Dit artikel kan woorden en beelden bevatten die NSFW zijn.

Een vriend van me wist me te vertellen dat hij de dag voor ik hem sprak zijn nieuwe favoriete film had gezien. Volgens hem was 9 Songs een film die ervoor uitkomt wat het is: negen liedjes waartussen scènes worden getoond waar een man en een vrouw seks hebben. Het feit dat alles werd opgenomen met een enorm goedkope videocamera en de cast en crew uit niet meer dan zes personen bestond werkte als de grootste aantrekkingskracht. Daarbij raakte ik benieuwd naar de beruchte seksscènes waar vele kijkers de film om verguisden. Het vraagstuk dat de meeste mensen bezighoudt is de grens tussen porno en film, maar om eerlijk te zijn verwonderde ik me meer over Michael Winterbottom’s intenties met de film. Want, wat probeert hij nu eigenlijk te zeggen met 9 Songs?

Lees de rest van: 9 Songs (2004)

Vorig jaar besteede Imagine (voorheen het Amsterdam Fantastic Film Festival) aandacht aan een stroom van nieuwe britse horrorfilms. Een van de grote afwezigen was Christopher Smith, die zichzelf op de kaart zette met Severance, daarvoor de minder goed ontvangen film Creep maakte, en onlangs succes boekte met Triangle. In dit artikel bespreek ik in chronologische volgorde de drie films, die elk op een geheel andere manier horror bekijken.

Lees de rest van: De postmoderne horrorfilms van Christopher Smith

Vorige week werd de nieuwste film van Martin Marcantonio Luciano Scorsese , Shutter Island, in Nederland uitgebracht. Zijn 35ste alweer, als je al zijn werk meerekent. Voor mij aanleiding om eens een blik terug te werpen op zijn omvangrijke oeuvre in een serie artikelen. In de komende weken rangschik ik al zijn werk, van zijn minste naar zijn beste films, in brede categorieën opgedeeld. Desalniettemin geldt: hoe lager in het artikel, hoe meer ik de film waardeer. Ik zal de reeks afsluiten met een recensie van Shutter Island, inclusief een overweging waar deze in de rangschikking moet staan naar mijn smaak. Twee weken terug trapte ik af met het mindere werk van de meester, daarna volgde het goede werk. Deze week bespreek ik:

Lees de rest van: Het oeuvre van Martin Scorsese (3/4)

Rond de afsluiting van het vorige decennium wijde ik een column aan een opvallende afwezige in de hedendaagse cinema: glamour. Te sporadisch werd ik nog betoverd door een film waarin stilering en elegantie tot groot goed verheven is; alledaagsheid en herkenbaarheid bij de kijker leken doorgaans te prevaleren. Wat schetst mijn verbazing als een van de eerste films uit dit nieuwe decennium die ik zie geheel beantwoordt aan mijn pleidooi! A Single Man is het type film dat ik de afgelopen jaren node gemist heb, en een voorbeeld van de kracht van een glamoureuze aanpak.

Lees de rest van: A Single Man (2009)

Het maken van The Wolfman had veel voeten in de aarde. Regisseur Mark Romanek verliet de productie en werd vervangen door Joe Johnston en ook de cast ging een verandering door. Componist Danny Elfman werd ontslagen, vervangen voor Tangerine Dream, die werden ontslagen waarna Danny Elfman opnieuw werdt ingehuurd, het script werd op het laatste moment herschreven, de montage werd ook door verschillende zielen gedaan die met elkaar in strijd waren en op het laatste moment werden er nog ideeën over de vormgeving van de film doorgevoerd. Dit gebeuren achter de schermen heeft zijn weerslag op de film.

Lees de rest van: De weerwolf en The Wolfman (2010)

Vandaag wordt de nieuwste film van Martin Marcantonio Luciano Scorsese , Shutter Island, in Nederland uitgebracht. Zijn 35ste alweer, als je al zijn werk meerekent. Voor mij aanleiding om eens een blik terug te werpen op zijn omvangrijke oeuvre in een serie artikelen. In de komende weken rangschik ik al zijn werk, van zijn minste naar zijn beste films, in brede categorieën opgedeeld. Desalniettemin geldt: hoe lager in het artikel, hoe meer ik de film waardeer. Ik zal de reeks afsluiten met een recensie van Shutter Island, inclusief een overweging waar deze in de rangschikking moet staan naar mijn smaak. Vorige week trapte ik af met het mindere werk van de meester. Deze week bespreek ik:

Lees de rest van: Het oeuvre van Martin Scorsese (2/4)

Impressionistische schilderkunst, Offenbach en Zola; het zijn geen invloeden die je verwacht in een Russische film anno 1929, toen onafhankelijkheid van het Westen ook in de cinema een groot goed was geworden. Het vergeten meesterwerk Nieuw Babylon put niet alleen rijkelijk uit die bronnen voor zijn interpretatie van de Parijse Commune, maar is met zijn sarcastisch op te vatten slotbeelden ook een verademing tussen de glorieuze prenten die we beter kennen uit die tijd. Tegenwoordig is de film weer op lengte, nadat langere (!) versies tot ontevredenheid van Kozintsev en Trauberg circuleerden, en met de reconstructie van Shostakovich’ filmmuziek is Nieuw Babylon weer te bezichtigen zoals hij ooit bedoeld was.

Lees de rest van: Nieuw Babylon (1929)

De productie van Terry Gilliams nieuwste, >The Imaginarium of Dr. Parnassus, had heel wat voeten in de aarde. Men spreekt wel vaker over de zogenaamde Gilliam-curse, een vloek over een regisseur die nooit eens een productie af kan maken zonder problemen met weersomstandigheden, budget- en crewgekloot en allerhande hobbeltjes in het productieproces. Bij The Imaginarium of Dr. Parnassus leek het aanvankelijk goed te gaan, maar op driekwart van het filmen overleed hoofdrolspeler Heath Ledger. Gilliam wist via een handigheidje in het script Ledger’s laatste rol toch nog richting het grote doek te brengen, en de film wordt dan ook geïntroduceerd als “A Film from Heath Ledger and friends”.

Lees de rest van: The Imaginarium of Dr. Parnassus (2009)

Op 18 februari wordt de nieuwste film van Martin Marcantonio Luciano Scorsese , Shutter Island, in Nederland uitgebracht. Zijn 35ste alweer, als je al zijn werk meerekent. Voor mij aanleiding om eens een blik terug te werpen op zijn omvangrijke oeuvre in een serie artikelen. In de komende weken rangschik ik al zijn werk, van zijn minste naar zijn beste films, in brede categorieën opgedeeld. Desalniettemin geldt: hoe lager in het artikel, hoe meer ik de film waardeer. Ik zal de reeks afsluiten met een recensie van Shutter Island, inclusief een overweging waar deze in de rangschikking moet staan naar mijn smaak. Deze week bespreek ik:

Lees de rest van: Het oeuvre van Martin Scorsese (1/4)

Met het niet te stoppen succes van Avatar en stapels andere 3D-films die de bioscopen overspoelen lijkt de filmindustrie een ‘nieuw’ unique selling point gevonden te hebben in de jacht op bezoekers. De kijker wordt de bioscoop ingelokt met de belofte van een directere filmervaring; het 3D-brilletje moet de kijker de film in zuigen. Hoewel de techniek nog grote sprongen moet maken om dit volledig waar te kunnen maken is het interessant na te denken waar dit gaat eindigen. Als de focus ligt op het overtuigen van de kijker dat deze het allemaal ter plekke meemaakt, wat wordt dan de volgende stap? Zou het niet logisch zijn het perspectief te verleggen naar de kijker, zoals deze al gewend is in menig videospelletje? Een first person point of view, die de kijker als deelnemer in het verhaal plaatst? Deze speculatieve gedachten vielen me binnen bij het kijken naar Lady in the Lake, de eerste film die vrijwel geheel in dit perspectief is opgenomen. Als het een ding duidelijk maakt, dan is het dat er veel haken en ogen zitten aan deze techniek.

Lees de rest van: Lady in the Lake (1947)