Deze donderdag kwam The Expendables uit, een ode aan de actiehelden uit de eighties. De trailers stonden bol van hyperbolen en liepen zwaar te wapperen met een tweetal cameo’s. Naar verluidt maken zowel Arnold Schwarzenegger als Bruce Willis hun opwachting in een scène. Het schoolvoorbeeld van een cameo (een verrassend gastoptreden van een beroemdheid), ware het niet dat het belangrijkste aspect van een cameo het element van verrassing is. Bij The Expendables kunnen we beter spreken van een goedkope marketingtechniek. Maar toch, ter ere van The Expendables volgt nu een top vijf (plus een eervolle vermelding) van mijn favoriete cameo’s.

Lees de rest van: Top vijf cameo’s.

Het ideale gezin; daar streeft elke ouder en ingeburgerde werkslaaf naar. De familie Jones lijkt het archetype gezin waar elke zichzelf respecterende rijke stinkerd zichzelf naar meet. Maar onder al die opsmuk van dure Audi’s, ‘hippe’ HTC smartphones en Krups cappucino-apparaten gaan andere dingen schuil dan de wijk vermoedt.

Lees de rest van: The Joneses (2009)

Het is zomer. De tijd van zon, vakanties en zeeën vrije tijd. Te warm om film te kijken; de zon te fel om ontspannen een boek te lezen… Het is komkommertijd. Voor mijzelf – vandaar dit weinig inhoudelijk stuk -, maar ook voor de media. Op de zondagavond na, want elke zomer vond op die avond, de afgelopen twintig jaar, Zomergasten plaats. Zo’n beetje het enige goede programma op de Nederlandse televisie – andere jaargetijden inbegrepen. Het programma is wellicht minder interessant hier te bespreken, maar, om ook op Salon Indien eens lekker interactief bezig te zijn, de zomergastenfilm is wel degelijk een interessant vraagstuk.

Lees de rest van: Het zomergastendilemma

Dit misbaksel zou linea recta de award voor ‘grootste anti-climax aller tijden’ moeten krijgen. Nu plaats ik daar wel als kanttekening bij dat de gebeurtenissen die daartoe leiden ook niet bepaald je-van-het zijn. De oubollige special effects, de bordkartonnen figuurtjes en het ongeïnspireerde verhaal zijn hier vooral de grote boosdoeners (een screenwriter met de naam Barré Lyndon verandert hier vrij weinig aan). Hoewel gebaseerd op H.G. Wells’ gelijknamige boek blijft deze film toch duidelijk een scifi-product uit de fifties. Zo is er vanzelfsprekend de angst voor het buitenaardse (het controversiële hoorspel van de bijna naamgenoot Orson Welles nog vers in het achterhoofd, de obscure overheidspraktijken in Area 51 en eveneens de verbeterde ontwikkelingen in de sterrenkunde); het floreren van het atoomtijdperk (met daarbinnen de wapenwedloop tussen West en Oost); de (christelijke) kleinburgerlijkheid met gezin en kerk als hoekstenen van de samenleving; en naast deze historische contexten zijn er de duidelijk cheesy visuele effecten om uitdrukking te geven aan de komst van het buitenaardse.

Lees de rest van: The War of the Worlds (1953)

Genre-hopper pur sang Robert Altman maakte voor MASH nog de psychologische thriller That Cold Day in the Park. Hoofdpersone is Frances, een eenzame vrouw van rijke komaf, die zich in haar elitaire omgeving niet op haar plaats voelt. Op een dag ziet ze uit haar raam een jongen, in de stromende regen, in het park zitten. Ze besluit in een impuls hem binnen uit te nodigen. De jongen doet alsof hij doofstom is, en Frances vindt het best. Voor beiden het weten deelt de jongen haar huis en langzaamaan wordt de band tussen de twee steeds verstikkender.

Lees de rest van: That Cold Day in the Park (1969)

Het land Burma (ook bekend als Myanmar) is al jaren een militaire staat, lijdend onder een dictatoriaal regime. Het volk wordt onderdrukt door het leger en vrijheid is beperkt. Er is echter een groep van verzetsmensen, Democratic Voice of Burma, die de situatie in het land filmen en dat vervolgens over de grenzen proberen te smokkelen. Zo wil de DVB de wereld laten weten wat er werkelijk aan de hand is achter de gesloten grenzen van Burma. Burma VJ is een documentaire over Democratic Voice of Burma verteld door Joshua, een anonieme spil binnen het netwerk, die de kijker de beelden voorschotelt.

Lees de rest van: Burma VJ

In 1996 begon Spike Lee met Get On The Bus aan een fantastische reeks films, in de vorm van He Got Game (1998) en Summer of Sam (1999), titels die ik de vorige keer heb besproken. In het begin van het nieuwe decennium zet Lee de goede reeks voort met nog twee films, maar sindsdien heeft hij geen goede speelfilm meer weten te maken. In de tweede helft van het afgelopen decennium was een documentaire over de gevolgen van Katrina zijn sterkste wapenfeit. Deze zal echter pas aan bod komen in mijn laatste stuk over het oeuvre van Spike Lee, over zijn documentaires door de jaren heen.

Lees de rest van: Game over, Spike, game over?

Na in de jaren ‘50 een start te hebben gemaakt met een lowbudget-film en een documentaire werd Robert Altman ingehuurd door Alfred Hitchcock himself voor het regisseren van een tweetal afleveringen van Alfred Hitchcock Presents. Dit was het beginpunt van een decennium waarin Altman zich richtte op het kleine scherm en het tot 1968 duurde voor Altman terugkeerde met een avondvullende film. Countdown is een dramafilm rondom een destijds actueel onderwerp: de spacerace tussen de USSR en de USA.

Lees de rest van: Countdown (1968)