The Postman Always Rings Twice (Garnett, 1946)
Liefde en angst (2/4): Dodelijk verlangen in Amerika

22 november 2012 · · In Beeld + Liefde en angst

The Postman Always Rings Twice

In een shot dat doet denken aan de Italiaanse voorganger Ossessione, zijn de eerste keer dat onze heldin Lana Turner in beeld verschijnt haar benen het enige dat we zien. Maar waar Visconti’s Gina vervolgens een oude, vergane jurk en verward haar blijkt te hebben, is onze eerste blik op Cora Smith een smetteloos wit gekleed aangezicht. Ze ziet er eerder als een model uit een modeblad uit dan de vrouw van de eigenaar van een wegrestaurant. Treffender kan het verschil tussen de twee adaptaties van James M. Cains boek nauwelijks weergegeven worden.

Garnetts aanpak is typisch noir en zijn Cora (in tegenstelling tot Gina) belichaamt de femme fatale. Zijn sombere belichting en mise-en-scène veranderen het restaurant in een schaduwrijke en besloten noir-locatie waar de personages niet uit kunnen ontsnappen. De muren lijken altijd op hen af te komen en de deuren lijken allemaal scheef te openen. Daar waar Visconti de personages afzette tegen hun sociaal-economische milieu met zorgvuldig gekozen buitenlocaties, is Garnetts visie veel wranger, waarin het hun eigen wederkerige wantrouwen en verdorvenheid is die hen naar hun ondergang drijft.

The Postman Always Rings Twice

The Postman Always Rings Twice

The Postman Always Rings Twice

The Postman Always Rings Twice

The Postman Always Rings Twice

The Postman Always Rings Twice

The Postman Always Rings Twice

The Postman Always Rings Twice

The Postman Always Rings Twice

The Postman Always Rings Twice

The Postman Always Rings Twice

The Postman Always Rings Twice

Dit is het tweede deel in een reeks beeldrecensies waarin de visuele stijlen van verschillende adaptaties van The Postman Always Rings Twice door de jaren heen uit verscheidene landen met elkaar worden vergeleken.


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel