Het einde van… Salon Indien

Op 11 augustus 2008 zette een groepsrecensie van The Dark Knight (2008) de start van Salon Indien “feestelijk en met gevarieerde kritiek” luister bij. De vaste kern die toen zijn gal spuwde of lof bezong op Nolans actiespektakel is grotendeels intact gebleven, later aangevuld met Hendrik, Erwan en recenter Rob. We zijn er best trots op dat die kern Salon Indien tot op de dag van vandaag is blijven voorzien van prikkelende meningen, aandachtige analyses en uitgelichte parels uit de filmgeschiedenis. Na bijna 2.000 artikelen zetten we er vandaag een punt achter. Dit einde geeft ons ruimte de komende maanden te werken aan een nieuw begin. In het najaar zullen we namelijk terugkeren met een nieuw blog; een nieuwe naam, nieuwe opzet, nieuwe taal (Engels) en nieuwe look. Tot dan!

4 Reacties

Eindscènes: It’s Such A Beautiful Day (2012)

31 mei 2016 · · The End

EindeSI1

Aan alles komt een einde, zo ook aan Salon Indien. Er komt een nieuw begin, over enkele maanden, onder een andere naam, maar met dezelfde focus op het bespreken van onbekende en onbeminde films. Toch voelt het gek, om na acht lange jaren de site op slot te gooien. Maar zo leert Don Hertzfeldt ons met de laatste scène in It’s Such A Beautiful Day (2012): soms zijn eindes nodig.
Lees de rest van: Eindscènes: It’s Such A Beautiful Day (2012)

Reageer · Onderwerpen: , , , , , ,

Eindscènes: Once Upon a Time in America (1984)
Er was eens, in dromenland

30 mei 2016 · · Analyse + The End + Thema Maand

Het woord ‘groots’ is in meer dan één opzicht van toepassing op regisseur Sergio Leone (1929-1989). Vanwege zijn corpulentie, maar meer nog vanwege zijn vaak epische films, die heden en verleden op meesterlijke wijze aaneen rijgen. Ook in Leone’s laatste film, het gangster-epos Once Upon a Time in America (1984), schildert il maestro weer op een groot filmisch canvas. Waarna, in het allerlaatste beeld, het voorgaande deels naar het rijk der fabelen lijkt te worden verwezen. Lees de rest van: Eindscènes: Once Upon a Time in America (1984)

Reageer · Onderwerpen: , , , , , , , ,

Eindscènes: Magnolia (1999)
De kracht van een glimlach

29 mei 2016 · · The End

Nu Salon Indien haar laatste week in is gegaan (geen zorgen, we komen in het najaar terug in een andere, betere vorm), moet er één film van mijn artikel-bucketlist. Magnolia (1999), van Paul Thomas Anderson, is mijn favoriete film aller tijden, mede vanwege persoonlijke redenen, maar ik heb hem nooit los besproken op deze site. Tot nu, want Magnolia bevat tevens één van de mooiste laatste scènes aller tijden.

Lees de rest van: Eindscènes: Magnolia (1999)

Reageer · Onderwerpen: , ,

Eindscènes: Carnival of Souls (1962)
Danse macabre

26 mei 2016 · · Analyse + The End + Thema Maand

Verbeeldingsrijk camerawerk, een sterke premisse en een sfeer die laveert tussen filmische poëzie, unheimische verontrusting en puur afgrijzen: Carnival of Souls (1962) heeft het allemaal. Toch wordt dit horrorpareltje vaak over het hoofd gezien. Ten onrechte, want al heeft regisseur Herk Harvey (1924-1996) na deze eerste speelfilm hetzelfde niveau nooit meer geëvenaard, Carnival of Souls vormde de nucleus voor tal van bekende horrorfilms. En, in de beste horror-traditie, zit het venijn van Carnival of Souls in de staart. Daarom moeten diegenen die de film nog willen gaan zien hier maar stoppen met lezen, want de plot van deze film verklappen zou letterlijk doodzonde zijn. Lees de rest van: Eindscènes: Carnival of Souls (1962)

Reageer · Onderwerpen: , , , , , , , , , ,

Eindes waar muziek in zit
Muzikale slotakkoorden bij Zhangke Jia en Federico Fellini

24 mei 2016 · · The End

Het happy end levert gewoonlijk vooral associaties met wansmaak en Aziatische massages op; voor de serieuze film onbetreedbaar gebied. Niet ver daar vandaan, maar veel geaccepteerder, is het troostrijke einde. De hoopvolle noot na pessimistisch stemmende ontwikkelingen. Als dat ook nog eens gepaard gaat met muziek die personages in beweging zet, moet ik me meestal gewonnen geven.

Lees de rest van: Eindes waar muziek in zit

Reageer · Onderwerpen: , , , ,

Eindscènes: Rosetta (1999)
Kruisgang in Wallonië

23 mei 2016 · · Analyse + The End + Thema Maand

Al meer dan twee decennia werken de filmende broers Luc en Jean-Pierre Dardenne aan een even indringend als sociaal bewogen oeuvre. Tegen de steevaste achtergrond van het economisch achtergebleven Wallonië, het Franstalige zuidelijke deel van België, vertellen zij verhalen over personen in de marge van de samenleving die belangrijke morele keuzes moeten maken. De film waarmee zij als regisseurs internationaal doorbraken, het met diverse filmprijzen overladen La promesse (1996), was indrukwekkend. De opvolger, Rosetta (1999), over de overlevingspogingen van een impulsieve en bijna compleet op zichzelf teruggeworpen jonge vrouw, is niets minder dan een bescheiden meesterwerk, waarvan de bewogen eindscène zelfs licht-religieuze connotaties in zich draagt. Lees de rest van: Eindscènes: Rosetta (1999)

Reageer · Onderwerpen: , , , , , , ,

The Nice Guys (2016)
Laurel & Hardy, Gibson & Glover, Gosling & Crowe

22 mei 2016 · · Kritiek

The Nice Guys (2016) is de nieuwste film van Shane Black, en dat schept verwachtingen. Dit is pas zijn derde film als regisseur, na het geslaagde Kiss Kiss, Bang Bang (2005) en Iron Man 3 (2013) (de beste Marvel-film), maar de beste man heeft als scriptschrijver al een zeer behoorlijke staat van dienst. The Nice Guys past perfect in de beproefde formules van zijn voorgaande werken, maar toont ook dat Black nog altijd in staat is nieuwe elementen aan de mix toe te voegen.

Lees de rest van: The Nice Guys (2016)

Reageer · Onderwerpen: , , , , , , , ,

Eindscènes: Heat (1995)
Tegenstrevers tussen vrijheid en verantwoording

19 mei 2016 · · Analyse + The End

Robert De Niro en Al Pacino, met Jack Nicholson de meest befaamde Hollywood-acteurs van de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw, hebben slechts zelden samen in dezelfde films gespeeld. The Godfather: Part II (1974) vormt de belangrijkste uitzondering, al deelden ze daar geen scènes. De eerste film die daar verandering in zou brengen is Michael Mann’s magnum opus Heat (1995). Niet alleen brengt deze superieure misdaadfilm de beide steracteurs voor het eerst samen, zij spelen tevens personages die morele weerspiegelingen zijn van elkaar.

Lees de rest van: Eindscènes: Heat (1995)

Reageer · Onderwerpen: , , , , , , , , , ,

Eindscènes: Mephisto (1981)
Duivelskunstenaar gevangen in de schijnwerpers

16 mei 2016 · · Analyse + The End

De Hongaarse regisseur István Szábo (1938) regisseerde in de jaren tachtig van de vorige eeuw een drietal producties die zijn reputatie als filmkunstenaar blijvend zouden vestigen. Bekend geworden als de ‘Brandauer-trilogie’, naar de acteur Klaus Maria Brandauer, die in alle drie de films de hoofdrol speelt, zijn Mephisto (1981), Oberst Redl (1985) en Hanussen (1988) als meditaties op het verraderlijke karakter van (totalitaire) macht nog steeds ongeëvenaard. Lees de rest van: Eindscènes: Mephisto (1981)

Reageer · Onderwerpen: , , , , ,