Une vie de chat (2010)
Kleurrijke kinderfilm.

4 mei 2013 · · Kritiek

Une Vie De Chat

Une vie de chat (2010) zal niet een titel zijn die veel mensen wat zal zeggen. Bij een volwassen publiek zal de film beter bekend zijn onder de titel A Cat In Paris, want dat is de naam waarmee de film genomineerd was voor een Oscar voor Beste Animatie. Niet dat de film ooit een kans maakte, want de film moest opboksen tegen respectievelijk studiogiganten als Puss in Boots (2011) en Kung Fu Panda 2 (2011), publieksfavoriet Rango (2011), en Spaans prestigeproject Chico & Rita (2010). Une vie de chat is overduidelijk bedoeld voor een jong publiek, en maakte, naast wat meer allround-familie-films en een volwassenen-animatie, eigenlijk geen schijn van kans. Voor Hollandse kinderen zal de film weer bekend zijn onder nog een andere titel: Van de kat geen kwaad. Zowel de Engelse als Hollandse titel verliezen iets van de dubbelzinnigheid van de Franse titel, want chat slaat niet op één, maar twee van de hoofdpersonen.

Bewegend kinderboek

De hoofdpersonen zijn namelijk een kat en een dief genaamd Nico. De kat, Dino, krijgt volle aandacht in de Engelse en Nederlandse titel, maar in Frankrijk is chat ook slang voor inbreker. Nico breekt in bij een juwelier in de erg leuke openingsscène, en geeft een bijzonder sieraad aan Dino. Deze zwerfkat brengt dit naar een van zijn vele baasjes, een stom (als in sprakeloos) meisje genaamd Zoé, de dochter van een vrouwelijke rechercheur bij de politie. Zoé’s vader, eveneens politieman, is gedood door Victor Costa, een beruchte gangster. Wanneer Zoe de origine van de juwelen probeert te achterhalen door Dino te volgen stuit ze op de gangster en wordt ze gevangen genomen. Het is aan Nico om haar te redden.

Het plot leest als het avontuur uit een kinderboek, en op wat vreemd geplaatste vloeken en toespelingen na is het ook de ultieme jeugdfilm. Het plot is spannend op een Pippi Langkous/ Home Alone (1990)-achtige manier, met achtervolgingen door een dierentuin, over de daken van de Notre Dame en vol met simpele schurken en stereotypes. Uiteraard is de vriendelijke Nanny helemaal niet zo vriendelijk, en uiteraard is Nico de dief met een hart van goud. Het plot is niet het meest bijzondere aan de film, al is het uiterst adequaat te noemen gezien het beoogde publiek.

Bewegend schilderij

Het interessante is de stijl van de film. Gekozen is voor een zeer grafische stijl, waarbij de figuren zijn teruggebracht tot hoeken en ovalen. Inspiratie lijkt geput te zijn uit het kubisme, want regelmatig worden voorwerpen afgebeeld met een vertekend perspectief. Zo kan een huiskamer van vooraanzicht getoond worden terwijl de vloer wordt getoond van bovenaanzicht. De gezichten van de personages bestaan uit simpele trefzekere lijnen, met amandelvormige ogen en langwerpige hoekige neuzen, waarschijnlijk geïnspireerd door Modigliani. Een andere inspiratiebron lijkt de naïeve Afrikaanse kunst die ook een inspiratiebron vormde voor o.a Picasso.

De inkleuring is ook puntgaaf. Gekozen is voor kleurrijke pasteltinten die de wereld van Une vie de chat een zacht voorkomen verschenken. De schaduwen en inkleuring hebben een lichte krijtstructuur, waarbij de korrel bij expressief belichte scènes goed naar voren komt. Werkelijk geïnspireerd is een scène die zich in het pikdonker afspeelt, en waar de personages worden weergegeven door enkel schematische witte lijnen op een gitzwarte achtergrond. Dit soort opvallend stilistische keuzes maken van Une vie de chat meer dan enkel een simpele jeugdfilm. Het is nu ook een visueel hoogstandje.


Onderwerpen: , , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel