De laatste tijd, zeg maar paar jaar, worden de bioscopen overspoeld met remakes, vervolgen en odes aan de jaren ’80 genrefilm, horror en actie in het bijzonder. Friday the 13th, A Nightmare on Elm Street, Predators, Piranha 3D, je kan eindeloos doorgaan. Sylvester Stallone, een oude krijger uit dat decennium, maakt het wel heel bont. Na de nieuwe toevoegingen in de Rocky- en Rambo-reeksen is Stallone wederom met een op de jaren ’80 gebaseerd actiespektakel gekomen: The Expendables. Lees de rest van: The Expendables (2010)

Guitig geanimeerde tekstjes vertellen ons wie de film heeft gemaakt, terwijl we door de camera worden meegevoerd langs een op schaal gemaakt parkje dat door twee lichaamloze handen wordt aangevuld met opgezette en aangeklede muisjes. Elk beeld introduceert een nieuw stukje van het park en elke keer betreft het een jongensmuisje en een meisjesmuisje. De strakke kadrering, het zoetsappigste der zoetsappige popliedjes en de over de top kleuren suggereren dat we te maken hebben met een indiefilm à la Juno of Napoleon Dynamite. Heck, de intro had uit een Jared Hess-film kunnen komen mits de teksten ook fysiek in het parkje waren aangebracht. Echter, door de duur van de sequentie werd een soort tolerantie opgebouwd. Als publiek kregen we de tijd ons te fascineren voor dit schouwspel en door in elk stukje park een grapje te plaatsen introduceert regisseur Jay Roach ons tot het moraal van de film. We lachen niet om de idioot die zich hiermee bezighoudt, maar om de grapjes in zijn werk.

Lees de rest van: Dinner For Schmucks (2010)

Vorige week kwamen de doldwaze capriolen van een stel op hol geslagen kindvrouwtjes aan de orde in de volkomen van de pot gerukte Tsjechische New Wave-film Daisies. Ook ditmaal richt ik mij op een absurde exponent van die periode, een periode die overigens een vruchtbare broedplaats was voor veel kwaliteit. Zo wonnen zowel The Shop on Main Street als Closely Watched Trains een Oscar voor Buitenlandse film en zag in 1968 een van de meest hallucinante en morbide horror-satires ooit het levenslicht, The Cremator. Terwijl de communisten de scepter zwaaiden, bleef een artistieke vrijheid in zekere zin gewaarborgd. Toch zaten ook aan deze vrijheid bepaalde grenzen – The Firemen’s Ball is hier een voorbeeld van.

Lees de rest van: The Firemen’s Ball (1967)

Een jaar voor Harold and Maude acteur Bud Cort wereldberoemd maakte, speelde Bud “Harold” de titelrol in Altmans Brewster McCloud, een vreemde eend in de bijt binnen Altman’s oeuvre en een bijna vergeten film. Brewster McCloud is een vreemde jongen, een moderne Icarus. Brewster is geobsedeerd door vogels en droomt ervan ooit te vliegen. Hij woont in een kelder van een stadion en maakt daar mechanische vleugels. Ondertussen vinden er in de stad moorden plaats, waarbij op de lijken vogelpoep wordt gevonden, en het duurt niet lang of de twee vogelgeoriënteerde verhalen kruisen elkaar.

Lees de rest van: Brewster McCloud (1970)

We weten inmiddels al wel dat op Salon Indien Showgirls gewaardeerd wordt. Vaak gezien als de slechtste film van Paul Verhoeven, maar niettemin hier gelauwerd als (semi-)meesterwerk. Na Showgirls is de meest gewraakte film van Verhoeven waarschijnlijk Hollow Man. Een miskleun die afgerekend wordt als ongeloofwaardig, Verhoeven onwaardig, bombastisch en commercieel. Bij een herkijk bleek voor ondergetekende echter het tegendeel waar. Hollow Man is een film met zijn zwaktes, maar niettemin is het een logische voortzetting in Verhoeven’s oeuvre, met enkele opvallende kwaliteiten. Ik zal in deze recensie de film vooral bekijken aan de hand van zijn thematiek, die als vanouds Verhoeveriaans is en het matige plotje naar een hoger plan tilt.

Lees de rest van: Hollow Man (2000)

Vermoeiende Tsjechische New Wave! Ondanks dat het anarchistisch broddelwerkje slechts zeventig minuten duurt, voelt het door enig gebrek aan logica, de hyperactieve hoofdpersonen en de vele experimentele filmtechnieken aan als een vrij zware zit. Naast deze facetten zit er ook een fikse – zij het niet geheel overduidelijke – maatschappijkritiek in met daarbij zo nu en dan feministische ondertonen. Nu put ik meer voldoening uit het bekijken van een potje curling, een secuur uitgevoerde autopsie of de aanblik van een schijtende reiger dan uit dit laatste.

Lees de rest van: Daisies (1966)

Op Cannes mocht Juliette Binoche dit jaar de prijs voor beste vrouwelijke hoofdrol ontvangen voor haar vertolking in Copie Conforme, de laatste film van Abbas Kiarostami. De Iraanse regisseur, bekend van titels als Taste of Cherry (1997), The Wind Will Carry Us (1999) en Close-up (1991) – waarover Rik onlangs nog een recensie schreef – verhaalt dikwijls over reflexieve reizen die zijn personages maken. Dit gaat ook op voor Copie Conforme die de nerveuze Française Elle (Juliette Binoche) tegenover de nuchtere James Miller (operazanger en debutant William Shimell) plaatst. Redactieleden Rik en Fedor analyseren de gezamenlijke tocht van beide personages over de hobbels van pril contact, een gespannen huwelijk en de scheidslijn tussen werkelijkheid en imitatie.

Lees de rest van: Copie Conforme (2010)

MASH was Altman’s doorbraak. Een film waarvan het onbegrijpelijk is dat deze door een grote studio is uitgebracht, aangezien een anarchistischer studiofilm niet denkbaar is. Het is een film over de Koreaanse oorlog, waarin een groep militaire dokters het hoofd boven water probeert te houden. De oorlog speelt op de achtergrond, terwijl militairen Hawkeye en Duke binnen het kamp chaos en wanorde omarmen. Tussen de lijken in dit veldhospitaal lijkt humor een wapen en deze anarchistische grappen vallen niet in goede aarde van de commandanten.

Lees de rest van: MASH (1970)