Die eerste reis naar Rotterdam is altijd het spannendste. Niet zozeer de reis zelf, maar de aankomst. Sinds mijn eerste IFFR bezoek in 2008 is het station van Rotterdam een puinhoop en nog steeds is men druk bezig de stad onder handen te nemen. Buiten het filmfestival om kom ik nooit in Rotterdam, dus toen ik plots een hele andere kant werd opgeleidt dan voorgaande jaren en er wat verderop plotseling een enorm gebouw voor me neus stond was ik enigszins gedesoriënteerd. Maar eenmaal in De Doelen (het IFFR hoofdkwartier), op het Schouwburgplein en voor de Cinerama, bleek het IFFR nog steeds hetzelfde te zijn: dat gezellige filmfestival dat elk jaar weer drukker wordt. En waar het elk jaar weer afwachten is of de film mee- of tegenvalt.

Lees de rest van: IFFR 2012: Dag 3

Het 41e IFFR is begonnen en inmiddels in volle gang. Alles verloopt goed, zelfs het nieuwe ticketsysteem werkt, op wat incidenten na, een stuk beter dan het oude. Maar hoe rustig het festival zelf dan ook begon, de eerste geruchtmakende zaak heeft het IFFR al te pakken. Voorafgaand aan de film Le Havre kwam regisseur Aki Kaurismäki voor een zogenaamde ‘Big Talk’. Hij kwam twintig minuten te laat. Hij was stomdronken, hij kon amper lopen en praten. Het eerste wat hij deed toen hij eindelijk zat (op de grond, en niet op de daarvoor bestemde stoelen) was een sigaret opsteken. Na wat cynische opmerkingen werden er nog twee drankjes besteld – de interviewster probeerde er maar in mee te gaan – maar Kaurismäki werd inmiddels uitgejoeld door het publiek. Gelukkig was zijn film wél de moeite.

Lees de rest van: IFFR 2012: Dag 1 & 2

Het feit dat de Oscar nominaties werden gestreamd via YouTube geeft mij een goed gevoel over de Oscar-stream-hunt van dit jaar. Elke Oscarnight is het weer enorm spannend of er een toegankelijke stream gevonden kan worden. Dan sta je om 3 uur ‘s nachts op en dan heb je plots geen mogelijkheid om op het grootste filmevenement mee te maken (resulterend in pijnlijke stiltes bij de watercooler). Daarbij scheelt het bij zo’n YouTube stream dat we niet tijdens de Amerikaanse reclames naar Bridget Maasland hoeven te staren. Academy! Regel dit even!

Lees de rest van: De Oscar Nominaties 2012

Bram Drie jaar na de release van zijn buitenaardse debuut kwam David Lynch met de door Mel Brooks geproduceerde biopic The Elephant Man, een film over de in 1862 geboren John Merrick en zijn korte leven als hevig misvormde freak. Voor Lynch was het zijn eerste studioproject en misschien daarom wel de vreemde eend in de bijt binnen zijn oeuvre. Zijn film werd genomineerd voor 8 Oscars, waaronder beste film, en is zijn meest lineaire en down to earth tot The Straight Story. Hoewel The Elephant Man weinig weg heeft van een gemiddelde Lynch is zijn handtekening soms duidelijk aanwezig. Toch is het een heel ander soort film dan we van de regisseur gewend zijn.

Lees de rest van: The Elephant Man (1980)

Het abortusdilemma is iets wat de Amerikanen al jaren bezighoud. In ons landje wordt er minder politiek gemodderd om de abortus-zaak, en wordt het (door de meeste mensen) geaccepteerd als één van de verworven vrijheden in ons land. In Amerika heb je echter twee partijen die lijnrecht tegenover elkaar staan. De ene partij bestaat uit de abortusartsen, en de andere uit anti-abortus-activisten. Beiden partijen beweren er te zijn voor ongewenst zwangere moeders, en de gemoederen lopen hoog op. Vandaag in de double-bill twee films die beiden de situatie fileren, maar op geheel andere wijze. De eerste is Lake of Fire van regisseur Tony Kaye, en de tweede is Citizen Ruth van Alexander Payne.

Lees de rest van: Double-bill: Alle kanten van Abortus

Het International Film Festival Rotterdam staat voor de deur. Salon Indien is er ook dit jaar weer bij. Dat betekent anderhalve week lang van bioscoop naar bioscoop struinen door het gure en winderige weer. Maar het betekent vooral veel mooie films, mits er vooraf goed geselecteerd is. Het is natuurlijk mogelijk om je enkel op de grote namen te richten. Er draait immers een nieuwe Martin Scorsese (Hugo), een David Cronenberg (A Dangerous Method) en een Alexander Payne (The Descendants). Maar het IFFR is zoveel meer dan dat, en daarnaast is de kans groot dat deze films zodra de voorverkoop begint (vanavond, 20:00) vrijwel direct zijn uitverkocht.

Lees de rest van: IFFR 2012 – een selectie.

Twee van mijn favoriete films aller tijden, speelfilm Matinee en animatiefilm The Iron Giant gingen pas in de herkijk. Dankzij het korte tijdsbestek waarin ik de films keek viel me nu pas op hoeveel overeenkomsten de beide films vertonen: niet alleen in opzet, maar ook in uitwerking. Ideaal voor een double-bill.

Lees de rest van: Double-Bill: Amusement en atoombommen.

Een blik op mijn top 10 leert mij dat mijn smaak erg consistent blijkt te zijn. Zo zijn er drie films over de apocalyps (Stake Land, Melancholia, Contagion), twee dystopische toekomstvisies (Stake Land, Scenes From The Suburbs), twee animatie-films (Tin-Tin, Rango) en drie westerns (Rango, Stake Land, True Grit). Sowieso was 2011 een jaar wat voor mij op maat gesneden leek, met nieuwe en goede films van Spielberg, Spike Jonze, Steven Soderbergh, The Coen Brothers, Tom Tykwer, Nicolas Winding Refn, Miike Takashi, Brad Bird, Sofia Coppola, Joe Dante, Mark Romanek, Wes Craven en Terence Malick. Helaas was er ook een film van een van de weinige regisseurs die ik hartgrondig haat, en dat brengt mij ook bij de flop van het jaar.

Lees de rest van: Het beste van 2011 volgens Theo