Akitsu Springs (1962)
Jammen met Yoshida (1/4): In kleur!

7 februari 2013 · · In Beeld + Jammen met Yoshida + Sanippondien

Akitsu Springs

Mijn eerste uitstapje in de wereld van filmmaker Yoshishige (Kiju) Yoshida, vereerd vanwege zijn unieke en radicale visuele stijl. Een reputatie die mij deed hunkeren om een reeks beeldrecensies over zijn films te maken. Akitsu Springs (1962) is zijn eerste samenwerking met zijn muze en toekomstige vrouw, Mariko Okada, de ruggegraat van de film. Qua plot is deze redelijk doorsnee en voorspelbaar. De sterke vrouw die houdt van de impotente, zwakke man die ze niet achter zich kan laten is niet bepaald een nieuw uitgangspunt. Het hoogtepunt hier is Yoshida’s mise-en-scène en kadrering.

Elke keer dat we de hoofdrolspelers samen zien, doet dat me denken aan een ballet waarboven een wolk van onvermijdelijke verdoemenis hangt. En dan is er de manier waarop Okada verlicht wordt als tragische heldin met “een stil hart, denkend aan niets”. De film schijnt als een mindere Yoshida beschouwd te worden maar naar mijn mening kan hij zich meten met Minelli of Sirk waar het schoonheid en emotionele resonantie betreft. Door zijn reputatie als zwart-wit filmer verbaas ik me over zijn bekwaamheid met kleur die de visie van een schilder onthult. De verbluffende beelden, de mooie muziek en Okada alleen al maken Akitsu Springs onvergetelijk. Kom sterf met mij! Laten we opnieuw sterven.

Akitsu Springs

Akitsu Springs

Akitsu Springs

Akitsu Springs

Akitsu Springs

Akitsu Springs

Akitsu Springs

Akitsu Springs

Akitsu Springs

Akitsu Springs

Akitsu Springs

Akitsu Springs

Akitsu Springs

Akitsu Springs

Akitsu Springs


Onderwerpen: , ,


Reageer op dit artikel