The Counselor (2013)
Een dieptepunt in het oeuvre van alle betrokkenen, maar vooral dat van Ridley Scott

13 november 2013 · · Kritiek

Counselor

Waar is het ooit misgegaan met Ridley Scott? Is het een simpel geval van te vroeg pieken? In 1979 en 1982 maakte hij met Alien en Blade Runner achter elkaar twee meesterwerken, maar haalde daarna dat hoge niveau nooit meer. Hij kwam er zelfs eigenlijk nooit meer in de buurt. Vorig jaar maakte de overbodige prequel voor Alien, Prometheus, dat op een pijnlijke manier eens te meer duidelijk. Dat ligt niet alleen aan de slechte scripts die hij met enige regelmaat verfilmd, maar ook vooral zijn kennelijke onvermogen om met zijn regie een scène nog enigszins wat spanning mee te geven. Een euvel dat ook zijn nieuwste film The Counselor parten speelt, een nieuw dieptepunt in Scott’s oeuvre.

Er was dan ook wel een bijzonder talent voor nodig geweest om van het van de pot gerukte script van Cormac McCarthy nog iets maken. Scott bezit daar inmiddels niet meer over, maar zelfs Hitchcock had hier waarschijnlijk niet meer dan een paar goede scènes te midden van de misère van kunnen maken. Maar die was misschien slimmer geweest dan het scenario te volgen zoals het nu op het witte doek is terechtgekomen. Een begenadigd B-regisseur had ondertussen juist de campfactor flink uitvergroot en zo tenminste nog voor enig vermaak gezorgd. Maar nee, Scott kleurt netjes binnen de lijnen, doet stilistisch weinig tot niets opzienbarends en neemt het materiaal helaas volkomen serieus.

Cormac McCarthy doet dat ook. De schrijver van boeken als Blood Meridian en verfilmde titels als No Country For Old Men en The Road heeft vaker over een nietsontziend, onmenselijk kwaad geschreven. Anton Chigurh, de schurk van No Country for Old Men, is daar het bekendste voorbeeld van. In de verfilming van de Coens was dat een met een Oscar bekroonde glansrol van Javier Bardem, die nu als drugsdealer Reiner The Counselor nog van enige kleur voorziet. Al is het alleen maar met zijn maffe kapsels en schreeuwerige kleding. Het is vooral rondom zijn vreemde verschijning dat de film enige humor bevat, soms vrij camp, maar de kans op meer laten de makers elders vaak liggen.

Counselor

Dat meedogenloze kwaad van McCarthy is dit keer de gezichtsloze Mexicaanse kartels in Juarez (en Cameron Diaz). Niet dat McCarthy verder iets te zeggen heeft over hoe deze criminele organisaties dagelijks het leven van vele arme Mexicanen raken, zijn verhaal gaat over een succesvolle blanke advocaat. Deze naamloze Amerikaan, gespeeld door Michael Fassbender, verdient zijn geld onder meer met het verdedigen/adviseren van Reiner en soortgenoten en doet via hem mee aan een drugsdeal met een kartel uit Juarez. Brad Pitt speelt iemand die ook iets met deze deal te maken heeft, waarschijnlijk net als de advocaat als investeerder, maar ondanks de vele gesprekken die zij voeren wordt het nooit echt helemaal duidelijk waarom hij in de film zit.

Behalve dan om de onsympathieke advocaat meerdere malen te waarschuwen dat als hij de beslissing neemt om mee te doen, hij niet meer terug kan. Hij krijgt deze waarschuwing ook nog eens van meerdere personages, gesprek na gesprek wordt daarover gevoerd. Waarna hij in de tweede helft keer op keer krijgt te horen dat zijn beslissing gevolgen heeft en dat het nu te laat is. Op een gegeven moment trakteert een Mexicaanse vriend hem op een lange moralistische monoloog vol met allerlei diep bedoelde statements. Inhoudelijk stelt het echter bar weinig voor, en hoewel voor de kijker op dat moment het leven van diens geliefde op het spel staat is het even pijnlijk om aan te horen. Nog vervelender eigenlijk, omdat de advocaat tenminste nog spanning ervaart.

De film staat bol van dergelijke doodserieuze doch volledig holle monologen en dialogen, die steeds irritanter én pompeuzer worden zonder ooit werkelijk iets te zeggen. Scott regisseert deze gesprekken al even saai en gewoontjes als de korte actiescènes, en beiden zijn even levendig als de meeste personages aan het einde van de film. Een lot dat in talloze van die lange gesprekken letterlijk al helemaal wordt beschreven, of tenminste naar gehint wordt. Het is moeilijk te missen, als je tenminste je aandacht kan houden bij het oeverloze, cryptisch en diepgaand bedoelde gelul dat de film domineert. Waarin de thema’s worden uitgelegd zonder dat daar verder iets mee gedaan wordt.

De levenloze regie en het onzinnige script inspireerde de acteurs ook niet bepaald. Bardem probeert er nog wat van te maken, maar heeft net als de rest bar weinig om mee te werken. Cameron Diaz heeft dan weer te weinig te bieden om te overtuigen als het andere gezicht van McCarty’s ultieme kwaad, terwijl Penelope Cruz alleen maar mooi en maagdelijk hoeft te zijn – zij is de onschuld die verloren gaat. The Counselor is een ontzettend pretentieuze film die echter niks van die pretenties waarmaakt, die de vraag opwerpt: waarom? Waarom?

★☆☆☆☆


Onderwerpen: , ,


Reageer op dit artikel