Breaking Bad: Got my photo, bitch?
"To’Hajiilee " (aflevering 13, seizoen 5)

11 september 2013 · · Kritiek

Het grote probleem van Breaking Bad is dat je na iedere nieuwe aflevering een héle lange week moet nagelbijten in afwachting op een nieuwe episode, donkere wolken pakken zich nu al samen als eind september de volgers in een zwart gat vallen zodra de serie ten einde is. Tot het zover is hebben we gelukkig nog een paar afleveringen te gaan en het slotseizoen is vooralsnog van torenhoog niveau en ook de nieuwste toevoeging was weer uitzonderlijk te noemen. Het enige wat je je kunt afvragen is hoe de makers in godsnaam met nog maar drie afleveringen te gaan (wat in totaal ‘slechts’ twee uur in totaliteit zal zijn) alles aan elkaar gaan knopen.

De aflevering begint met een fascinerende opening waarin we Lydia horen en zien klagen over de meth die gekookt is. Ditmaal gaat het niet over de kwaliteit, maar de kleur aangezien volgens haar de Europese afnemers perse willen dat het spul blauw kleurt, net als haar jas overigens. Hierna gaan we verder met het kat-en-muis-spel tussen Walt en Jesse. Je kon er op wachten en om Jesse om te leggen willen de neo-Nazi’s dat Walt opnieuw meth gaat produceren (de terugkeer van Heisenberg), althans vaak genoeg totdat Todd het helemaal in de vingers krijgt. In een poging Jesse uit de tent te lokken keert Brock terug in het verhaal, het jochie dat Walt vergiftigde in seizoen vier. Uiteraard weet Walt nog steeds niet dat Jesse inmiddels met Hank samenwerkt en zij zijn ondertussen een koekje van eigen deeg voor te bereiden. Allereerst luist Hank de bodyguard Huell erin dat Jesse op oorlogspad is in een poging het verstopte geld van Walt op te sporen. Via de arme Huell komt Hank erachter dat het geld hoogstwaarschijnlijk in de woestijn verborgen ligt, wat leidt tot de tweede helft van de aflevering die werkelijk waanzinnig is.

Deze 20 minuten durende sequentie mag worden gerekend tot niet alleen een van de allerbeste momenten van Breaking Bad, maar zelfs televisie in zijn algemeenheid. Het is een enerverende achtbaan aan gebeurtenissen waarin Walt een foto binnenkrijgt van ogenschijnlijk een ton gevuld met geld liggend in de woestijn. Hierna biecht Walt tegenover Jesse zo’n beetje al zijn misdaden via de telefoon op (inclusief verschillende moorden), wordt hij gearresteerd door Hank en eindigt het zeer abrupt met een ware shoot-out tussen Hank en Gomez aan de ene kant en de neo-Nazi’s en Todd aan de andere kant. Het raast als een bezetene voorbij en is met bravoure geregisseerd, je voelt je als kijker echt onderdeel van de actie. Het kent tevens misschien wel de beste cliffhanger in de toch al rijke geschiedenis van Breaking Bad met een lichte hint naar Butch Cassidy and the Sundance Kid. Nu kan je helemaal niet meer wachten tot volgende week om te zien wie deze massale schietpartij overleeft al weten we een ding zeker: Walt zeker wel!

Het is erg fijn om te zien dat zelfs een genie als Walt in momenten van extreme stress alle rationaliteit verliest en uitermate wanhopig wordt. Evenzo fraai is dat Walts beschermende instinct jegens familie zelfs de huidige Hank meerekent. Je kan je immers sterk afvragen of Hank de shoot-out zal overleven, al was het maar vanwege het “I love you” gesprek met Marie even hiervoor. Een meer symbolische voorbode is bijna niet voor te stellen en mocht het inderdaad zover komen zou dit weleens tot een van de eerste grote emotionele instortingen bij Walt kunnen leiden aangezien vanaf de eerste aflevering van het eerste seizoen bij hem familie voor alles komt. Dat gezegd hebbende, Breaking Bad heeft al zo vaak voor verrassingen gezorgd dat inmiddels werkelijk alles verwacht mag worden. Een wederom zware week staat ons te wachten.

Enkele korte overpeinzingen:
* Todd ontpopt zich echt tot een van de meest sympathieke en droge psychopaten. De wijze waarop hij in de prelude zeer koel de moorddadige instructies van Walt tot zich neemt is even grappig als ongelooflijk eng.
* Bedoeld of niet, maar het ‘kip, ik heb je’ gezwaai van Hank richting de gevangen genomen Walt deed ontzettend denken aan Popeye Doyle’s wuif richting Charnier aan het einde van The French Connection. En ook Charnier liet zich niet zo makkelijk pakken.
* Terug van weggeweest: een vergezochte verwijzing naar Jesse James. Ditmaal het hartverscheurende “coward” dat Walt uitspreekt aan het adres van Jesse. Een allusie naar ‘The Coward Robert Ford’ misschien?


Onderwerpen: ,


5 Reacties

  1. Rogier Skippybal

    Waarom rep je met geen woord over de volkomen ongeloofwaardige shoot-out? Met recht de slechtste scène uit vijf seizoenen Breaking Bad.

  2. Kaj van Zoelen

    Hoezo dan? BB is vanaf de absurde premisse altijd al hyper-realistisch geweest, nooit echt realistisch, en heeft dat langzaamaan door de jaren heen opgevoerd, maar wel altijd consequent. Hoe is dat volkomen ongeloofwaardig in een serie met de Twins, het einde van Gus Fring en de hoeveelheid geluk die WW door de jaren heen heeft gehad? Het is simpelweg de vanaf het begin voorspelde escalatie die prima in de wereld van de serie past.

  3. Rogier Skippybal

    Die gebeurtenissen waren ongeloofwaardig, maar, voor zover ik ze nog goed voor de geest kan halen, wél mogelijk.

    Het kon echter echt niet dat Hank en zijn sidekick in leven bleven vanaf hun uitgangspositie. Daarnaast zijn alle karakters getraind in het neerknallen van mensen, zowel de politie als het nazi-gepeupel. Dat strookt al hééélemaal niet met de kogelregen zonder slachtoffers. Leuk voor het dramatische effect maar funest voor de suspension of huppelepup. Kortom, een armoedige zet van de schrijvers.

  4. Erwan

    Fijn dat je dat punt aansnijdt, Rogier, want ik had er zelf niet meer de ruimte voor. Maar ik heb begrepen uit betrouwbare bron dat bij dit soort shoot-outs het juist een realistische kijk is en dat alleen in films etc. er meteen raak geschoten wordt. Niet voor niets duren massale schietpartijen meestal extreem lang, uren zelfs, al speelt het in deze specifieke situatie zich midden in de open woestijn af. Maar zelfs dan valt het niet mee om zomaar bewegende mensen neer te knallen ook al lopen ze in een open ruimte rond, zo heb ik begrepen van een kennis die in de wapenindustrie werkt want de eerste keer dat ik de climax zag had ik er ook wat problemen mee. Ik heb er geen verstand van en geen idee of de schrijvers dat wel hebben, maar is zowaar dus blijkbaar wel realistisch.

  5. Kaj van Zoelen

    Dat ze blijven leven is daarnaast helemaal geen zekerheid, ze kunnen geen kant op en Gomie is al geraakt. We zien slechts de eerste seconden van dit vuurgevecht. Vanaf het moment dat het losbarst en het moment dat Hank in dekking staat, duurt drie seconden en dat is in slow motion. Zoals je ziet in shots net voor het vuurgevecht over zijn schouder staat hij al bijna achter de auto.


Reageer op dit artikel