Steven Spielberg is een filmmaker die synoniem staat met Hollywoodfilm en over wie veel gepraat wordt binnen de mainstream cultuur. Op Salon Indien is hij nog nauwelijks besproken, en ik als flink fanaat van de populaire cultuur ga mij nu wagen aan een grootschalig project. Ik zal al het werk van Spielberg dat tot mijn beschikking is (al zijn bekende films en enkele bootlegs van oud en onbekend werk) in chronologische volgorde bespreken en toetsen aan vier factoren. Bij elke film volgt eerst een korte omschrijving en beoordeling op kwaliteit . Omdat Spielberg bekend staat als maker van schmaltzy emotioneel overtrokken “alle-registers-open-inclusief-de-violen”-melodrama ga ik al zijn films beoordelen op de sentiment-factor (gevolgd door de score in de Sentimeter. Slechte grap, ik weet het). Omdat Spielberg er ook een handje van heeft om onverwacht grimmige momenten of zelfs films aan zijn repertoire toe te voegen is er ook de Grimmeter, met een beschrijving van de algehele sfeer van de film en de grimmige scènes. En omdat Spielberg bekend staat als de ultieme filmmaker van de zomerblockbuster wordt elke film ook getoetst op zijn popcornfactor in de popcornmeter; hoeveel explosies, hoeveel autoachtervolgingen, hoeveel vuurgevechten, hoeveel gladde jongens en rondborstige dames zitten er in de film en hoe highconcept zijn de ideeën in de film? Oftewel, hoe meeslepend is de film, en hoe luidruchtig. Laten we in dit artikel helemaal beginnen bij het begin, bij Spielbergs korte film Amblin’.

Lees de rest van: Spielberg Saturday (1)

Racisten, wees niet getreurd! De rassenhaat is weer booming business. Blank racisme, zwart racisme; we zijn van alle markten thuis. Ik heb het hier over The Blind Side, een film die niet in de Nederlandse bios verschijnt, maar wel op andere wijzen te bekijken is. Het wrange? The Blind Side werd genomineerd voor een Oscar, en Sandra Bullock kreeg er, alsof de nominatie voor Beste Film niet al schandalig genoeg was, een voor beste actrice. Niet dat haar acteerprestatie slecht was (kuch), maar elk reclamebord voor het wanstaltige product dat deze film is, is er een teveel.

Lees de rest van: De blinde zijde van de rassenhaat

In 1865 schreef Lewis Caroll zijn Alice in Wonderland, enkele jaren later volgde het vervolg Through The Looking Glass. Sindsdien hebben deze surrealistische verhalen talloze kinderen én volwassenen vermaakt en geïnspireerd. Niet zo gek dus dat er tientallen film- en televisie-adaptaties zijn gemaakt. De bekendste daarvan is de animatiefilm van Disney uit 1951, de meest geliefde bij filmliefhebbers en critici waarschijnlijk de versie van Jan Svankmajer uit 1988, die als één van de weinigen zich beperkt tot het eerste boek, terwijl de meeste filmversies ook elementen uit het vervolg in één verhaal stoppen. De populairste daarvan zijn vermoedelijk Tweedle Dee en Tweedle Dum en het gebruik om de Queen of Hearts (uit Wonderland) de Red Queen (uit Looking Glass) te noemen. Beiden duiken ook op in deze nieuwste verfilming van de klassieker door Tim Burton voor Disney. Burton geeft een nieuwe draai aan het oude verhaal en dat is nodig, want wat zou een traditionele verfilming nog kunnen toevoegen aan wat er al bestaat?

Lees de rest van: Alice in Wonderland 3D (2010)

Kathryn Bigelow en haar beeldjes.

En dat waren ze dan alweer. Na weken van speculatie rondom zowel de aangekondigde nominaties als het nieuws omtrent de show werden afgelopen nacht (voor ons Nederlanders) de felbegeerde gouden mannetjes weggegeven. Er was weinig verassing in de acteercategorieën toen uiteindelijk Christoph Waltz, Mo’nique, Jeff Bridges en Sandra Bullock werden gehuldigd als de besten van het afgelopen jaar. Bridges nam in principe een Lifetime Achievement Award in ontvangst, net zoals Martin Scorsese dat twee jaar eerder had ervaren bij het winnen voor zijn regieklus aan The Departed. Bridges had naar mijn mening dan ook de mooiste reactie, of zoals The Guardian het op Twitter omschreef: “So the Dude was truer to life than I previously imagined.” Het hoogtepunt voor mij was de wegkwijnende James Cameron die met zijn overtrokken Avatar niet de beloftes waar maakte en hij bijna alle beeldjes aan zijn neus voorbij zag gaan richting ‘the little film that could’. Daarbij werd het prompt daarop internationale vrouwendag, gezien Kathryn Bigelow de eerste vrouwelijke regisseur was die het beeldje voor een regieklus in handen mocht nemen. Vreemder vond ik echter dat 81 jaar lang de Academy Awards bleek gedomineerd te zijn door de grote blanke man.

Lees de rest van: Nabeschouwing Oscars 2010

Vanavond is het zover, dan worden de Academy Awards weer eens uitgereikt. Gisteren kon u onze voorspellingen lezen over de genomineerden. Vandaag kijk ik naar de grote ontbrekenden. Het komende lijstje is compleet subjectief en beschrijft geenzins de mening van geheel Salon Indien. Het is een persoonlijke top vijf van films, acteurs en regisseurs die wat mij betreft genomineerd hadden mogen worden. Let wel, sommige van de genoemde films zijn wel genomineerd in andere categorieën, maar zijn opvallende ontbrekenden in anderen. Een van de noteringen in mijn lijstje is te laat uitgebracht om genomineerd te worden voor dit jaar, en te vroeg om genomineerd te worden voor volgend jaar. Doormiddel van een keuze van de studio bevindt deze zich in een dode zone. Niet alle fouten zijn dus gemaakt door de stemmers van de Acadamy. De grootste fout echter wel: Waarom is in vredesnaam het vreselijke, drakerig zoete, randje racistische, slecht gemaakte The Blind Side genomineerd?

Lees de rest van: Oscars 2010: de grote ontbrekenden

Al een aantal jaar houdt Filmorama.nl een jaarlijkse oscarvoorspellingspoll onder verschillende filmblogs, en Salon Indien doet dit jaar mee. Onder de verschillende redactieleden werd gevraagd om hun voorspellingen online te pleuren, en hieronder volgt de gezamenlijke lijst die opgestuurd voor mededing in de ludiek genaamde Oscar Orakel Olympiade. De lijst is te vinden op http://www.filmorama.nl/oscarorakelolympiade maar hieronder volgt onze lijst ook met korte verklaringen en uitleg. Tevens werd vanuit Film-O-Rama gevraagd naar onze gok voor de kortste speech. Wij gokken niet te hoog en schatten op 43 seconden en 4 nanoseconden.

Lees de rest van: Oscar Orakel Olympiade 2010

Het zijn van een filmfestival programmeur lijkt me een enerzijds geweldige doch erg vermoeiende taak. Kirsten Ruber en Lisa ter Berg kregen als oprichters tijdens de aanloop naar de tweede editie van het Go Short Film Festival ruim 900 korte films opgestuurd. Deze enorme hoeveelheid moest gereduceerd worden tot slechts 300 titels, waarvan ik er slechts 7 zou gaan zien op een speciale persdag. Binnen de anderhalf uur durende screening kwam ik terecht in zeven totaal verschillende werelden waar veelal jonge filmmakers experimenteerden tot ze erbij neer vielen. Want dat is het mooie van de korte film: er is genoeg, bijna te veel, ruimte om te doen wat in langspelers niet zou kunnen werken. Bepaalde momenten kunnen worden uitvergroot tot een opzichzelfstaande film, waarbinnen dan weer gespeeld kan worden met de rekbaarheid van het medium. Vooral in deze tijd, waarin film toegankelijk is voor elke idioot met een telefoon, fotocamera of videocamera.

Lees de rest van: Go Short Film Festival 2010

Twee weken geleden werd de nieuwste film van Martin Marcantonio Luciano Scorsese , Shutter Island, in Nederland uitgebracht. Zijn 35ste alweer, als je al zijn werk meerekent. Voor mij aanleiding om eens een blik terug te werpen op zijn omvangrijke oeuvre in een serie artikelen. In de komende weken rangschik ik al zijn werk, van zijn minste naar zijn beste films, in brede categorieën opgedeeld. Desalniettemin geldt: hoe lager in het artikel, hoe meer ik de film waardeer. Ik zal de reeks afsluiten met een recensie van Shutter Island, inclusief een overweging waar deze in de rangschikking moet staan naar mijn smaak. Drie weken geleden trapte ik af met het mindere werk van de meester, daarna volgde het goede werk en het betere. Deze week bespreek ik:

Lees de rest van: Het oeuvre van Martin Scorsese (4/4)

Ergens na een uurtje of wat in de film zijgt Jeanne Dielman neer, al verzuchtend dat ze er aardappelpuree van had kunnen maken, maar dat ze dat morgen al eten. Het grote drama van de film heeft zich dan net voltrokken: het titelpersonage heeft de aardappelen te lang laten koken… Een misstap die de rest van de film doordreunt. Dat je ook als kijker het klamme zweet uitbreekt is te danken aan de zorgvuldige opbouw. Na al die tijd kijken ben je als kijker gebrainwashed te denken in de automatismen en routines waar Dielman zich allang niet meer van bewust is, maar waarnaar ze haar hele leven heeft ingericht. En dus komt het ook voor de kijker als een schok dat zoiets onverwachts plaats kan vinden in een afgemeten, systematisch geleefd bestaan als dat van Dielman. Zelden zo onthutst geweest over zoiets futiels, veel meer dan als het mezelf zou overkomen. Vreemd dat de context van een film dit met je doet, waarmee Chantal Akermans bekendste cq. beruchtste film Jeanne Dielman, 23 Quai du Commerce, 1080 Bruxelles meer nog dan een interessant vormexperiment een film blijkt die allerlei filosofische vragen oproept.

Lees de rest van: Jeanne Dielman, 23 Quai du Commerce, 1080 Bruxelles (1975)

Films met een dystopisch wereldbeeld zijn de laatste tijd schering en inslag, waarbij vooral beginnende schrijvers/regisseurs met dit thema de kans krijgen om een op papier verrassend concept naar het grote scherm te krijgen. Denk Carriers, denk Daybreakers en vanaf komende donderdag wagen regisseursduo The Hughes Brothers de sprong met een script van debutant Gary Whitta.

Lees de rest van: The Book of Eli (2010)