Seks, verleiding en cartoons: The Witches of Eastwick (1987)

Susan Sarandon, Jack Nicholson, Cher en Michelle Pfeiffer hebben een menage a quatre in The Witches of Eastwick (1987)

George Miller is, dat kan niet genoeg benadrukt worden, technisch een briljant regisseur. Dat zijn kunsten als verteller vaak minder sterk zijn is jammer, maar de manier waarop hij die verhalen vertelt via beelden is subliem. Nergens geldt dit sterker dan in The Witches of Eastwick, een film met een matig plot en een slechte opbouw, die echter virtuoos visueel wordt verteld. De camerabewegingen vertellen het hele verhaal, en door het gebruik van montage maakt Miller iets goeds van wat op papier tamelijk desastreus zou zijn.

Millers camera en Jack Nicholson: verleiders

De manier waarop de camera in dienst staat van het verhaal is vooral duidelijk aan een scène vrij in het begin van de film. De drie hoofdpersonen Alexandra, Sukie en Jane, alleraardigst vertolkt door Cher, Susan Sarandon en Michelle Pfeiffer. Zij zijn allen aanwezig bij een concert waar Jane (Sarandon) de cello bespeelt. Wanneer een mysterieuze man, Daryl Van Horne (Jack Nicholson in een heerlijke rol als de duivel), luid begint te snurken heeft dat een irriterende doch intrigerende uitwerking op de drie vrouwen. De camera ondersteunt de link die tussen de duivelse verleider en het trio gesmeed wordt door de geschrokken dames en Daryl Van Horne (what’s in a name) in een vloeiende camerabeweging met elkaar te verbinden. Dat de camera daarvoor een waanzinnig ingewikkelde choreografie moet doorstaan, waarbij deze een draai van 90 graden maakt, langs ellenlange rijen kerkbanken in een nauw gangpad, maakt Miller niet uit. Door deze visuele krachtpatserij wordt de verleidelijke intrige van Daryl meteen duidelijk, en ook in de rest van de film speelt de camera voor de verleider.

Bijvoorbeeld in een shot waar de gasten van een feestje beginnen te beseffen dat er een bijzondere persoon, Daryl, in hun midden is. De camera gaat vloeiend langs allerlei gesprekken heen, in een virtuoze longtake, waarbij de gesprekken voor de kijker dienst doen als een soort van estafette-conversatie waar een groeiend besef van Daryls aanwezigheid plaats vindt. Ook wanneer er wel geknipt wordt gebeuren er interessante dingen. Wanneer de vrouwen eindelijk hun wraak nemen op de duivel, die hun de gehele film op morbide wijze om hun vinger wondt, wordt deze wraak getoond door een fantastisch staaltje cross-cutting. De vrouwen die bizarre shit uithalen met een voodoo-pop enerzijds, de effecten op Daryl anderzijds. Dat het plotmatig geen bevredigende conclusie is wordt goedgemaakt door het visuele vuurwerk dat het oplevert.

Heksentriootje Sarandon, Cher, Pfeiffer

Dat tussen de matige plotonwikkelingen interessante subtekst zit is ook de verdienste van George Miller, die een redelijk subversieve seksuele moraal aanpakt. Het triootje dat de vrouwen aangaan met de duivel wordt niet bestraft, maar krijgt uiteindelijk een gevolg in een soort van commune, waarin die vrouwen lief en leed delen. Dat hun gedrag als sletterig wordt bestempeld door de puriteinse gemeente wordt niet goedgekeurd door Miller. De dorpsbewoners komen over als een stel bekrompen idioten, die niet alleen door de duivel gewezen worden op hun hypocrisie.

De duivel blijft de bad-guy, maar de dames zijn seksueel vrijgevochten heldinnen, die uit hun hekserij veel goeds weten te halen. Hun grootste tegenstander is zelfs een Nancy Reagan/Helen Lovejoy-achtige figuur die niet kan verkroppen dat er seks bestaat in de wereld en dat niet iedereen zich houdt aan de strakke burgerlijke Republikeinse maatstaven wat seks en huwelijk betreft. Haar kleinburgerlijke bekrompenheid wordt zelfs neergezet als een soort van demonische possessie, wat hilarische cartooneske scènes op levert.

Tex Avery Reloaded

Sowieso geldt de film als levende cartoon, waarbij de scène rondom een betoverde tennisbal je reinste Tex Avery is. De zwaartekracht wordt flink getart, van vertraagd tot versneld tot stilhangend in de lucht. Daarmee is de scène een voorloper van de cartooneske strapatsen in Happy Feet, Babe 2 en Happy Feet 2. Dit mag dan niet George Millers beste film zijn, toch toont dit een regisseur die visueel op de toppen van zijn kunnen is.


Onderwerpen: , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel