Godzilla (2014)

13 mei 2014 · · Kritiek + Première

Het is misschien wel de meest iconische schreeuw uit de filmgeschiedenis, als Godzilla er op los buldert weet je dat hij zich boos maakt en het beter is zo snel mogelijk weg te wezen. In 1954 begon de zo beroemde Japanse filmserie met Gojira, aan de ene kant een volbloed monsterfilm waarin de reusachtige mastodont voor massale verwoesting zorgde en aan de andere kant een aanklacht tegen nucleaire destructie. Talloze vervolgen waren het gevolg en veelal werd Godzilla ingezet als beschermer van de mensheid tegenover andere monsters. In 1998 besloot Hollywood dat het tijd werd een grootschalige Amerikaanse variant te produceren en het resultaat was desastreus. Nu is er een nieuwe poging van Hollywood om de koning der monsters te vereeuwigen met als resultaat Godzilla.

Het beste is als je Godzilla instapt zonder al teveel van de plot te weten, dus zal ik daar zo weinig mogelijk over uitweiden. Wat wel van belang is, is dat Godzilla niet bepaald je gebruikelijke monster-blockbuster is. Verwacht van Godzilla geen twee uur durend voortrazende sneltrein van vernietiging, dit is een film die de tijd neemt personages en verhaal op te bouwen op weg naar een werkelijk overdonderende climax. In meerdere opzichten doet Godzilla denken aan Jaws (1975), ook een monsterfilm die erg veel aandacht schenkt aan de personages en de dreiging van het monster eerder voelbaar dan zichtbaar is. Zo ook bij Godzilla, dit is niet de zo overbekende film waarin Godzilla eindeloze gevechten aangaat met uitzinnige monsters. Sterker nog, zo vaak zie je Godzilla niet in deze film. En dat is juist wat Godzilla (net als Jaws) zo’n sterke film maakt. Het aloude adagium less is more is zeker waarheid met Godzilla.

Zo vreemd of verassend is dit trouwens niet. Godzilla is de tweede film van Gareth Edwards, een technisch geniale en inventieve filmmaker wiens eerste film Monsters (2010) ook al een relatief trage opbouw kende en je de monsters van de titel pas helemaal aan het eind in volle glorie te zien kreeg. Edwards weet heel goed dat hij de kijker aan zijn zijde weet te houden met een sterk uitgewerkt script en aanhoudende spanning. Edwards neemt zeker een risico met deze aanpak, want heel veel kijkers willen juist constant Godzilla gebouwen en andere monsters zien vernietigen. En ondanks dat deze elementen zeker in Godzilla zitten – plus dat dit er ook nog eens fantastisch uitziet – is de film toch vooral een ouderwetse blockbuster waarin niet zoveel geschreeuwd wordt en er constant explosies om je oren vliegen zonder dat er enige aandacht aan het verhaal wordt geschonken, maar juist eentje die intelligenter en beter in balans is dan de gemiddelde blockbuster waardoor de laatste akte ook zo inslaat als een bom.

Visueel is Godzilla ook geweldig. Het geheel is prachtig gefilmd en ook overzichtelijk, de camera schiet niet constant heen en weer en regelmatig bevriest de camera zelfs om zoveel mogelijk aandacht te geven aan al dat fraais wat Edwards ons voorschotelt wat leidt tot enkele shots die je voor altijd bij zullen blijven. Naast al deze visuele pracht klinkt de film ook echt heel fijn. De keren dat Godzilla zijn zo bekende schreeuw lost, is het echt een moment van puur kippenvel. Net als wanneer Edwards heel stoutmoedig Ligeti’s ‘Requiem’ inzet op een sleutelmoment, het muziekstuk zo filmisch vereeuwigd in 2001: A Space Odyssey.

Zoals het eigenlijk ook hoort kent Godzilla tevens een politieke boodschap. Zeker, het is en blijft een monsterfilm en blockbuster dus heel diep gaat het allemaal niet, maar het is duidelijk dat de makers net als het origineel een kritische noot willen kraken over nucleaire wapens en de manier waarop de mensheid omgaat met de planeet. Er wordt op slimme wijze verwezen naar de nucleaire aanvallen op Hiroshima en Nagasaki, maar ook een tragische gebeurtenis als de explosies van Fukushima en daaropvolgende tsunami passeert de revue. Het helpt zeer dat de personages niet eendimensionaal zijn, maar zo hun onderlinge problemen kennen, eigenlijk ook constant intelligente beslissingen nemen en vooral realistische overkomen. Er zit bijvoorbeeld een behoorlijk centraal en militair personage in Godzilla die in vrijwel iedere andere blockbuster de standaard sta-in-de-weg zou zijn, ook wel douchebag genoemd. Maar in deze film is ook deze figuur een redelijk iemand, ondanks de zware beslissingen die genomen moeten worden.

Al met al is Godzilla een piekfijn voorbeeld dat Hollywood nog steeds in staat is uitmuntend zomervermaak te produceren. Het script is intelligent en zeer gebalanceerd, de personages zijn vrijwel allemaal goed uitgewerkt en prima neergezet door de sterke cast en het is allemaal een lust voor het oog. Godzilla is een film die de tijd neemt, zo nu en dan rust pakt om een en ander uit te leggen en je gaat echt met een voldaan gevoel de filmzaal uit. Echt ouderwets Hollywood vermaak van de bovenste stapel met een Japanse tint die je op het grote scherm moet ervaren.

★★★★½


Onderwerpen: , , , , ,


Reageer op dit artikel