You’re Next (2011)
Horror pastiche met subtiele knipoog.

21 augustus 2013 · · Kritiek

Youre next

Kan je een postmoderne film maken die niet expliciet andere filmtitels benoemt of parodieert? Kun je een meta-film maken die nooit expliciet maakt dat hij over zichzelf gaat? You’re Next, een film uit 2011 die nu pas wereldwijd in de bios verschijnt, komt dicht in de buurt bij die twee paradoxale opdrachten: het is een film die gaat over horrorfilms, de spanning en de structuur van horrorfilms, de verschillende vormen van horrorfilms, zonder dat expliciet benoemt wordt dat dit in wezen een film is die over zichzelf of het specifieke genre gaat. You’re Next doet dit vooral om in te spelen op de verwachtingen rondom horrorfilms en deze constant te ondermijnen. De titel is zelf al een spel met de kijker. You’re Next. Maar wie van de personages dan precies?

You’re Next als estafette

De film schakelt moeiteloos tussen verschillende subgenres van de horror, en verandert regelmatig van toon, alsof de film zelf de estafette is waar naar gehint wordt in de titel. Niet een estafette van personages, maar een estafette van genres. We beginnen met een korte introductiescène die aanvoelt als een broodje aap verhaal wat rond het kampvuur vertelt wordt. “Een koppel is alleen in een verlaten huis…”. Na deze zwartkomische introductie wordt de plot opgezet in een scène die bewust hint naar de gemiddelde slasher, maar ook naar Agatha Christie’s klassieker Tien Kleine Negertjes (And Then There Were None). Een groep mensen verzamelt zich in een afgelegen landhuis voor een reunië (in dit geval een familiereunie) en al snel vallen er doden. De belagers in kwestie, die zichzelf voorzien van dierenmasker, zijn uiteraard gestoeld op Michael Myers, de archetypische killer, maar de film hint ook sterk naar invasie-thrillers als Straw Dogs (1971). Al snel ontpopt de film zich tot een kat-en-muis-spel, waarbij lang onduidelijk blijft wie gaat overleven. De structuur, waarbij één voor één personages afvallen, is vernuftig, en ondermijnt de verwachtingen van het publiek. Wij denken, gezien de regels van de slasher, te weten wie de volgende wordt, en niet altijd krijgen wij gelijk op de manier die we verwachten.

Toonwisselingen

De film speelt ook met toon in de opzet. Aanvankelijk zijn de sterfscènes nogal naargeestig en grimmig, waardoor de film een deconstructie lijkt van de slasher. We zien duidelijk de gevolgen, voelen mee met de personages, en worden geconfronteerd met onze lust naar bloedvergieten. In het midden vindt er plots een wending plaats qua toon, waarbij de film traditioneler voelt in de moordpartijen, en het publiek alsnog krijgt wat ze verwachten. De humor wordt dikker aangezet, de knipoog ook. Van een deconstructie bevinden we ons steeds meer in een parodie. Van een deconstructie, verandert de film in een normale slasher, in een invasie-thriller, in een zwartkomische moraalvertelling in de stijl van horrorcomics als Tales from the Crypt of The Vault of Horror, beiden meermalen “verfilmd”. Door constante verschuivingen in toon, genre en voor welk personage we duimen, voelt de film inderdaad als een estafette. Of als een geoliede machine, waarbij elk radertje in elkaar grijpt, en de intelligente kijker pas een paar zetten van te voren weet te voorspellen waar het heen gaat.

You’re Next als Best-Off

Door de machinaties van de horrorfilm onder de loep te nemen en deze vernuftig naar de eigen hand te zetten is You’re Next een fijne best of-compilatie van horrorfilms en genres geworden. Door niet een specifieke film te parodiëren, of de meta-laag te benoemen ontwijkt de film ook de valkuil dat het publiek zich gedistantieerd van de film zou voelen. Ondanks de casting van enkele (horror)regisseurs in de film (Ti West, Joe Swanberg en Simon Barrett) flirt de film niet opzichtig met postmoderne spielerei, waardoor het makkelijk in te leven is in de personages. You’re Next is meta maar meeslepend, postmodern maar spannend.

★★★★☆


Onderwerpen: , , , , , , , , , ,


1 Reactie

  1. Verhoeven

    !SPOILERS!

    Tegenvaller. Vind het eerder werk van Adam Wingard een stuk uitdagender, experimenteler en gelaagder. Vond het sound design wel erg sterk maar het camerawerk – eerste sterfscène – verschrikkelijk storend en de belichting erg lelijk.

    Weet niet wat jij allemaal gezien hebt maar een ‘deconstructie’ en ‘parodie’ zag ik er niet helemaal geslaagd uitkomen. Zo’n scene aan tafel tussen Ti West en Joe Swanberg vond ik zo goedkoop overkomen. ”Wat is een Underground Filmfestival? Ja, daar vertoon ik mijn documentaires. Oh, ik hou van …”

    En die eerste plottwist waar we erachter komen dat broer en vriendin een aantal mensen uit het leger hebben ingehuurd vond ik naderhand misplaatst omdat er verder niets meegedaan wordt. Waarom het leger? Vervolgens vernemen we later in de film dat broer (en vriendin) het puur deden uit geldgebrek. Sorry? Zelfs in het licht van de ‘crisis’ kan ik dat niet accepteren.

    Dat soort excuses vind ik toch wel erg gemakzuchtig. Hoe jij tot ‘meeslepend’ en ‘meevoelen’ komt is voor mij trouwens een raadsel. De film introduceert de karakters niet of nauwelijks en eigenlijk staan ze allemaal in dienst van geslacht worden of gaan ze slachten.


Reageer op dit artikel