Aanmodderfakker (2014)

6 november 2014 · · Kritiek + Première

De grote winnaar van het Nederlands Film Festival was dit jaar Aanmodderfakker die er met de Gouden Kalf voor beste acteur, beste scenario en beste film vandoor ging. Het is dan ook echt een film van zijn tijd met een verhaal over een verwende dertiger die zijn in theorie prima leven verpest door constant maar aan te modderen. Koppel dat aan een geheel eigen visuele stijl en een keur aan Hollywood-conventies en het resultaat is een breed gedragen populaire film bij zowel publiek, critici en juryleden. Toch is Aanmodderfakker uiteindelijk een redelijke teleurstelling.

Thijs is het vervelende titelpersonage, wonend in Amsterdam met een andere slacker en ondanks een bijbaan bij de Mediamarkt en steenrijke ouders presteert hij het om altijd blut te zijn en zijn studie niet af te ronden. Hij doet de was bij zijn zus die ook de nodige nare trekjes toont en bijna ten onder gaat aan een ongelukkig huwelijk. Als Thijs de 16-jarige Lisa ontmoet gaat er voor Thijs een relatief nieuwe wereld open, hij leert zowaar een ambitieus en slim meisje kennen en ondanks dat het leeftijdsverschil dubieus is beginnen de twee een relatie met elkaar. Probleem: Lisa is de zus van de zwager van Thijs. En hoe op te boksen tegen het almaar vervelender worden persoonlijke leven van Thijs met geld- en familieproblemen?

Aanmodderfakker begint nog alleraardigst en wat meteen opvalt is de specifieke stijl die regisseur Michiel ten Horn ommarmt. De gewezen striptekenaar haalt de nodige fantasierijke en absurde visuele trucs uit de kast maar weet ondertussen ook de film knap te filmen met enkele fraaie lange shots (let bijvoorbeeld op het moment dat Thijs voor het eerst bij zijn ouders komt en in de tuin mensen ontmoet). Gijs Naber doet het zeer gedegen als Thijs en is met zijn leeftijd zeer geloofwaardig als vroege dertiger. Lisa wordt vertolkt door Roos Wiltink, ook zij is prima en ze lijkt sprekend op een zeer jonge Monique van de Ven.

Het grote probleem van Aanmodderfakker is curieus genoeg het scenario dat notabene een Gouden Kalf won. Het wordt al vrij snel ongelooflijk cliché en verzandt hierna in een typisch Hollywood-verhaal wat we al duizendmaal eerder gezien hebben. Sterker nog, tegen het einde van de film schreeuwt Thijs het letterlijk uit: “Wat een cliché!” Overduidelijk grappig en zelfbewust bedoeld, ware het niet dat het inderdaad ontzettend cliché is en daardoor vermoeiend saai. Evenals het eindeloos roepen van “fak”, in het begin nog geinig maar al heel snel wordt het een goedkope truc. Helaas is Aanmodderfakker hierdoor op geen enkel moment echt verrassend in de opbouw van het verhaal en is het te danken aan de acteurs en de regisseur dat het allemaal nog enigszins boeit.

Het is ontzettend jammer dat ten Horn niet een beter scenario tot zijn beschikking had, want het is overduidelijk dat hij talenten beschikt als filmmaker. En voor het meest breed mogelijk filmpubliek dat niet al te veel vraagt is het wellicht ook prima te behappen omdat het nou juist alle bekende wegen bewandeld en fans van veilige Amerikaanse rom-coms zullen er genoeg plezier aan beleven. Maar van een film die zoveel belangrijke Nederlandse filmprijzen won verwacht je toch wat meer dan een dertien-in-het-dozijn vertelling.
★★½☆☆


Onderwerpen: , , ,


1 Reactie

  1. Rik Niks

    Ik hink op 2 gedachten met deze film. Ja, clichés zijn er te over, maar is dat niet altijd zo met genrefilms? Ik weet niet of ik dat de film zo hard wil aanrekenen (al is die uitroep ‘wat een cliché’ inderdaad tenenkrommend). En **spoiler allert** de conventie had toch gewild dat de film, na een moment van zelfinzicht, in romantisch opzicht geslaagd afgerond zou worden. Dat gebeurt hier niet. In een film waarin burgerlijk conformisme steeds in de zeik genomen wordt, blijft het daarmee trouw aan zichzelf (ipv de oren naar de conventies van het genre te laten hangen).
    Wel blijf je met gevoel zitten dat er meer uit de film gehaald had kunnen worden (zoals terecht benoemd in de Filmkrantrecensie). De 2 gedachten waar ik dus op hink: moet Aanmodderfakker bekeken worden als een genrefilm waarbij conventies niet hard aangerekend moeten worden en originaliteit (die er in ieder geval binnen de NL cinema voldoende inzit) en het simpele feit dat ik er genoeg om heb kunnen lachten, voldoende zijn om me tevreden te stellen? Of had de film meer moeten zijn, namelijk ook een aannemelijk generatieportret en wat niet al meer? Misschien wat lafjes kies ik voor het eerste.


Reageer op dit artikel