Eindscènes: Carnival of Souls (1962)
Danse macabre

26 mei 2016 · · Analyse + The End + Thema Maand

Verbeeldingsrijk camerawerk, een sterke premisse en een sfeer die laveert tussen filmische poëzie, unheimische verontrusting en puur afgrijzen: Carnival of Souls (1962) heeft het allemaal. Toch wordt dit horrorpareltje vaak over het hoofd gezien. Ten onrechte, want al heeft regisseur Herk Harvey (1924-1996) na deze eerste speelfilm hetzelfde niveau nooit meer geëvenaard, Carnival of Souls vormde de nucleus voor tal van bekende horrorfilms. En, in de beste horror-traditie, zit het venijn van Carnival of Souls in de staart. Daarom moeten diegenen die de film nog willen gaan zien hier maar stoppen met lezen, want de plot van deze film verklappen zou letterlijk doodzonde zijn. Lees de rest van: Eindscènes: Carnival of Souls (1962)

Reageer · Onderwerpen: , , , , , , , , , ,

Eindes waar muziek in zit
Muzikale slotakkoorden bij Zhangke Jia en Federico Fellini

24 mei 2016 · · The End

Het happy end levert gewoonlijk vooral associaties met wansmaak en Aziatische massages op; voor de serieuze film onbetreedbaar gebied. Niet ver daar vandaan, maar veel geaccepteerder, is het troostrijke einde. De hoopvolle noot na pessimistisch stemmende ontwikkelingen. Als dat ook nog eens gepaard gaat met muziek die personages in beweging zet, moet ik me meestal gewonnen geven.

Lees de rest van: Eindes waar muziek in zit

Reageer · Onderwerpen: , , , ,

Eindscènes: Rosetta (1999)
Kruisgang in Wallonië

23 mei 2016 · · Analyse + The End + Thema Maand

Al meer dan twee decennia werken de filmende broers Luc en Jean-Pierre Dardenne aan een even indringend als sociaal bewogen oeuvre. Tegen de steevaste achtergrond van het economisch achtergebleven Wallonië, het Franstalige zuidelijke deel van België, vertellen zij verhalen over personen in de marge van de samenleving die belangrijke morele keuzes moeten maken. De film waarmee zij als regisseurs internationaal doorbraken, het met diverse filmprijzen overladen La promesse (1996), was indrukwekkend. De opvolger, Rosetta (1999), over de overlevingspogingen van een impulsieve en bijna compleet op zichzelf teruggeworpen jonge vrouw, is niets minder dan een bescheiden meesterwerk, waarvan de bewogen eindscène zelfs licht-religieuze connotaties in zich draagt. Lees de rest van: Eindscènes: Rosetta (1999)

Reageer · Onderwerpen: , , , , , , ,

The Nice Guys (2016)
Laurel & Hardy, Gibson & Glover, Gosling & Crowe

22 mei 2016 · · Kritiek

The Nice Guys (2016) is de nieuwste film van Shane Black, en dat schept verwachtingen. Dit is pas zijn derde film als regisseur, na het geslaagde Kiss Kiss, Bang Bang (2005) en Iron Man 3 (2013) (de beste Marvel-film), maar de beste man heeft als scriptschrijver al een zeer behoorlijke staat van dienst. The Nice Guys past perfect in de beproefde formules van zijn voorgaande werken, maar toont ook dat Black nog altijd in staat is nieuwe elementen aan de mix toe te voegen.

Lees de rest van: The Nice Guys (2016)

Reageer · Onderwerpen: , , , , , , , ,

Eindscènes: Heat (1995)
Tegenstrevers tussen vrijheid en verantwoording

19 mei 2016 · · Analyse + The End

Robert De Niro en Al Pacino, met Jack Nicholson de meest befaamde Hollywood-acteurs van de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw, hebben slechts zelden samen in dezelfde films gespeeld. The Godfather: Part II (1974) vormt de belangrijkste uitzondering, al deelden ze daar geen scènes. De eerste film die daar verandering in zou brengen is Michael Mann’s magnum opus Heat (1995). Niet alleen brengt deze superieure misdaadfilm de beide steracteurs voor het eerst samen, zij spelen tevens personages die morele weerspiegelingen zijn van elkaar.

Lees de rest van: Eindscènes: Heat (1995)

Reageer · Onderwerpen: , , , , , , , , , ,

Eindscènes: Mephisto (1981)
Duivelskunstenaar gevangen in de schijnwerpers

16 mei 2016 · · Analyse + The End

De Hongaarse regisseur István Szábo (1938) regisseerde in de jaren tachtig van de vorige eeuw een drietal producties die zijn reputatie als filmkunstenaar blijvend zouden vestigen. Bekend geworden als de ‘Brandauer-trilogie’, naar de acteur Klaus Maria Brandauer, die in alle drie de films de hoofdrol speelt, zijn Mephisto (1981), Oberst Redl (1985) en Hanussen (1988) als meditaties op het verraderlijke karakter van (totalitaire) macht nog steeds ongeëvenaard. Lees de rest van: Eindscènes: Mephisto (1981)

Reageer · Onderwerpen: , , , , ,

Eindscènes: Dirty Harry (1971)
Stalen havik, tinnen ster

12 mei 2016 · · Analyse + The End

Dirty Harry (1971) - Inspector Harry Callahan

Dirty Harry (1971), een vakkundig gemaakte politiefilm van veteraan-regisseur Don Siegel (1912-1991) was, naast de definitieve doorbraak bij het Amerikaanse publiek van hoofdrolspeler Clint Eastwood, tevens het begin van een uiterst succesvolle franchise. De no-nonsense manier van ordehandhaving van politie-inspecteur Harry Callahan raakte een gevoelige snaar bij het Amerikaanse filmpubliek. Vandaar dat hij in nog maar liefst vier vervolgfilms zijn gevreesde .44 Colt Magnum zou gaan richten op allerhande geboefte. Toch mag dit succes opmerkelijk genoemd worden, daar Dirty Harry ideologisch indruiste tegen alles wat het overwegend progressieve Hollywood voor heilig hield. Een feit dat zich met name manifesteerde in het cynische einde van de film. Lees de rest van: Eindscènes: Dirty Harry (1971)

Reageer · Onderwerpen: , , , , , , ,

Eindscènes: The Wild Bunch (1969)
Verloren in een nieuwe tijd

9 mei 2016 · · Analyse + The End

The Wild Bunch (1969) - the walk

Wie The Wild Bunch (1969) gezien heeft, zal vooral het overvloedige geweld zijn bijgebleven, want bloed vloeit veel en vaak in deze film. Toch doet een focus op uitsluitend het geweld The Wild Bunch ernstig tekort. Niet alleen is deze western regisseur Sam Peckinpah’s onbetwiste magnum opus, het is de tevens de film waarin hij de noodzaak van loyaliteit jegens elkaar en de eigen idealen, een rode draad in Peckinpah’s oeuvre, het duidelijkst tot uiting brengt.

Lees de rest van: Eindscènes: The Wild Bunch (1969)

Reageer · Onderwerpen: , , , , ,

Gevangen in het perspectief
Wanneer film en game elkaar ontmoeten: Hardcore Henry (2015)

7 mei 2016 · · Analyse

In Hardcore Henry komen een aantal ontwikkelingen van de laatste jaren samen. De populariteit van youtubefilmpjes van uitgespeelde levels, de GoPro-techniek die het voor iedereen mogelijk maakt vanuit eerstepersoonsperspectief te filmen, en, al langer gaande, de vermenging tussen film- en gamewereld. Het levert een doldwaze actiefilm op, die zich als een subliem uitgespeelde level van een first person shooter ontrolt. Is Hardcore Henry daarmee dan eindelijk de film die het beste van beide werelden (game en film) weet te combineren?

Lees de rest van: Gevangen in het perspectief

Reageer · Onderwerpen: , , ,

Eindscènes: Sunset Boulevard (1950)
Een gebroken ster

5 mei 2016 · · Analyse + The End

Sunset Blvd (1950) - end scene

Er zijn in de vele decennia sinds het ontstaan van ‘s werelds meest prominente droomfabriek meerdere films geweest die kritisch stonden tegenover Hollywood. Tussen deze producties neemt Billy Wilder’s Sunset Boulevard (1950) nog altijd een voorname plaats in. Deze stemmige film noir is, naast één van de onbetwiste hoogtepunten uit Wilder’s gerenommeerde oeuvre. tevens één van de meest felle aanklachten tegen het nietsontziende karakter van de Amerikaanse filmindustrie, waar jeugdigheid, recettes en PR een ster maken of breken.  Lees de rest van: Eindscènes: Sunset Boulevard (1950)

Reageer · Onderwerpen: , , ,