Zwichten onder seksuele groepsdruk?
The Dirty Thirties (4): Safe in Hell (1931)

Safe in Hell (1931)

Wie op ‘pre-code’ zoekt op Google komt algauw bovenstaande afbeelding met Dorothy Mackaill als prostituee tegen. Dit portret lijkt een uithangbord van deze illustere Hollywoodperiode geworden. Grappig genoeg is de betreffende film, William Wellmans Safe in Hell (1931), inhoudelijk weinig bekend laat staan besproken. Dat is jammer want deze film is veel meer dan hierboven zichtbaar.

Gilda, gespeeld door de relatief onbekende Mackaill, werkt dus als dame van lichte zeden. We zien hoe zij schaars gekleed op een telefoontje zit te wachten. Wanneer haar klant voor de avond een oude bekende blijkt te zijn slaan bij Gilda de stoppen door. Ze gooit een fles drank naar zijn hoofd wat op miraculeuze wijze brand veroorzaakt. Gilda wordt nu gezocht voor doodslag. Haar verloofde, een net teruggekeerde marinier, brengt haar naar Tortuga, een Caribisch eiland waar veel criminelen onderduiken. Criminelen die een mooie blanke vrouw maar al te graag te gast hebben.

Bovenstaande situatieschets vereist een sterke vrouw en dus een actrice die deze gestalte kan geven. Mackaill slaagt voor deze exercitie met vlag en wimpel. In een periode die gedomineerd werd door actrices als Jean Harlow, Barbara Stanwyck en Marlene Dietrich staat zij zeker haar mannetje. Haar vrouwtje eigenlijk. Safe in Hell is haar bekendste bijdrage aan het pre-code Hollywood era. In deze rol slaat, gooit en schiet ze er lustig op los om letterlijk mannen van haar lijf te houden. Ze heeft trouw beloofd aan haar man op zee en zal deze belofte houden, hoe saai en onbetaalbaar haar verblijf ook dreigt te worden.

Een verblijf wat zowel letterlijk als figuurlijk bol staat van het ongedierte. De vloer bevat duizendpoten en het drinkwater zit vol met ongedierte om dodelijke muskieten uit de buurt te houden. De analogie tussen ongedierte en de gewillige en gretige mannen wordt treffend bevestigd wanneer één van de mannen Gilda een kip cadeau wil doen die het ongedierte doorgaans verorbert.

Het hiermee geïmpliceerde haantjesgedrag neemt grootse vormen aan. Wanneer Gilda op een avond de eenzaamheid, ze speelt vooral éénpersoons kaartspelletjes, niet meer de baas kan begeeft ze zich tussen de mannelijke gasten. De groep mannen die allen om haar heen gecirkeld haar sigaret aan willen steken is één van de mooiste shots van de hele film. Wanneer Gilda zich toch aan haar belofte jegens haar man houdt ontstaan er kwade plannen bij één van de mannen. Plannen die verstrekkende gevolgen blijken te hebben. Gevolgen die in het licht van Gilda haar verleden bijzonder invoelbaar gemaakt zijn.

Natuurlijk is het affiche wat hierboven afgebeeld is iconisch voor de pre-code periode maar Safe in Hell is meer dan een prostituee in een Hollywoodfilm. Het is juist een verhaal over trouw blijven, en hoe ver hierin gegaan kan worden. Een film met aangrijpende ontwikkelingen die dus ook inhoudelijk krediet verdient.


Onderwerpen: ,


2 Reacties

  1. beavis

    dank voor de tip! erg cool filmpje inderdaad
    de productie/regie is in stijl nog iets te standaard (pre-code) Hollywood voor mijn smaak. Het von Sternberg / Dietrich duo had hier vast nog iets broeieriger van kunnen maken, maar het is toch ook behoorlijk sterk en, ondanks de humor en goede boodschap die er ook in zit, ook behóórlijk duister

  2. Hendrik De Vries

    Graag gedaan! Leuk dat dit artikel je getriggered heeft om de film te gaan zien. Qua regie is deze film niet echt onderscheidend inderdaad. En zoals je zegt, vrij duister, wat niet standaard was in dit filmtijdperk.


Reageer op dit artikel