The Raid

4 juli 2012 · · Kritiek

The Raid is de tweede film van nieuwkomer Gareth Evans, een Ier die werkt vanuit zijn recente thuisbasis Indonesië. Zijn film The Raid is niet alleen een visitekaartje van zijn kunnen, maar eveneens een introductie van Iko Uwais, een beginnend acteur en vriend van Gareth Evans die de hoofdrol vertolkt. Tevens is de film één van de eerste grote internationale films waarin gebruik gemaakt wordt van de Indonesische vechttechniek Pencak Silat.

Meer dan een staalkaart van deze vechtsport wordt The Raid niet, maar dat is lang niet zo erg als verwacht. De plot is erg simpel, en elke vorm van twists of diepgang valt plat op zijn gat. Een zogenaamd onverwachte twist tegen het einde is ver van te voren duidelijk, wat er voor zorgt dat het plot van The Raid uiteindelijk in één zin samen te vatten valt. “Beginnende agent doet mee aan invaloperatie in een flatgebouw vol criminelen waarbij hij zijn weg naar de top(baas) moet vechten en eigenhandig het aan de stok krijgt met tientallen criminelen”.

De reden waarom het uiterst dunne plot geen ramp is blijkt simpel: de actie is meer dan indrukwekkend. The Raid is een virtuoos gechoreografeerde, bikkelharde en uiterst fysieke actiefilm geworden. De plot is een aaneenschakeling van gevechten, waarbij botten gebroken worden, neuzen en enkels verbrijzeld en kelen doorgesneden. De film is bij vlagen dergelijk realistisch bloederig en plastisch dat deze geoefende horrorkijker hier en daar inkrimpte van afschuw. De film laat zeer invoelbaar het lichamelijke effect van geweld zien, waarbij de heftige beelden op het doek regelmatig “voelbaar” zijn bij de kijker. Het zogenaamde “outschj”-effect.

De actie is dan ook zeer indrukwekkend, waarbij vooral Iko Uwais indruk maakt met zijn beheersing van de vechtsport. Dit is een van de betere Oosterse vechtfilms van de laatste tien jaar, en dat komt mede door de virtuoze manier waarop alles in beeld wordt gebracht. Gareth Evans filmt alles van een afstandje, neemt de ruimte om alles goed te kunnen registreren. Elke klap en draai is te zien en de film neigt in deze geweldsscènes hier en daar naar ballet qua virtuositeit. De tijd die niet in het script is gaan zitten is duidelijk wel genomen voor de actiechoreografie en dat zorgt ervoor dat de film uiteindelijk meer dan succesvol is. Bijzonder spektakel.

★★★★☆


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel