Bram Drie jaar na de release van zijn buitenaardse debuut kwam David Lynch met de door Mel Brooks geproduceerde biopic The Elephant Man, een film over de in 1862 geboren John Merrick en zijn korte leven als hevig misvormde freak. Voor Lynch was het zijn eerste studioproject en misschien daarom wel de vreemde eend in de bijt binnen zijn oeuvre. Zijn film werd genomineerd voor 8 Oscars, waaronder beste film, en is zijn meest lineaire en down to earth tot The Straight Story. Hoewel The Elephant Man weinig weg heeft van een gemiddelde Lynch is zijn handtekening soms duidelijk aanwezig. Toch is het een heel ander soort film dan we van de regisseur gewend zijn.

Lees de rest van: The Elephant Man (1980)

Het abortusdilemma is iets wat de Amerikanen al jaren bezighoud. In ons landje wordt er minder politiek gemodderd om de abortus-zaak, en wordt het (door de meeste mensen) geaccepteerd als één van de verworven vrijheden in ons land. In Amerika heb je echter twee partijen die lijnrecht tegenover elkaar staan. De ene partij bestaat uit de abortusartsen, en de andere uit anti-abortus-activisten. Beiden partijen beweren er te zijn voor ongewenst zwangere moeders, en de gemoederen lopen hoog op. Vandaag in de double-bill twee films die beiden de situatie fileren, maar op geheel andere wijze. De eerste is Lake of Fire van regisseur Tony Kaye, en de tweede is Citizen Ruth van Alexander Payne.

Lees de rest van: Double-bill: Alle kanten van Abortus

Het International Film Festival Rotterdam staat voor de deur. Salon Indien is er ook dit jaar weer bij. Dat betekent anderhalve week lang van bioscoop naar bioscoop struinen door het gure en winderige weer. Maar het betekent vooral veel mooie films, mits er vooraf goed geselecteerd is. Het is natuurlijk mogelijk om je enkel op de grote namen te richten. Er draait immers een nieuwe Martin Scorsese (Hugo), een David Cronenberg (A Dangerous Method) en een Alexander Payne (The Descendants). Maar het IFFR is zoveel meer dan dat, en daarnaast is de kans groot dat deze films zodra de voorverkoop begint (vanavond, 20:00) vrijwel direct zijn uitverkocht.

Lees de rest van: IFFR 2012 – een selectie.

Twee van mijn favoriete films aller tijden, speelfilm Matinee en animatiefilm The Iron Giant gingen pas in de herkijk. Dankzij het korte tijdsbestek waarin ik de films keek viel me nu pas op hoeveel overeenkomsten de beide films vertonen: niet alleen in opzet, maar ook in uitwerking. Ideaal voor een double-bill.

Lees de rest van: Double-Bill: Amusement en atoombommen.

Een blik op mijn top 10 leert mij dat mijn smaak erg consistent blijkt te zijn. Zo zijn er drie films over de apocalyps (Stake Land, Melancholia, Contagion), twee dystopische toekomstvisies (Stake Land, Scenes From The Suburbs), twee animatie-films (Tin-Tin, Rango) en drie westerns (Rango, Stake Land, True Grit). Sowieso was 2011 een jaar wat voor mij op maat gesneden leek, met nieuwe en goede films van Spielberg, Spike Jonze, Steven Soderbergh, The Coen Brothers, Tom Tykwer, Nicolas Winding Refn, Miike Takashi, Brad Bird, Sofia Coppola, Joe Dante, Mark Romanek, Wes Craven en Terence Malick. Helaas was er ook een film van een van de weinige regisseurs die ik hartgrondig haat, en dat brengt mij ook bij de flop van het jaar.

Lees de rest van: Het beste van 2011 volgens Theo

Goede films waren er genoeg in 2011. Teveel zelfs, althans om een top tien mee te vullen. Er was werk van grote auteurs, eveneens twee van mijn favoriete, Lars von Trier en Terrence Malick. Het zal mij niks verbazen als zowel Melancholia als The Tree of Life dé films zijn die wij ons, in de toekomst, uit 2011 kunnen herinneren. Beide zijn groots van opzet en daarnaast lijken zij tezamen bijna een tweeluik te vormen. Malick schept de wereld – Von Trier maakt hem kapot.

Lees de rest van: Het beste van 2011 volgens Christiaan

2011 was een fraai filmjaar met een uitstekende mix van – eindelijk weer – prima blockbusters en kleinere titels die echter grootse cinema opleverden. Het valt dus niet mee om me te beperken tot 10 films die er boven uitstaken en ik wil in dit artikel me toeleggen tot meerdere films en filmmomenten die me zijn bijgebleven. In extremis zal ik toch nog een top 10 geven van de allerbeste films van 2011.

Lees de rest van: Het beste van 2011 volgens Erwan

Britse sociale drama’s zijn er in overvloed. In de jaren ’60 waren er de beroemde kitchen sink drama’s, films over arbeiders die er een vaak vervelend persoonlijk leven op nahouden. Andere bekende voorbeelden zijn de films van Mike Leigh en Ken Loach, twee regisseurs die zich meerdere malen begaven in het zo typische Britse genre. Debuterend filmmaker Paddy Considine is de volgende naam die zich waagt aan een sociaal drama met Tyrannosaur.

Lees de rest van: Tyrannosaur (2011)