Secret Agent (1936)
De meest geïmiteerde film van Hitchcock?

8 augustus 2014 · · Kritiek + Suspense Indien

Secret Agent

Alfred Hitchcock is tegenwoordig de regisseur van “de beste film aller tijden”, volgens de beroemde Sight & Sound peiling die elke tien jaar wordt gehouden. Daarvoor was hij echter altijd al een van de meest gerespecteerde regisseurs aller tijden, omdat hij niet alleen de ‘master of suspense ‘ is, maar ook een meester in het visueel vertellen van verhalen. In het communiceren met beelden (en soms ook met geluid), op een heel toegankelijke en vermakelijke manier. Om die reden is Hitchcock alom geliefd bij mensen die incidenteel een filmpje kijken, bij beginnend filmliefhebbers en bij geharde cinefielen.

Die mogelijk films als Psycho (1960), Vertigo (1958) of Rear Window (1954) allemaal tot hun favorieten rekenen. Het leuke aan het Hitchcock programma in het EYE dat eind vorige maand begon en tot en met september loopt, is dat het de kans biedt om ook een aantal van zijn minder bekende films op het witte doek te zien. Daar maak ik nu dan ook gebruik van, en doe van mijn bevindingen de komende vrijdagen verslag voor Salon Indien. Zitten er miskende meesterwerken tussen, of zijn deze films terecht minder bekend? En is een minder bekende of mindere Hitchcock niet nog steeds eigenlijk een hele goede film, of is het echt prulwerk?

Secret Agent (1936) is zo’n minder bekende Hitchcock. Uitgebracht tussen twee andere spionagefilms viel deze het minst op. The 39 Steps (1935) wordt terecht vaak gezien als zijn eerste meesterwerk, of in ieder geval als de beste film van zijn vroege periode, en Sabotage (1936) werd berucht dankzij de scène waarin het jochie wordt opgeblazen op de bus. Secret Agent mag dan niet zo goed zijn als The 39 Steps, het is wel een betere film dan Sabotage. Niet zozeer vanwege een sterker verhaal, maar vanwege een aantal sterke sequenties.

In die zin lijkt de film erg op de films van Hitchcock-adepten als Brian de Palma en Dario Argento. Zoals zij er in de jaren zeventig en tachtig van werden beschuldigd dat ze magere verhalen vertelden, die de kijker van spectaculair setpiece naar setpiece voerden, zo bekritiseerde Graham Greene The Secret Agent (in de tijd dat hij nog filmkritiek schreef) als een serie situaties die nergens toe leidden. In die zin is het in zekere zin de meest geïmiteerde Hitchcock – niet zozeer qua directe verwijzingen, stijlvormen of verhaallijnen, maar wat betreft het idee van de film, en de structuur.

John Gielgud, erkend Shakespeare acteur, speelt de titelrol perfect als typische Engelse gentleman, maar veel opmerkelijker is Peter Lorre als een Mexicaan met tien namen die graag The General wordt genoemd, die voor Gielgud het vuile werk moet opknappen. Het is een volledig over de top, cliché optreden maar op wat bizarre momenten na (bijvoorbeeld zijn woedeaanval in de badkamer, waarbij er flink wat wc-papier wordt verscheurd) is Lorre toch behoorlijk leuk. Dat geldt ook voor de rest van de film: hier en daar verrassend grappig, maar soms ook weer vermoeiend oubollig.

Samen met een dame die zich voordoet als Gielguds vrouw jagen ze tijdens de Eerste Wereldoorlog op een spion in Zwitserland. Het is een Hitchcock, dus natuurlijk vermoorden ze eerst de verkeerde, in een zeer spannende sequentie waarin wordt gesneden tussen de moord op de berg en de vrouw en het hondje van het slachtoffer. Daarop volgt een bijna even sterke achtervolging in een chocoladefabriek, maar het spectaculairst bewaart Hitchcock voor het laatst: een indrukwekkende combinatie van sets, miniaturen en back-projection levert de spannendste scènes van de film op, in en rondom een trein. Het zijn deze hoogtepunten die van Secret Agent een zeer goede Hitchcock maken die meer erkenning verdient, ondanks dat het niet één van zijn topfilms is.


Onderwerpen: , , ,


2 Reacties

  1. beavis

    En het lijkt me ook een belangrijke als een directe invloed op de James Bond franchise

    (R = M)

  2. Rik Niks

    Gisteren toch maar eens gekeken, pas bij het invoeren op WIW bleek ik hem al eens gezien te hebben… Wat dat betreft zijn de jaren 30 een beetje Hitchcocks Ozu-fase, met films die zo sprekend op elkaar lijken dat ze met elkaar samen lijken te vallen. Op uitzonderingen na kun je ongeveer een verhaal met spionnen, treinen, hotels en Alpenlandschappen verwachten. Wat zijn Britse periode onderscheidt van de Hollywoodjaren is dan vooral ook diversiteit, hoewel hij met North by Northwest een soort ultieme jaren 30 Hitchcock maakte. Interessant voor de typische Hitchcockkenmerken, die inderdaad jn deze film ook weer een aantal keren te zien zijn, maar verder heeft deze periode aan films, op The 39 Steps na misschien, de tijd niet echt doorstaan.


Reageer op dit artikel