Eindscènes: Mephisto (1981)
Duivelskunstenaar gevangen in de schijnwerpers

16 mei 2016 · · Analyse + The End

Mephisto (1981) - Klaus Maria Brandauer

De Hongaarse regisseur István Szábo (1938) regisseerde in de jaren 80 van de vorige eeuw een drietal producties die zijn reputatie als filmkunstenaar blijvend zouden vestigen. Bekend geworden als de ‘Brandauer-trilogie’, naar de acteur Klaus Maria Brandauer, die in alle drie de films de hoofdrol speelt, zijn Mephisto (1981), Oberst Redl (1985) en Hanussen (1988) indrukwekkende meditaties op het verraderlijke karakter van (totalitaire) macht. Lees de rest van: Eindscènes: Mephisto (1981)

Reageer · Onderwerpen: , , , , ,

Eindscènes: Dirty Harry (1971)
Stalen havik, tinnen ster

12 mei 2016 · · Analyse + The End

Dirty Harry (1971) - Harry Callahan

Dirty Harry (1971), een vakkundig gemaakte politiefilm van veteraan-regisseur Don Siegel (1912-1991) was het begin van een uiterst succesvolle franchise. De no-nonsense manier van ordehandhaving van politie-inspecteur Harry Callahan raakte een gevoelige snaar bij het Amerikaanse filmpubliek. Vandaar dat hij in nog maar liefst vier vervolgfilms zijn gevreesde .44 Colt Magnum zou richten op allerhande geboefte. Toch mag dit succes opmerkelijk genoemd worden, want Dirty Harry druiste ideologisch in tegen alles wat het overwegend progressieve Hollywood voor heilig hield. Zoals met name het einde van de film laat zien. Lees de rest van: Eindscènes: Dirty Harry (1971)

Reageer · Onderwerpen: , , , , , , ,

Eindscènes: The Wild Bunch (1969)
Verloren in een nieuwe tijd

9 mei 2016 · · Analyse + The End

 

The Wild Bunch (1969) - opening credits

Wie The Wild Bunch (1969) gezien heeft, zal vooral het overvloedige geweld zijn bijgebleven, want bloed vloeit veel en vaak in deze film. Toch doet een focus op uitsluitend het geweld The Wild Bunch ernstig tekort. In deze western, regisseur Sam Peckinpah’s onbetwiste magnum opus, benadrukt hij vooral de noodzaak van loyaliteit en het trouw blijven aan persoonlijke waarden.

Lees de rest van: Eindscènes: The Wild Bunch (1969)

Reageer · Onderwerpen: , , , , ,

Gevangen in het perspectief
Wanneer film en game elkaar ontmoeten: Hardcore Henry (2015)

7 mei 2016 · · Analyse

In Hardcore Henry komen een aantal ontwikkelingen van de laatste jaren samen. De populariteit van youtubefilmpjes van uitgespeelde levels, de GoPro-techniek die het voor iedereen mogelijk maakt vanuit eerstepersoonsperspectief te filmen, en, al langer gaande, de vermenging tussen film- en gamewereld. Het levert een doldwaze actiefilm op, die zich als een subliem uitgespeelde level van een first person shooter ontrolt. Is Hardcore Henry daarmee dan eindelijk de film die het beste van beide werelden (game en film) weet te combineren?

Lees de rest van: Gevangen in het perspectief

Reageer · Onderwerpen: , , ,

Eindscènes: Sunset Boulevard (1950)
Een gebroken ster

5 mei 2016 · · Analyse + The End

Sunset Blvd. (1950) aka Sunset Boulevard Directed by Billy Wilder Shown center: Gloria Swanson

Sinds het ontstaan van Hollywood zijn er meerdere films geweest die kritisch stonden tegenover Amerika’s droomfabriek. Maar weinig films leggen zo onverholen het nietsontziende karakter van Hollywood bloot als Billy Wilder’s Sunset Boulevard (1950).  Lees de rest van: Eindscènes: Sunset Boulevard (1950)

Reageer · Onderwerpen: , , ,

Bastille Day (2016)
Al rennend en schietend dwars door Parijs

4 mei 2016 · · Kritiek + Première

Idris Elba in Bastille Day

Met zijn eerste twee films begaf filmmaker James Watkins zich in het horrorgenre, met zowel brute survival-horror Eden Lake (2008) als ook de door Hammer geproduceerde spookhuisfilm The Woman in Black (2012). Met zijn derde film verandert Watkins flink van toon. Niet alleen qua genre is Bastille Day volstrekt anders, maar ook qua stijl slaat de regisseur een volslagen nieuwe weg in.

Lees de rest van: Bastille Day (2016)

Reageer · Onderwerpen: , , , ,

Eindscènes: M (1931)
Stem van het volk, naam van de wet

3 mei 2016 · · Analyse + The End

Filmstill M (1931) - Beckert en het merkteken

Is het rechtvaardig om moord met moord te vergelden? Om te laten zien dat het verkeerd is om iemand te doden, juist door iemand te doden? Een doodvonnis als bestraffing van moord lijkt een contradictio in terminis. En wat dient er te gebeuren wanneer een moordenaar niet verantwoordelijk kan worden gehouden voor zijn daden? Het is dit moreel en juridisch heikele onderwerp dat de Duitse regisseur Fritz Lang (1890-1976) aansnijdt in de eindscène van zijn eerste geluidsfilm, het magistrale M (1931).

Lees de rest van: Eindscènes: M (1931)

Reageer · Onderwerpen: ,

Top 10 komedies volgens de redactie

Er werd deze maand meermaals aan gerefereerd: niets zo subjectief als humor. Waar de één onbedaarlijk kan lachen om de films van Adam Sandler, zijn ze voor de ander een ware marteling. Voor de één is One, Two, Three een komisch meesterwerk, voor de ander een gedateerd prul. Als het gaat om komedies is zelfs niet eenduidig wat nu precies een goede komedie maakt. Veel geslaagde grappen? Naast grappen ook een serieus randje? Een portie maatschappijkritiek (satire)? We sluiten de maand af met de tien favoriete komedies van elke Salon Indien-redacteur.
Lees de rest van: Top 10 komedies volgens de redactie

Reageer

Black humor
De hilariteit van realiteit in de films van Shane Black.

30 april 2016 · · Analyse + Sa-lol Indien

Een man zit huilend voor de televisie met op schoot een foto van zijn overleden vrouw. In zijn handen klemt hij angstvallig een geweer, dat hij in zijn mond plaatst onder luide en hortende snikken. Op de televisie zingen de Looney Tunes een kerstliedje.

Lees de rest van: Black humor

Reageer · Onderwerpen: , , , , , , , ,

Le Charme Discret de la Bourgeoisie (1972) & Le Fantôme de la Liberté (1974)
Sketch komedie in de surrealistische stijl van Luis Buñuel

28 april 2016 · · Kritiek + Sa-lol Indien

Le Charme Discret de la Bourgeoisie

Een van de meest geprezen en helaas tegenwoordig niet aldus te vaak genoemde Europese regisseurs van de 20e eeuw is Luis Buñuel. Zijn indrukwekkende carrière als filmmaker duurde praktisch een halve eeuw, beginnend in 1929 met de legendarische surrealistische kortfilm Un Chien Andalou en eindigend in 1977 met Cet Obscur Objet du Désir. Ondanks dat de Spanjaard erg bekend was om zijn sociaal bewogen films (Neem Los Olvidados uit 1950 bijvoorbeeld) is Buñuel toch vooral het meest omarmd als surrealistische iconoclast. Begin jaren zeventig regisseerde hij achtereenvolgens twee behoorlijk surrealistische en absurdistische sketch komedies, beiden bestaand uit korte episodes van curieuze gebeurtenissen die al dan niet verbonden met elkaar zijn.

Lees de rest van: Le Charme Discret de la Bourgeoisie (1972) & Le Fantôme de la Liberté (1974)

Reageer · Onderwerpen: , , ,