Temidden van alle immorele en seksueel getinte beslommeringen begin jaren 30 stonden veelal sterke vrouwen centraal. Rollen die goeie en sterke actrices vereisten. De pre-code Hollywood periode is dan ook vooral de periode van een aantal markante en toonaangevende actrices geweest waarvan een aantal door wisten te groeien tot ware femme fatale’s binnen het film-noir-tijdperk. Uit een aantal biografieën van deze vrouwen blijkt eens te meer dat ‘pre-code’ meer was dan een fictieve filmomgeving. De realiteit was bij vlagen smeuïger dan de cinema. Als ode aan deze verleidsters een persoonlijke top vijf.

Lees de rest van: Het decennium van de sterke vrouw

Mijn recensie/ analyse van Star Trek Into Darkness (Abrams, 2013) rondde ik af door te stellen dat de film gelezen kan worden “als een inversie ván, ja bijna een kritiek óp The Wrath Of Khan. Wat oorspronkelijk een wat simplistische verbeelding was van het slepende conflict met het Midden-Oosten ‘als het kwaad, dat is de ander’, is nu een aanvullende nuancering door ook ‘het kwaad in zichzelf’ te onderzoeken.” Bij wijze van vervolg op mijn recensie zal ik me in dit artikel richten op Star Trek II: The Wrath Of Khan (Meyer, 1982) als een sciencefictionfilm met een Midden-Oostensubtekst.

Lees de rest van: Ondankbare radicalen

Nadat The Human Centipede, van de Nederlandse regisseur Tom Six, een onverwachte culthit van formaat werd waren de reacties niet altijd even positief. Voor het gemiddelde publiek was de film schokkend, naargeestig en weerzinwekkend, maar een selecte groep horrorfans klaagde juist over het gebrek aan gore. Om deze gorehounds tevreden te stellen beloofde Tom Six bakken vol gore in The Human Centipede II (Full Sequence). Misschien hadden de fanboys iets voorzichtiger moeten zijn met hun vraagstelling: Tom Six geeft ons bakken vol gore. Helaas.

Lees de rest van: The Human Centipede II (Full Sequence)

Met dode schrijvers kun je wat makkelijker een loopje nemen dan met levende. Als Mary Shelley in de proloog van Bride of Frankenstein (1935) vertelt hoe het verhaal van Frankenstein (1931) afloopt, verwacht je daarmee een zekere legitimering van de vertelling. Niets is minder waar, want het volgende uur bevat nauwelijks een scène die enig raakvlak kent met de roman Frankenstein. Het maakt natuurlijk wel een mooie scène: de beroemde dichters Percy Shelley en Lord Byron bij het haardvuur filosoferend over spookverhalen. Met als stralende middelpunt de 19-jarige Mary Wollstonecraft Shelley, die met Frankenstein dan net een van de meest invloedrijke horrorromans heeft geschreven.
Lees de rest van: Creatie van een monster(verhaal)

Tabu, deze week in de bios verschijnend, maakt net als enkele andere moderne films gebruik van technieken uit het stomme filmtijdperk. Een zwart-wit kleurenpalet, beeldverhoudingen van voor het breedbeeldtijdperk en natuurlijk het ontbreken van geluid – hoewel regisseur Miguel Gomes alleen de dialoog stom laat, ander diëgetisch geluid is wel te horen. En alleen in de tweede helft, die volledig uit herinneringen aan een vervlogen tijdperk bestaat. Zo worden de stillefilmtechnieken toegepast als interactie met het koloniale verleden van Portugal in dit stilistische meesterwerk van Gomes, dat mede dankzij het mooie muziekgebruik en de prachtige cinematografie van Rui Poças zo sterk is.

Lees de rest van: Tabu (Gomes, 2012)

De films van de Deen Nicolas Winding Refn zijn niet voor iedereen weggelegd. Zo zag ik zijn vorige film Drive (2011) in een vrijwel volledig gevulde zaal in Pathé De Munt en de reacties tijdens en na de film waren zeer divers en vooral van onbegrip. Drive moest het ook niet hebben van een standaard Hollywood-verhaal over auto’s en misdaad, maar meer van de langzaam zichzelf ontwikkelende mysterieuze Driver en de magnifieke stijl die Refn ons voorschotelde. Met zijn nieuwste film Only God Forgives zet Refn die route voort en lijkt hij zich nog minder druk te maken om de plot en meer en meer het abstracte en existentiële op te zoeken.

Lees de rest van: Only God Forgives (2013)

De jaren 20 en 30 hebben, zeker in tijden van depressie, gegrossierd in religieuze beunhazen en aanverwante bedriegers. Eén van de bekendste evangelisten uit deze tijd is Aimee McPherson geweest. Een dame die zich kleedde als engel en niet alleen mensen via haar publieke genezingssessies wist te bereiken maar ook via de ‘moderne’ media als radio snel in populariteit toenam. Met een gevoelig onderwerp als religie lijkt deze thematiek niet te missen geweest voor filmmakers in de vroege jaren 30. Frank Capra baseerde zich met The Miracle Woman (1931) op het toneelstuk Bless you Sister, gebaseerd op McPherson, en wist de toen nog relatief onbekende Barbara Stanwyck te strikken voor de hoofdrol.

Lees de rest van: Scherpe satire versus de Capra-formule

Nog altijd wordt La règle du jeu (1939) door critici als misschien wel de beste film van de jaren 30 gezien. Het is een meesterlijk sluitstuk van een lange periode van Franse films door Jean Renoir. Films die met genres als oorlog, komedie, misdaad en historisch drama in vorm uiteenlopend zijn, maar toch altijd direct te herkennen zijn als ‘Renoirs’. In twee dubbelreviews proberen Kaj en Rik er de vinger achter te krijgen wat de films van Renoir karakteriseert. Daarvoor zijn twee minder belichte films uit zijn vruchtbare jaren-30 periode gekozen, te beginnen met Le crime de Monsieur Lange.
Lees de rest van: 2 x 2 Renoir

Nadat we in 1995 getuige waren van de eenmalig ogende Weense ontmoeting tussen Jesse en Celine in Before Sunrise werden we in 2004 getrakteerd op het vervolg in Parijs met Before Sunset. Nu, in 2013 is er het derde korte kijkje in het leven van Jesse en Celine. De locatie is ditmaal het zuiden van de Griekse Peloponnesos en de film heet treffend Before Midnight.

Lees de rest van: Before Midnight (2013)

Met Star Trek Into Darkness levert regisseur J.J. Abrams in ieder geval wat je van een prima hedendaagse blockbuster mag verwachten. Het tweede deel uit de reboot-reeks van de Star Trek-franchise heeft nog meer dan zijn voorganger een onafgebroken vaart, grootse special effects-sequenties, een geslaagde mix van actie en humor, en een strakke, gelikte vormgeving. Het budget van zo’n 190 miljoen dollar spat van het scherm af, net als Abrams’ lensflares overigens, dit maal in 3D. Door al dat non-stop spektakel kan makkelijk over het hoofd worden gezien dat de échte kwaliteiten van de film als blockbuster, als stuk popcultuur, eigenlijk vooral ergens anders liggen. In navolging van Star Trek (2009) laat Star Trek Into Darkness namelijk op fascinerende wijze zien hoe Hollywoods huidige recyclemanie toch ook nieuwe, unieke mogelijkheden biedt. Abrams en schrijvers Alex Kurtzman, Roberto Orci en Damon Lindelof koppelen de status van de film als reboot namelijk op vrij ingenieuze wijze aan de inhoud.

Lees de rest van: Star Trek Into Darkness (2013)