This Is The End (2013)
Seth Rogens Stoner-Magnum-Opus

29 augustus 2013 · · Analyse + Kritiek

This Is The End
Van The 40 Year Old Virgin (Apatow, 2005) en Knocked Up (Apatow, 2007) tot Superbad (Mottola, 2007) en Pineapple Express (Green, 2008), als Seth Rogen in een film speelt of er samen met boezemvriend Evan Goldberg één schrijft, kun je er vanuit gaan dat het zal draaien om hechte mannenvriendschappen – de bromance – een unieke band uitgedrukt in het samen zuipen, vooral veel wiet roken en hier en daar een homo-erotische toespeling. Rogen wist zelfs van de door hem gespeelde misdaadbestrijder in The Green Hornet (Gondry, 2011) nog een stoner te maken. Na de afgelopen jaren een oeuvre van succesvolle komedies te hebben opgebouwd, komen Rogen en Goldberg nu met hun regiedebuut This Is The End, hun stoner-magnum-opus. Met de Bijbelse Apocalyps als bovennatuurlijke setting en een aantal aardige special-effect-scènes wordt de humor surrealistischer en absurdistischer dan in Rogens eerdere, conventionelere films.

In THC-surround

This Is The End blijkt éigenlijk niet in de eerste plaats bedoelt als bioscoopfilm, het is er één voor de thuisbioscoop met wat vrienden. Ik leg het uit. De film ontvouwt zich geheel volgens het narratieve stoner-model van moderne genreklassiekers als Harold & Kumar Go To White Castle (Leiner, 2004) en Tenacious D in The Pick of Destiny (Lynch, 2006): de film blijkt afgestemd op een kijkervaring in, zoals Pick of Destiny het noemde, THC-surround. Dit betekent dat de film de hoofdpersonages na een korte introductie gezellig in een woonkamer plaatst, op de bank, voor de tv, als vrienden onder elkaar, terwijl ze een flinke joint of pijp opsteken. In dit geval zitten Rogan en vriend en collega Jay Baruchel (Knocked Up; tv-serie Undeclared, 2001-2003), die net als elke bekende acteur in This Is The End zichzélf spelen, al vrij snel bij Rogen thuis op de bank te blowen. Dit is een hint aan de kijker hetzelfde te doen. Gezellig meeblowend met de personages, wordt de kijker dus gespiegeld in het gebeuren op het scherm. Heel meta.

Voorafgaand aan en tijdens het blowen doen enige schijnbaar willekeurige elementen hun intrede. In This Is The End zappen de heren kort langs nieuwsbeelden van een groot gat dat spontaan is ontstaan ergens in de grond in een Latijns Amerikaanse stad (een bestaand natuurverschijnsel), ze maken grappen over The Lord of the Rings, de muziek van The Backstreet Boys klinkt. Dan, terwijl de kijker high wordt en thuis op de bank met z’n vrienden de film blijft kijken, lekker veilig en knus, gaan de personages in de film juist stoned hun huis uit voor een ogenschijnlijk simpel doel. Hamburgers halen, een plectrum kopen, of in het geval van This Is The End gaan Seth en Jay naar een feestje dat James Franco (Pineapple Express; tv-serie Freaks and Geeks, 1999) geeft in z’n nieuwe huis.

Hoe de film zich vervolgens ontvouwt kan op twee manieren worden uitgelegd. De personages komen nu terecht in allerlei absurde en surrealistische situaties en deze zijn allemaal ‘echt’, wat de film letterlijk genomen het geval is. Óf de boezemvrienden hebben de bank nooit verlaten en de rest van de film is eigenlijk een fantasie die zich in hun breinen ontvouwt naar de logica van het stoned zijn. Een aanwijzing voor dit laatste is dat de elementen die eerder in de film voorbijkwamen zich, zoals bij een droom, gedurende de film allemaal weer in de één of andere bizarre vorm zullen manifesteren. De Apocalyps begint met een enorm gat buiten in de grond, demonen die later in de film opduiken lijken op Balrog uit The Fellowship of the Ring (Jackson, 2001), en de muziek van The Backstreet Boys, wel…

“Nothing ruins a party like the Apocalypse”

Rogen en Goldberg komen als scenarioschrijvers met een sterk en leuk genoeg concept aanzetten om de aaneenrijging van (puberale) grappen en grollen die volgt te kunnen dragen. Hierbij wordt het hele spectrum van belevingen van het high zijn op redelijk geslaagde wijze verpakt in bizarre en surrealistische scènes: van absurdistische humor, rare gedachtekronkels en broederliefde, tot de keerzijde met paranoia, rampspoeddenken en wantrouwen, tot opgekropte geilheid en het hevig snakken naar eten en drinken.

Franco’s feestje blijkt bijvoorbeeld een mooie gelegenheid voor een grote hoeveelheid kleine gastrollen van acteurs die mede bekend zijn uit Rogens eerdere films, en die allemaal zichzelf spelen. Of bizarre, karikaturale vérsies van zichzelf natuurlijk, met een flinke dosis zelfspot. Vooral Michael Cera (Superbad) en Emma Watson leveren geslaagde kolder. Wanneer als een soort bizarre variatie op Cloverfield (Reeves, 2008), het feest ruw verstoord wordt door de Apocalypse, dunt de groep zich uit tot precies Rogen en zijn kerngroep van vijf collega-vrienden bekend van zijn films: naast Rogen, Baruchel en Franco, ook Jonah Hill (Superbad, Knocked Up), en Danny McBride en Craig Robertson (beiden o.a. Pineapple Express). Zich verschansend in Franco’s huis proberen de zes heren de Apocalyps uit te zitten, high natuurlijk, terwijl voedsel- en waterschaarste dreigt, de spanningen door het dicht op elkaar zitten oplopen, en buiten demonen rondwaren.

Lange tijd blijft This Is The End toch vooral een lossere verzameling grappen, situaties en zelfspot. De film krijgt pas weer een beetje een echt plot in de laatste akte, wanneer naar een even epische als bizarre climax wordt toegewerkt. Hierdoor zakt de film misschien halverwege even wat in. Voor de nuchtere kijker dan. Voor de stoner, die met zijn brein toch meer in een permanent heden zit en al het voorgaande toch allang weer is vergeten, is het geen probleem, zo neem ik aan. Het niveau van bijvoorbeeld de Coen Brothers heeft het allemaal misschien niet, maar met hun eigen stijl van puberale maar toch charmante humor leveren Rogen en Goldberg wederom een film af die zich tot de meer geslaagde kolder uit Hollywood mag rekenen.

★★★½☆


Onderwerpen: ,


Reageer op dit artikel