben gehad. Een zwartgallig adult sprookje, zonder daadwerkelijke seks. Er spreekt een nogal nihilistische levensvisie uit. Moraal en logica gaan overboord – en van enige menselijkheid is al helemaal geen sprake.

Vlees en bloed zijn geen woorden die in Leigh’s vocabulaire voorkomen, zo blijkt. De personages zijn stuk voor stuk kil en leeg. De oude mannen die zij moet plezieren zijn rijk en triest; haar collega’s puur zakelijk. Emily Browning (het meisje uit het afschuwelijke Sucker Punch) is wat dat betreft goed gecast; enerzijds mooi, anderzijds totaal oppervlakkig. Haar personage ondergaat het allemaal maar; de eenvoud waarmee zij als arme studente heil zoekt in veredelde prostitutie slaat werkelijk alles. Wanneer er naar het einde toe dan ook nog een soort dramatische climax lijkt te onstaan, overtuigt deze dan ook allesbehalve.

Een van de interessantere aspecten van de film is het uiterlijk ervan. De prachtigste plaatjes komen voorbij – schilderachtige sets met daarin vaak zorgvuldige composities met een naakte of anders halfnaakte Browning. Maar ook deze staan zo goed als stil, er is geen sprake van dynamiek of beweging. Het draagt allemaal bij aan het kijkdooseffect van de film; het wordt een bordkartonnen schouwspel, waar Leigh waarschijnlijk grote fantasieën bij had, maar deze nergens de kijker echt weten te bereiken. Meer dan een beetje mooie plaatjes kijken wordt het niet.

Het gebrek aan houvast draait de film de nek om. Het zorgt voor een totaal ontbreken van inleving of spanning. In plaats van een interessante film die vragen oproept is het allemaal vooral erg leeg, en daardoor volstrekt oninteressant. Leigh verwacht wellicht dat de kijker actief aan het interpreteren slaat, maar een film die de aandacht niet weet vast te houden zal daar niet zo snel tot aanzetten. Het eerdere verhaal dat Leigh schreef, The Hunter, is onlangs ook verfilmd. Gek genoeg weten ‘de leegheid van het bestaan’ en een minimalistische uitwerking daar wel te boeien – het zal wellicht komen doordat daar een andere regisseur aan het roer stond dan de schrijfster zelf. Haar eigen Sleeping Beauty staat in ieder geval bol van pretenties en biedt helaas niets meer dan een pijnlijk koudlatende uitwerking van een aardig idee.

★½☆☆☆


Onderwerpen: , , , ,


2 Reacties

  1. Olaf K.

    Beetje wat de Volkskrant ook schreef. Ik vond het wel een intrigerende film, op zijn minst. Maar weet aan het einde van de rit ook niet precies wat het wil zeggen. Maar als ik dat wel zou begrijpen, en dat punt grijpt de film bij elkaar, dan hoor je mij niet klagen over pretenties (dat valt toch wel mee?) en afstandelijkheid, want uiteindelijk zijn dat dingen die storen bij onbegrip.

    Hier een poginkje: Het gaat om iemand die niets van dr leven weet te maken. Het ontbreekt aan alle spanning. Geld verbranden, he saai wil je het hebben? Sleeping beauty verwijst niet alleen naar haar werk maar vooral naar de staat waarin ze verkeert. (SPOILER ALERT). Het gaat om de laatste twee scenes. Een schreeuwscene en een slaapscene. Ik denk dat die laatste scene laat zien wat er in die nacht is gebeurt en dat dat de reden is waarom ze zo schreeuwt in die scene daarvoor. Wat is er namelijk gebeurt? Helemaal niets. Hier is een meisje dat een werkverband aangaat die een ultieme overgave vergt. De reden is puur om iets te beleven. En dan blijkt dat er zelfs in die hoedanigheid niets gebeurt.

  2. Olaf K.

    Ehm…2x gebeurd ipv gebeurt…


Reageer op dit artikel