In a Glass Cage (1986)
Spaanse horror en de controversiële historische context

23 augustus 2015 · · Eighties, Europe? + Kritiek

In a Glass Cage

Spaanse genrefilms – en in het bijzonder horror – hebben regelmatig een historische context met daarbij ook vaak een essentiële aanwezigheid van een kind of meerdere kinderen. Neem bijvoorbeeld Who Can Kill a Child? (1976) of meer recentelijk Pan’s Labyrinth (2006), films waarin misbruik van kinderen centraal staat en de horror des te meer bij de kijker inslaat ondanks het gebrek aan expliciete beelden; de suggestie werkt meer dan voldoende. In a Glass Cage (originele titel: Tras el Cristal) valt ook onder deze verontrustende noemer, ook in deze film neemt kindermisbruik een belangrijke plek in en wordt het gekoppeld aan oorlogsgeschiedenis.

Regisseur Agustí Villaronga windt er geen doekjes om: meteen al tijdens de openingsminuten wordt de kijker getrakteerd op ontzettend nare beelden van Nazi-beul Klaus die een vastgebonden kind martelt en hierna zelfmoord probeert te plegen. Na deze hoogst ongemakkelijke scène passeren enkele jaren en zien we dat dezelfde beul nu zelf gebonden is en in de glazen kooi van de titel ligt, verlamd en wel. Hij woont in een afgelegen landhuis samen met vrouw en dochter, maar al vrij snel betreedt de tiener Angelo het huis, die zich voordoet als verpleger. Langzaamaan ontvouwt er een extreem duister verhaal waarin Angelo zich aan de ene kant tot wraakengel ontpopt en aan de andere kant als krankzinnig evenbeeld van Klaus.

Het vergt weinig inlevingsvermogen om te begrijpen dat In a Glass Cage destijds ontzettend controversieel was en nog steeds voor de nodige discussie zorgt. De thematische mix van nazisme, pedofilie, homoseksualiteit en seriemoord is weinig subtiel te noemen en de film visueel aard ook niet echt zachtaardig. Expliciet wordt het nooit, maar Villaronga weet de meest beruchte momenten van misbruik en moord zo lang mogelijk uit te smeren dat het bijna onkijkbare cinema oplevert, niet ver verwijderd van Pasolini’s Salò (1975). Met die kanttekening dat het in In a Glass Cage om slechts enkele scènes gaat terwijl Salò bijna de volle twee uur besteedt aan dit soort morbide beelden. Daarbij is het ook essentieel te vermelden dat In a Glass Cage zich vooral in donkere kamers afspeelt waardoor het zicht vrij miniem is.

In a Glass Cage

Buiten alle logische controverse om is In a Glass Cage gelukkig ook een effectieve horrorfilm met een aantal razend knap opgebouwde scènes van pure spanning en griezeligheid. Het hoogtepunt doet zich tegen het einde van de eerste akte voor, wanneer de vrouw van Klaus wordt gestalkt door Angelo, een langdurige sequentie die doet aan Dario Argento in zijn beste dagen, met een perfect gevoel voor uitstellen en verbeelding van een vleesgeworden nachtmerrie. Het helpt ook dat de vrouw in kwestie nogal kwaadaardig is en niet zo hulpeloos als een kind. Wel hulpeloos is Klaus en ook hij wordt getormenteerd door Angelo in meerdere lange scènes gevuld met duistere close ups. En ook hier is de context weer essentieel, al het kwaad dat Klaus wordt aangedaan valt in de film te vergoelijken gezien zijn brute verleden.

Ondanks dat In a Glass Cage wel degelijk een zeker gevoel van fantasie en mysterie kent haalt de film nooit het geniale niveau van onbehagen en raadselachtigheid van Who Can Kill a Child?. Kom je in die film nooit echt te weten waarom de kinderen de barbaarse handelingen uitvoeren, is dit bij In a Glass Cage wel duidelijk. Het schokeffect wordt dus niet bereikt omdat een reden afwezig is, maar met het almaar meer psychotische gedrag van Angelo. In a Glass Cage was een stuk sterker geweest als dat meer in het midden gelaten was.

Nu wordt de kijker regelmatig geconfronteerd met het meest schandelijke gedrag van de mensheid en het is wat dat betreft maar de vraag hoeveel je kan incasseren totdat het teveel van het goede wordt. Dat In a Glass Cage niet de bekendheid of zelfs roem van vele andere Spaanse horrorfilms kent, heeft het in dat opzicht aan zichzelf te danken. Iets te vaak gooit de film zijn eigen glazen in met de behoorlijk naargeestige of zelfs ronduit schokkende thematiek en al teveel hoop gloort er niet aan de horizon van In a Glass Cage. Ware horrorfans zullen het allemaal wel kunnen verkroppen en voor diegenen is het ook een serieuze aanrader, maar een echt breed publiek zal In a Glass Cage wel nooit vinden.


Onderwerpen: , , ,


Reageer op dit artikel